เมื่อรพีร์ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเขา ราชันย์เอ่ยถามลูกชายทันที
“เรื่องของไอ้ภีมกับรดา พีร์รู้เห็นเป็นใจและช่วยไอ้ภีมใช่มั้ย”
“ครับ”
“ป๊าอุตส่าห์ไว้ใจให้รดาไปฝึกงานกับพีร์ ให้พีร์ดูแลน้อง แต่พีร์กลับส่งน้องไปให้เสืออย่างไอ้ภีมมันขย้ำ ป๊าผิดหวังและเสียใจ”
“ผมขอโทษครับป๊า แต่อาภีมเขารักรดาจริง ๆ”
“รัก! ถ้ารักจริงก็ควรจะทำให้ถูกต้อง เข้าตามตรอกออกตามประตู ไม่ใช่หลอกล่อน้องไปแบบนั้น พีร์นึกถึงหัวอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่บ้างหรือเปล่า ถ้าลูกโดนหลอกไปทำมิดีมิร้าย ป๊ากับม้าจะเป็นห่วงลูกแค่ไหน จะมีความสุขมั้ย”
“ผมขอโทษครับที่ทำอะไรไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบ”
“อย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกนะพีร์ ตัวพีร์เองก็เหมือนกัน อย่าทำให้ผู้หญิงเธอเสียหาย จะทำอะไรก็ให้เกียรติคนที่เรารักให้มาก ๆ”
“ครับป๊า..”
ราชันย์ก้าวออกจากห้องทำงาน เขาหันไปมองลูกสาวที่ยืนรออยู่หน้าห้องแวบเดียวก็เดินผ่านหน้าเธอไ
