Episode 22: The Loom's Final Lesson and a Promise to Wait ( အပိုင်း၂၂- ယက္ကန်းစင်မှ နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာနှင့် စောင့်ဆိုင်းခြင်းဂတိ
2512 Words
The night in Amarapura had been long for Min Htin, a restless sea of thoughts where May Hnin’s face acted as his only lighthouse. As the moon dipped below the horizon, giving way to the indigo bruises of pre-dawn, he found himself sitting at the small wooden table in their cramped hut. A single oil lamp flickered, casting long, dancing shadows against the bamboo walls.
"Min Htin! Hey, Min Htin! Are you deaf, boy?"
The sharp, cracked voice of U San Pho shattered the silence like a stone hitting glass. Min Htin jumped, the cheap tin spoon in his hand clattering against the plate of cold rice. He looked up, his eyes bloodshot and weary, to see his father staring at him with a mixture of irritation and paternal concern.
"Yes, Father? Did you call me?" Min Htin’s voice was thick with the remnants of his daydreams.
U San Pho set his own water cup down with a heavy thud. "I’ve been calling you for five minutes. You’re sitting there like a man who has lost his soul to a forest Nat. One moment you’re staring at that rice as if it’s gold, looking utterly miserable, and the next, you’re smiling like a fool at nothing. Your mind is elsewhere, Min Htin. Tell your father—what ghost is haunting you?"
Min Htin took a deep breath. The secret he had been weaving in his heart for months finally demanded to be told. "Father... I am in love. It isn't a ghost, but a girl who has taken up residence in my every waking thought. I am so deeply in love that even the air I breathe feels heavy with her absence."
The old man went still. He studied his son’s face, seeing the raw vulnerability there. "A girl? Min Htin, we are poor. Our hands are stained with the dust of the loom and our bellies are often half-empty. Love is a luxury for those with silver in their pockets. Who is she?"
"Her name is May Hnin, Father," Min Htin replied, his voice softening at the mere mention of her name. "She is... she is much younger than me. An innocent flower blooming in the middle of our harsh reality. I know what the village will say, the whispers that will follow a man of my years loving a girl of hers."
U San Pho sighed, the sound rattling in his chest. "Min Htin, you are playing with fire. A gap in age is like a gap in a bridge—it’s where the scandal falls through. Are you sure your heart can handle the weight of her youth and the world’s judgement?"
"I am more than sure," Min Htin said, his voice ringing with a newfound strength. "Before your time on this earth is done, Father, I will bring May Hnin into this house as my wife. Our walls may be bamboo and our floors may be earth, but I will wrap her in a love so thick it will keep out the coldest wind. I would swim across a sea of fire for her. If she asked for the moon, I would climb the highest mountain to reach it. Right now, I am her teacher, and she is my student, but every thread we weave together feels like a vow. I must go now, Father. The loom is calling, and so is she."
As Min Htin stepped out into the misty morning, miles away, May Hnin was facing a storm of her own. The air in Amarapura was thick with the scent of damp earth and blooming jasmine, but May Hnin felt only the stifling pressure of her father’s gaze. She was dressed simply, her long black hair tied back, a few stray strands framing her face like delicate silk threads. She looked like a painting of the morning itself—ethereal, soft, and fragile.
"Where do you think you're going, May Hnin?" U Ba Than’s voice boomed from the doorway. He was a man made of hard edges and bitter experiences, his eyes sharp and unforgiving.
"To the weaving shed, Father. I... I have to be early," she whispered, her hands trembling as she adjusted her shawl.
"Too early! It’s barely light enough to see your own feet!" U Ba Than stepped into the yard. "Kyi Mya! Come look at your daughter! Ever since she started at that new shed, she’s been acting like a bird trying to fly from its cage before dawn. Something isn't right."
