His Love and Her Diary

SATURDAY

"Congratulations, Besty! Happy Graduation to all of us!" Bumeso sa akin ang pinakamatalik kong kaibigang si Lora. Nagkakagulo na kami sa open field ng eskwelahan.

Everyone seems so happy. Everyone can be seen smiling with pride.

"Congrats too! Happy Graduation, Besty." Niyakap ko ito ng mahigpit.

Nagsilapitan ang iba pa naming kaklase sa amin. Kanya-kanyang batian ng tagumpay. Yakapan. Iyakan. Pero sa huli masaya kaming lahat.

Nakita ko ang parents ko na kumakaway sa akin. Binigyan nila ako ng chance para batiin ang mga kaklase at kaibigan ko and maybe now is the right time to say goodbye to them. Lumapit ako sa kinaroroonan ng aking pamilya.

"Let's go?" Tanong ni mommy sa akin. She smiled at me as if saying 'It's okay.’

Hinawakan ni daddy ang kamay ko at iginaya papunta sa sasakyan namin. Nakasunod lang si mommy bitbit ang toga na ginamit ko kanina.

"Guess what baby? Grandma and Grandpa is in the house tonight. They want to greet you personally." Nagulat ako sa sinabi ni Dad.

My grandparents were living in France. They really make an effort to visit us here.

"Really, Dad? I'm glad they made it here." I am really happy to see them. Puro sa Skype, video call and the likes ko lang nakikita ang mga ito. Busy din kasi sa businesses nila.

"Lola is so proud of you, Anak. Sayang, nadelay ang flight nila kaya hindi sila nakaabot sa graduation mo." Sabi ni mommy sa akin.

 I am overwhelmed to what I heard.

"Bakit sad ang paboritong apo ko?" Grandpa said to me as soon as I went down the car. I ran towards Lolo and hugged him tight.

"I miss you, Lolo. Where's my pasalubong?" Inilahad ko ang kamay ko sa kanya.

"Paboritong apo nga diba? It's inside your room."

"I love you, Grandpa. Thanks so much!"

"Did I hear the princess?" Bumungad ang Lola ko sa pintuan. Still the same, sophisticated and elegant!

"Granny." Yumakap agad ako rito.

"Come, I'll show you my pasalubong, Ms. Valedictorian." We headed towards my room.

"Thank you, Lola."

"Oh! The princess is sad. Don't worry baby, mas masarap ang manga kapag sakto ang pagkakahinog. Distansya lang yan. Mabilis lang ang paglipas ng panahon. Before you know it baka magkakaapo na ako sa tuhod." Matalinhagang sabi nito. Madalas mapagbiro talaga ang grandma pero madalas din nagkakatotoo.

Nakatitig lang ako sa Lola ko. She has a point.

At unti-unti ay pumatak ang luha sa mata ko. Lola held me in her arms while I am crying in loneliness.

***

Saturday, April 1, 2016

Dear Diary,

I am so proud to tell you that I made it. Ako ang class valedictorian this year ng Sacred Heart High School. I was able to speak in front of so many people - parents, classmates, schoolmates, teachers and others.

Graduation as my speech earlier says, "It was not an ending but a beginning of something new." Tama. Something new has yet to come. Magsisimula na naman ako ng panibagong buhay na wala si Jacob sa buhay ko. Para lang siyang dumating at umalis din agad.

Jacob is leaving abroad the day after tomorrow. Doon na sila titira. Doon na rin siya mag-aaral. Kahit sabihing we are already aware of him leaving me, mahirap pa din tanggapin. But we really need to accept the truth that we are parting ways very very soon.

At nangyari na nga ang kinatatakutan ko. Umalis na sila. Iniwan na ako ni Jacob. Tanging isang sulat na lamang ang nadatnan ko sa bahay. May regalo rin siyang binili para sa akin. Pero bakit ganun? I should be happy but I am not. I should be celebrating but I am lonely right now.

This will be tough for us, I know. Long distance relationship seldom workout especially when we decided to cut the communication. Napagkasunduan namin ni Jacob na putulin ang komunikasyon sa isa't-isa. We should be focusing on our studies first. Baka kasi kapag may communication pa rin kami we might commit into something we will regret in the future. It was a mutual understanding between the two of us. We are trying to be mature on our doings. We are not being impulsive because we don't want regret anything.

I know he loves me. At babalikan niya ako. Hindi ko alam kong kelan pero alam kong babalikan niya ako. And I'll be waiting because I know in my heart that I will not love anyone but HIM.

But for now, I will be focusing on my studies. And I will make sure that HE will be proud of me when we see each other again.

Love,

Penelope Santos

***

Napapikit ako habang nakaupo sa assigned seat ko. Kumurap ako ng ilang beses dahil sa namumuong luha sa mata ko. I am now flying to Los Angeles. Not only me but the whole family. Yeah, lumipat na naman kami ng bahay. But this time out of the country na.

I hate it! Ayokong umalis. Ayokong iwanan si Penelope.

"Kuya, are you okay?" Tanong ni Caroline sa akin.

Katabi ko siya sa upuan. Malungkot din ito kagaya ko.

"You know, I am not. s**t! Kung may trabaho lang sana ako." Pinahid ko ang butil ng luhang kumawala sa mata ko.

"Is it Ate Penny?" Tumingin ito sa akin na para bang inaarok nito ang takbo ng isipan ko.

"I am missing her already."

Damn!

Hindi pa kami nakakarating sa Los Angeles ay namimiss ko na agad siya. I wasn't able to say goodbye to her dahil nasa graduation rights siya. Hindi na kasi ako naka-attend dahil conflict sa flight namin.

"I miss her too, Kuya. I am sure she misses us too." Suminghot si Caroline.

Looks like she's crying too. Masyado na silang attached sa isa't-isa.

"I know she misses us too." I murmured.

Tumingin ako sa labas ng bintana. Puro ulap lamang ang nakikita ko. Tumingin ako sa ibaba, gatuldok na lamang ang nakikita ko. Nanikip ang dibdib ko. Masyado ng malayo ang distansyang nakapagitan sa aming dalawa ni Penelope.

Sa ngayon, wala akong magagawa para sa relasyon namin. I have nothing to offer. I am still dependent with my parents. I can't still stand on my own no matter how I wanted. I still need to prove myself to all them. Pero babalik ako. At sa pagbabalik ko, hindi na kami maghihiwalay.

Ipinikit ko ang aking mga mata at isinandal ang likod ng aking ulo sa headrest ng upuan. I am imagining her beautiful face. Her captivating smiles. Ang nakakahawa niyang halakhak. Ang cute niyang gestures kapag nagtatampo. I sighed. I miss her already damn much.

Sana sa pagmulat kung muli ng aking mga mata kasama ko na siya.

Sana.