“Evlatlık! Ben evlatlığım!”
Sanem genç adama doğru ilerlemek istemiş ama Can tek elini kaldırarak genç kızı durdurmuştu. Dalgın bir şekilde etrafına bakınmaya başlayan Can ne söyleyeceğini bilemiyordu. Beyni tamamen boşalmış gibi sersemlemiş bir şekilde salondan çıkmak üzereyken Sanem hızla atılarak genç adamın kolunu yakalamıştı. “Yapma, konuş benimle!” dediğinde Can acı bir şekilde genç kıza gülümsemişti.
“Artık beklediğim hiçbir şey kalmadı. Bir gün pişman olmasını, beni bıraktığı için gelip özür dilemesini bekliyordum ama bunun asla olmayacağını artık biliyorum. Ne kadar zavallıyım! Onun hala beni düşünebileceğini düşünecek kadar aptalım. Ne de olsa bir anne diyordum, ben onun oğluyum, beni az da olsa umursayacak ve pişman olacak diye bekliyordum. Boş yere beklemişim!” dediğinde ya