May Hnin’s mother, Kyi Mya, looked on with worried eyes but remained silent. May Hnin felt a lump in her throat. "Father, please. Today is the final day of my Tan Gyi weaving lessons. It’s the most difficult technique. If I don't master it today, Ma Kyi will not let me have my own loom tomorrow. She ordered both Min Htin and me to be there before the first shuttle moves. Please, don't let me be late."
"Min Htin!" U Ba Than spat the name as if it were poison. "So, it’s 'Ko Min Htin' now, is it? I’ve heard the way you talk. You’re defending that beggar as if he were kin. Fine. If Ma Kyi wants you there, you’ll go. But I’m walking you to the door myself. I want to see this 'work' for myself."
The walk was a silent t*****e. May Hnin walked ahead, her heart sinking with every step. Hidden in the shadows of the large tamarind trees along the road, Min Htin watched them pass. He had intended to walk with her, to whisper words of encouragement, but seeing the stern face of U Ba Than, he stayed back, his heart aching. He followed them like a shadow, keeping his distance, his eyes never leaving the back of May Hnin’s head.
They arrived at the shed where the air was already vibrating with the low hum of preparation. Daw Ma Kyi stood at the entrance, her face as hard as the wooden looms she owned.
"May Hnin! You’re late! I don't pay you to sleep while the sun rises!" she shouted, ignoring the presence of U Ba Than.
"I'm sorry, Auntie. I'm here now," May Hnin said, her voice small.
"And you, Min Htin! Stop skulking in the shadows and get to your station!" Ma Kyi turned her eyes on him as he approached. "U Ba Than, thank you for bringing her. Now leave. This is a place of work, not a family gathering."
U Ba Than lingered for a moment, his eyes darting between May Hnin and Min Htin, before grunting and turning away. Inside the shed, the atmosphere was thick with the smell of raw cotton, old wood, and the sweat of honest labor. Min Htin moved to May Hnin’s side, his presence a warm balm to her frayed nerves.
"May Hnin," he whispered as they sat at the loom. "Don't let the anger of old men dampen your spirit. Today is our last day as teacher and student. Look at the threads—they are waiting for your touch. Call me 'Ko Min Htin' again. Let that be the rhythm we work to today."
"Yes... Ko Min Htin," she whispered, her eyes meeting his for a fleeting, electric second.
The lesson began. The Tan Gyi technique required perfect synchronization, a dance of hands and feet. Min Htin guided her, his hands hovering over hers, never quite touching but radiating a heat that May Hnin felt in her very soul.
"Listen to the sound, May Hnin," he said, his voice barely audible over the 'clack-clack' of the wooden shuttles. "Is it still just a noise to you? Or do you hear the heartbeat of the silk?"
May Hnin closed her eyes for a second, feeling the vibration of the loom through her feet. "It’s a melody now, Ko Min Htin. A sad, beautiful melody that tells the story of people like us."
As the afternoon sun began to dip, casting long, golden fingers across the dusty floor, the final piece of silk was finished. The loom fell silent. The silence was heavier than the noise had ever been.
On the walk back, the village was bathed in the orange glow of the sunset. Min Htin stopped her at the quiet bend of the road where the jasmine grew thick. "May Hnin, the weaving lessons are done. But my heart... it is only just beginning its story. I asked you for an answer. I am a man with nothing but my honor and my love for you. Will you walk this life with me?"
May Hnin looked at his weathered face, a face that held so much kindness and strength. She wanted to scream 'Yes' to the heavens. But she saw the shadow of her father’s house in the distance. She thought of the poverty that nipped at their heels.
"Ko Min Htin," she said, her voice trembling with unshed tears. "My father... he will never agree. He watched me today like a hawk. If I give you my word and he finds out, he will lock me in a room without windows. He will send me away where I can never see you or hear the sound of your loom again. I love you... but I am afraid. Please, Ko Min Htin. Don't ask me to choose yet. Just... just wait for me. Keep weaving for me, and I will keep listening for your song."
Min Htin watched her walk away, her figure becoming a silhouette in the fading light. He stood there for a long time, the scent of jasmine and the echo of the loom filling his senses, a man caught between a dream of silk and the reality of dust.
