Ceylan;
Artık gücümün son damlasındaydım. Aynı acıyı, korkuyu bir kez daha yaşamak öyle acı vericiydi ki sevdiklerimin kaybını duyarken her defasında hayatta kalmanın verdiği suçluluk duygusunu, soluğumu kesen bu hissin kayıplarımın bir daha gelmeyeceğini bilmenin ızdırabını yaşadım. Güya yine yaşıyoruz. Buna yaşamak denirse...
Erdal abim ve Milan'ı kaybederek bir yaşamaktı bu. Canımdan yine can gitti. Bunları düşünerek vicdan azabı duyan ben kendimi artık tutamadım ve yere güçsüz bedenim seriliverdi. Sarsılarak titreyen bedenimin yanı sıra durmayan göz yaşlarım eşlik ediyordu. Bıkkınlık, yorgunluk ,tükenmişlik hissi her zerresi ele geçirdi. Tüm geçmişim sevdiklerim onların kaybı ile yasımı yeni yaşıyor gibiydim. Ben ağlamaya titreyerek devam ederken çevremi saranları gözüm görmüyordu.
