26|KIZIL GÜL’ÜN DİKENİ
Yüzümdeki eller beni içine sokmak istercesine kendine yaklaştırırken benim de ondan farkım yoktu. Dizlerinin üzerine çökmüş bu iki beden birbirine geçmek için çırpınıyordu. Cenk ne kadar benim için yanıyorsa ben de o kadar çaresiz hissediyordum ona karşı. Duygularım darmadağındı. Kısa süre öncesine kadar Ulaş'a hissettiğim yoğun hislerin bir bıçak gibi kesip beni ölüm döşeğine itmesinin ardından yaralarımı sarıp kapatan bu adama karşı boş olmam ne kadar mantıklıydı ki? Ulaş gençliğimden ve saf zamanlarımdan kalan bir anı, bir umuttu benim için. Saf olduğunu düşündüğüm bu sevginin beni zehirleyeceğini bilemezdim. Zaten hiçbir şeyi açıkça bilemiyorduk ama bazı gerçekler umudu öyle güçlü parçalıyordu ki bu seni yaşadığın her an bir kere daha öldürüyordu. Her soluk bir darbeye dönüyordu.
- Writer