မြန်မာစာမူ
အမရပူရ၏ ညတာသည် မင်းထင်အတွက်တော့ အလွန်ပင် ရှည်လျားလွန်းလှသည်။ သူ၏ အတွေးအာရုံများသည် မတည်ငြိမ်သော ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထန်နေပြီး မေနှင်း၏ မျက်နှာလေးမှာသာ ထိုပင်လယ်ပြင်ထဲမှ တစ်ခုတည်းသော ပြဖျက်မီးအိမ်ကလေးသဖွယ် လမ်းပြနေ၏။ လမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးကွယ်ပျောက်သွားပြီး အရုဏ်ဦး၏ ခရမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်စပြုလာချိန်တွင် မင်းထင်သည် ဝါးထရံကာ အိမ်စုတ်လေးအတွင်းရှိ သစ်သားစားပွဲအိုလေးတွင် ထိုင်နေမိသည်။ ဆီမီးခွက်ကလေးမှာ တုန်ရီနေပြီး ဝါးထရံပေါ်သို့ ရှည်လျားလှုပ်ရှားနေသော အရိပ်မည်းကြီးများကို ပစ်တင်ထားလေသည်။
"မင်းထင်... ဟေ့ကောင် မင်းထင်! နင် နားမကြားတော့ဘူးလား"
ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးစံဖိုး၏ အက်ရှရှအော်သံမှာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကျောက်ခဲဖြင့် ပေါက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖျတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ မင်းထင်မှာ လန့်ဖျတ်သွားပြီး လက်ထဲမှ သံဇွန်းမှာလည်း အေးစက်နေသည့် ထမင်းပန်းကန်ပေါ်သို့ 'ချောက်' ခနဲ ကျသွား၏။ သူသည် နီမြန်းပြီး ညောင်းညာနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့ကို စိတ်တိုတိုနှင့် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဗျာ... အဖေ... ဗျာ... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်တာလား" မင်းထင်၏ အသံမှာ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ လန်းလန်းဆပ်ဆပ် ပြန်နိုးမလာသေးသကဲ့သို့ အက်ကွဲနေသည်။
ဦးစံဖိုးက လက်ထဲမှ ရေခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ 'ဒုန်း' ခနဲ မြည်အောင် ချလိုက်သည်။ "ငါ ခေါ်နေတာ ငါးမိနစ်လောက် ရှိပြီ။ မင်းကတော့ တောနတ်ကပ်ခံထားရတဲ့ လူလိုပဲ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ရှေ့က ထမင်းကို ရွှေတွင်းကြီး ကြည့်နေသလိုမျိုး မှိုင်နေလိုက်၊ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ဘာမှမရှိဘဲနဲ့ အရူးလို ပြုံးနေလိုက်နဲ့။ မင်းစိတ်တွေ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ မင်းထင်။ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး... ဘယ်သရဲတစ္ဆေက မင်းကို ခြောက်လှန့်နေလို့လဲ"
မင်းထင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။ ရင်ထဲမှာ လနဲ့ချီပြီး ရက်လုပ်လာခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အခုတော့ ထုတ်ပြောဖို့ အချိန်တန်ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ "အဖေ... ကျွန်တော် ချစ်နေမိပြီဗျာ။ အဲ့ဒါ သရဲမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ နိုးကြားနေတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ နေရာယူထားတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ချစ်သလဲဆိုရင် ကျွန်တော် ရှူထုတ်လိုက်တဲ့ လေထဲမှာတောင် သူ မရှိတဲ့ အသိနဲ့ လေးလံနေသလိုပဲ အဖေ"
အဖိုးကြီးမှာ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စစ်မှန်သော ခံစားချက်ကို သူ အကဲခတ်နေမိ၏။ "ကောင်မလေး ဟုတ်လား... မင်းထင်၊ ငါတို့က ဆင်းရဲသားတွေကွ။ ငါတို့လက်တွေက ယက္ကန်းစင်က ဖုန်တွေနဲ့ ပေကျံနေပြီး ဗိုက်ကလည်း တစ်ဝက်ပဲ ပြည့်တတ်တာ။ အချစ်ဆိုတာ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတွေအတွက် အပိုအလုပ်ပဲ။ ဘယ်သူလဲ အဲ့ဒီကောင်မလေးက"
"သူ့နာမည်က မေနှင်းတဲ့ အဖေ" မေနှင်းဆိုသည့် အမည်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရုံနှင့် မင်းထင်၏ အသံမှာ နူးညံ့သွားသည်။ "သူက... သူက သားထက် အများကြီး ငယ်တယ် အဖေ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေ့ဘဝထဲမှာ ပွင့်နေတဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ပေါ့။ ရွာထဲက လူတွေ ဘာပြောမလဲဆိုတာ သားသိပါတယ်။ သားအရွယ် လူတစ်ယောက်က အဲ့ဒီလောက် ငယ်တဲ့ ကောင်မလေးကို ချစ်နေတယ်ဆိုတာ သိရင် ကောလာဟလတွေက နောက်က တကောက်ကောက် ပါလာမှာပါ"
ဦးစံဖိုးက ရင်ဘတ်ထဲက အသံထွက်လာသည်အထိ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ "မင်းထင်... မင်း မီးနဲ့ ကစားနေတာပဲ။ အသက်ကွာခြားမှုဆိုတာ တံတားတစ်စင်းမှာ ရှိတဲ့ ဟာကွက်လိုပဲ။ အဲ့ဒီနေရာကနေပဲ အရှုပ်အထွေးတွေက ကျလာတတ်တာ။ မင်းနှလုံးသားက သူ့ရဲ့ နုနယ်မှုနဲ့ လောကရဲ့ ဝေဖန်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိရဲ့လား"
"သား ခံနိုင်ရည်ထက် ပိုပါတယ် အဖေ" မင်းထင်၏ အသံမှာ ခိုင်မာသော အားမာန်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ "အဖေ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပဲ သား မေနှင်းကို ဒီအိမ်ထဲကို ဇနီးအဖြစ် ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်။ သားတို့ အိမ်က ဝါးထရံပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကြမ်းပြင်က မြေကြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သားကတော့ သူ့ကို နွေးထွေးတဲ့ အချစ်တွေနဲ့ ပတ်ပတ်လည် ခြံရံထားမှာပါ။ သူ့အတွက်ဆိုရင် မီးပင်လယ်ကိုလည်း ဖြတ်ကူးရဲပါတယ်။ သူကသာ လမင်းကြီးကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် သားက အမြင့်ဆုံးတောင်ပေါ်ကို တက်ပြီး ယူပေးမှာပါ။ အခုတော့ သားက သူ့ရဲ့ ဆရာ၊ သူက သားရဲ့ တပည့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သားတို့ အတူတူ ရက်နေတဲ့ ချည်မျှင်တိုင်းဟာ သားအတွက်တော့ ကတိသစ္စာတွေလိုပဲ။ သား သွားတော့မယ် အဖေ... ယက္ကန်းစင်ကလည်း ခေါ်နေပြီ၊ သူကလည်း စောင့်နေတော့မှာ"
မင်းထင် နှင်းမြူတွေကြားထဲမှာ အိမ်က ထွက်လာချိန်၊ မိုင်အနည်းငယ်အကွာမှာတော့ မေနှင်းမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် မုန်တိုင်းတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အမရပူရ၏ လေထုထဲတွင် မြေနံ့များနှင့် စံပယ်ပန်းနံ့များ သင်းပျံ့နေသော်လည်း မေနှင်းအတွက်မူ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များအောက်တွင် အသက်ရှူရသည်မှာပင် မွန်းကျပ်နေသလို ခံစားရသည်။ မေနှင်းသည် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ကြီးကို စုစည်းထားသော်လည်း လွတ်ထွက်နေသော ဆံနွယ်လေးအချို့က သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ပိုးသားမျှင်လေးများသဖွယ် ဝန်းရံထားသည်။ သူမသည် ကြည့်လိုက်လျှင် နံနက်ခင်းအလှတရားကို ပုံဖော်ထားသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် နုနယ်လှပလွန်းလှသည်။
"ဘယ်ကို သွားဖို့ ပြင်နေတာလဲ မိနှင်း" ဦးဘသန်း၏ အသံက အိမ်ဦးဝမှ ဟိန်းထွက်လာသည်။ သူသည် ဘဝအတွေ့အကြုံ ကြမ်းတမ်းမှုများကြောင့် မာကျောနေသူဖြစ်ပြီး သူ၏ အကြည့်များကလည်း စူးရှလှသည်။
"ယက္ကန်းရုံကိုပါ အဖေ... သမီး... သမီး စောစောသွားရမှာမို့လို့ပါ" သူမ၏ လက်ကလေးများမှာ ပုခုံးပေါ်က စောင်လေးကို ပြင်ရင်း တုန်ရီနေသည်။
"အစောကြီး ရှိသေးတယ်! ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ်တောင် မမြင်ရသေးဘူး" ဦးဘသန်းက ခြံထဲ ဆင်းလာသည်။ "ကြည်မြ! လာကြည့်စမ်းဦး နင့်သမီးကို။ ဒီရုံသစ်ကို ပြောင်းပြီးကတည်းက နင့်သမီးက အလင်းမလာခင် လှောင်အိမ်ထဲက ထွက်ချင်နေတဲ့ ငှက်လိုပဲ။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"
မေနှင်း၏ မိခင် ကြည်မြမှာ စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း တစ်လုံးမျှ ဝင်မပြောရဲပေ။ မေနှင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ "အဖေ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့က တန်းကြီးယက္ကန်းကို နောက်ဆုံးသင်ရမယ့်ရက်ပါ။ ဒါက အခက်ဆုံး နည်းပညာပဲ။ ဒီနေ့ သမီး မတတ်ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် အန်တီမာကြည်က သမီးကို စင်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက ကိုမင်းထင်ကိုရော၊ သမီးကိုရော ပထမဆုံး လွန်းသံမထွက်ခင် ရောက်နေရမယ်လို့ မှာထားတာပါ။ သမီး နောက်မကျပါရစေနဲ့ အဖေရယ်"
"မင်းထင်!" ဦးဘသန်းက ထိုအမည်ကို အဆိပ်တစ်ခုလို ရွံရှာစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ "အခုတော့ 'ကိုမင်းထင်' လို့ ခေါ်နေပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ နင်ပြောတာ ငါ ကြားနေရတာပဲ။ နင်က အဲ့ဒီလူဖျင်းကို နင့်ဆွေမျိုးလို ကာကွယ်နေတာပဲ။ ကဲ... ကောင်းပြီ၊ မာကြည် ခေါ်ထားတယ်ဆိုရင်လည်း သွား။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ရုံအထိ လိုက်ပို့မယ်။ နင်တို့ရဲ့ 'အလုပ်' ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ချင်တယ်"
ယက္ကန်းရုံသို့ သွားရသည့်လမ်းမှာ မေနှင်းအတွက်တော့ တိတ်ဆိတ်သော နှိပ်စက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ မေနှင်းက ရှေ့မှ လျှောက်လာရင်း ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းနေမိသည်။ လမ်းဘေးရှိ မန်ကျည်းပင်ကြီးများ၏ အရိပ်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော မင်းထင်သည် သူတို့နှစ်ယောက် ဖြတ်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိ၏။ သူသည် မေနှင်းနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ပြီး အားပေးစကားတွေ ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း ဦးဘသန်း၏ တင်းမာသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့နောက်မှ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များကတော့ မေနှင်း၏ ကျောပြင်ကလေးဆီမှ မခွာခဲ့ပေ။
သူတို့ ယက္ကန်းရုံသို့ ရောက်ချိန်တွင် ရုံအတွင်း၌ ပြင်ဆင်နေကြသည့် အသံများဖြင့် ဆူညံနေပြီဖြစ်သည်။ ဒေါ်မာကြည်သည် ရုံအဝတွင် ခါးထောက်လျက် ရပ်နေ၏။
"မေနှင်း! ညည်း နောက်ကျနေပြီ! ငါက နေမင်းကြီး ထွက်လာတာကို ထိုင်ကြည့်နေဖို့ ညည်းကို ပိုက်ဆံပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဦးဘသန်း ရှိနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမက အော်လိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် အန်တီ၊ သမီး ရောက်ပါပြီ" မေနှင်းက အသံလေး တိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။
"နင်ရောပဲ မင်းထင်! အရိပ်ထဲမှာ ကပ်မနေနဲ့၊ နင့်နေရာကို သွားတော့!" မင်းထင် နားသို့ ရောက်လာချိန်တွင် မာကြည်က သူ၏ ဒေါသကို လှည့်လိုက်ပြန်သည်။ "ဦးဘသန်း... လိုက်ပို့ပေးတာ ကျေးဇူးပဲ။ အခု ပြန်လို့ ရပါပြီ။ ဒီနေရာက အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာ၊ မိသားစု ဆုံဆည်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး"
ဦးဘသန်းသည် မေနှင်းနှင့် မင်းထင်ကို တစ်ချက်စီ စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ယက္ကန်းရုံအတွင်း၌ ဝါဂွမ်းနံ့များ၊ သစ်သားဟောင်းနံ့များနှင့် အလုပ်လုပ်သူတို့၏ ချွေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းထင်သည် မေနှင်း၏ ဘေးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူမ၏ တုန်ရီနေသော စိတ်အစုံကို နွေးထွေးမှုဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
"မေနှင်း..." သူတို့ ယက္ကန်းစင်မှာ ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လူကြီးတွေရဲ့ ဒေါသကြောင့် မေနှင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အကျမခံပါနဲ့။ ဒီနေ့ဟာ သမီးတို့ရဲ့ ဆရာနဲ့ တပည့်အဖြစ် နောက်ဆုံးရက်ပဲ။ ဒီချည်မျှင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပါ... သူတို့က မေနှင်းရဲ့ လက်ကလေးတွေကို စောင့်နေကြတာ။ ကိုယ့်ကို 'ကိုမင်းထင်' လို့ ထပ်ခေါ်ပါဦး။ အဲ့ဒီအသံလေးကို ဒီနေ့ရဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ တေးသွားအဖြစ် သုံးကြရအောင်"
"ဟုတ်ကဲ့... ကိုမင်းထင်" သူမက ဖြေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်များကြားတွင် လျှပ်စစ်စီးသကဲ့သို့ ခံစားချက်တို့ ကူးလူးသွားကြ၏။
သင်ခန်းစာ စတင်လေပြီ။ တန်းကြီးယက္ကန်း နည်းပညာသည် လက်နှင့် ခြေကို အချိတ်အဆက် မိမိ အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည်။ မင်းထင်က သူမကို လမ်းညွှန်ပေးရင်း သူ၏ လက်များက သူမလက်ပေါ်တွင် ဝဲနေသော်လည်း တိုက်ရိုက် မထိတွေ့ပေ။ သို့သော် ထိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးမှုကို မေနှင်း၏ ဝိညာဉ်အထိ ခံစားရလေသည်။
"ဒီအသံကို နားထောင်ကြည့်စမ်း မေနှင်း" သစ်သားလွန်းသံ 'ဂျောက်ဂျက်' မြည်သံများကြားမှ သူက ပြောသည်။ "ဒီအသံဟာ မေနှင်းအတွက် ဆူညံသံပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုးသားတွေရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ကြားရပြီလား"
မေနှင်းသည် မျက်လုံးကလေးများကို ခဏမှိတ်လိုက်ပြီး ယက္ကန်းစင်၏ တုန်ခါမှုကို ခြေထောက်များမှတစ်ဆင့် ခံစားကြည့်သည်။ "ဒါဟာ အခုတော့ တေးသွားတစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားပါပြီ ကိုမင်းထင်။ ကျွန်မတို့လို လူတွေရဲ့ ဘဝအကြောင်းကို ပြောပြနေတဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းပြီး လှပတဲ့ တေးသွားလေးပေါ့"
ညနေခင်း နေမင်းကြီးသည် နိမ့်ဆင်းလာပြီး ဖုန်ထူသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရွှေရောင်လက်တံရှည်ကြီးများကို ပစ်တင်ထားချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပိုးသားတစ်ထည်မှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယက္ကန်းသံများ ရပ်စဲသွား၏။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမှာ ဆူညံသံများထက်ပင် ပို၍ လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
အပြန်လမ်းတွင် ရွာကလေးသည် နေဝင်ချိန်၏ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ စံပယ်ပန်းတွေ ပွင့်နေသည့် လမ်းအကွေး တစ်နေရာတွင် မင်းထင်က သူမကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "မေနှင်း... ယက္ကန်းသင်ခန်းစာတွေကတော့ ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားကတော့ ဇာတ်လမ်းကို စတင်ဖို့ပဲ ရှိသေးတယ်။ မေနှင်းကို ကိုယ် အဖြေတောင်းခဲ့တယ်။ ကိုယ့်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မေနှင်းအပေါ် ထားတဲ့ အချစ်ကလွဲရင် ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ကိုယ်နဲ့အတူ ဒီဘဝကို လျှောက်လှမ်းပေးမှာလား"
မေနှင်းသည် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုမျက်နှာတွင် ကြင်နာမှုနှင့် ခိုင်မာမှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမသည် "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကောင်းကင်ယံသို့ အော်ပြောလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် လှမ်းမြင်နေရသော သူမဖခင်၏ အိမ်အရိပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့နောက်က တကောက်ကောက် လိုက်နေသည့် ဆင်းရဲခြင်း အခက်အခဲတွေကိုလည်း တွေးမိသည်။
"ကိုမင်းထင်..." သူမ၏ အသံမှာ မျက်ရည်တို့ဖြင့် တုန်ရီနေသည်။ "အဖေ... သူ ဘယ်တော့မှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ သူ ကျွန်မကို သိန်းငှက်တစ်ကောင်လို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ အကယ်၍ ကျွန်မ အဖြေပေးလိုက်လို့ သူ သိသွားရင် ကျွန်မကို ပြတင်းပေါက်မရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားမှာ။ ကိုမင်းထင်ကို မမြင်ရတဲ့၊ ယက္ကန်းသံကို မကြားရတဲ့ တစ်နေရာကို ကျွန်မကို ပို့ပစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မ ချစ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကြောက်တယ် ကိုမင်းထင်။ ကျွန်မကို အခုချက်ချင်း မရွေးခိုင်းပါနဲ့ဦး။ ကျွန်မကို... စောင့်ပေးပါဦး။ ကျွန်မအတွက် ယက္ကန်းတွေကို ဆက်ရက်ပေးပါ၊ ကျွန်မကတော့ ကိုမင်းထင်ရဲ့ တေးသွားကို အမြဲ နားစွင့်နေမှာပါ"
မင်းထင်သည် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်ကလေးသည် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေမိ၏။ စံပယ်ပန်းနံ့များနှင့် ယက္ကန်းသံ၏ ပဲ့တင်သံများသည် သူ၏ အာရုံထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူသည် ပိုးသားအိပ်မက်နှင့် ဖုန်ထူသော လက်တွေ့ဘဝကြားတွင် ပိတ်မိနေသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။
- Writer
- chap_listContents
- likeADD