Chapter 3: Promises in the Mistအပိုင်း (၃) - လွန်းအိမ်လေးဆီက ကတိစကား
1160 Words
The night had been a restless ocean of worry for May Hnin. Every time she closed her eyes, the stern face of her father appeared in her mind, his voice booming with disappointment. The fear of being scolded was like a heavy stone pressing against her chest, making it difficult to breathe. Yet, amidst that dark sea of anxiety, a flickering light kept appearing—the face of U Min Htin. His deep, soulful eyes seemed to be searching for something within her, a gaze so intense and steady that it made her heart skip a beat even in the safety of her room.
"What could a man like him possibly want to say to me?" she whispered into the darkness, her voice trembling. "He is so refined, so steady... and I am just me, the girl who fails at everything." She tried to shake the thought of him away, but his image was stubborn. It lingered in the corners of her mind like the scent of jasmine after a rain. Finally, exhausted by her own swirling thoughts and the crushing weight of her father’s expected anger, she drifted into a shallow, dream-filled sleep.
The next morning, the village was swallowed by a bone-chilling winter mist. May Hnin woke up before the first light, her breath blooming like white flowers in the cold air. She moved silently, careful not to wake her father, and joined her sisters as they headed toward the weaving workshop. The cold was biting, making her small frame shiver uncontrollably despite the thin shawl wrapped around her.
As they walked, her mind returned to the missing bamboo shuttle. Her eyes grew misty with fresh tears. “If I don’t find that shuttle, my father will surely kill me,” she thought. She lagged behind her sisters, her head bowed in silent grief. The thought of being a burden to her family and a failure in her father's eyes was more painful than the freezing wind.
"May Hnin... May Hnin, why are you crying?"
The voice was low, resonant, and filled with genuine concern. She looked up, startled, to find U Min Htin standing near the path, his silhouette emerging from the fog like a guardian spirit.
"I... I..." she stammered, her voice breaking. "I lost my bamboo shuttle, U Min Htin. It’s my father’s favorite. If I don’t find it by this evening, he will be furious... he might even kill me." Her voice trailed off into a sob, her hands trembling as she wiped her eyes.
A soft, knowing look crossed U Min Htin’s face. He reached into his coat and slowly pulled out the polished bamboo shuttle, holding it out to her like a precious treasure. "Is this what you’re looking for? I kept it safe for you, May Hnin. I wanted to make sure it reached your hands personally."
Relief flooded through her like sunlight breaking through clouds. "Oh, thank you! Thank you so much!" she cried, reaching out to take it. As her fingers touched his, a sudden jolt of warmth raced through her arm, making her breath catch.
"May Hnin," he said softly, his eyes locking onto hers. "Are you free this evening after work? I have something... something important I want to tell you."
Her heart hammered against her ribs. "I can't, sir! I truly can't. If my father finds out, he will be so angry. And my sisters... they tell him everything. It’s not that I don’t want to talk to you, U Min Htin, but you don't understand how strict my home is."
Before he could respond, a sharp, shrill voice cut through the air. It was the weaving instructor, standing at the entrance of the shed. "Hey, May Hnin! What are you doing loitering out there for so long? You haven't mastered a single pattern yet, you restless girl! Do I have to report your laziness to your parents again? You can't even throw a shuttle correctly, and here you are, wasting time gossiping!"
The harsh, mocking words stung May Hnin like a whip. Her pale face instantly flooded with a deep, humiliating crimson. She could feel the instructor's scornful gaze, and the eyes of her sisters, who were now smirking at her. The public insult, and the shame of being so humiliated in front of U Min Htin, made her feel small and invisible. Tears pricked at the corners of her eyes again—pure, utter mortification.
"I have to go to my loom now, U Min Htin," she whispered, her voice barely a breath. She couldn't bear to look at his face, fearful of seeing pity in his eyes.
With a final, desperate look, she clutched the shuttle to her heart as if it were a shield, turned, and fled toward the shed. Her run was clumsy, fueled by a desire to disappear. She ran past the instructor, her head lowered, wanting to hide her face that was so heavily shadowed by shame. Behind her, U Min Htin stood in the fading mist, his heart aching for the suffering she was enduring, a new kind of resolve taking root in his eyes.
မြန်မာဘာသာပြန်
မေနှင်း တစ်ယောက် ထိုညက အိပ်၍ပင် မပျော်နိုင်ခဲ့ပါ။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း အဖေ့ရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံတွေက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး "ငါ့လွန်းအိမ်လေးသာ ပြန်မတွေ့ရင်တော့ ဒုက္ခပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက စိတ်မှာ အမြစ်တွယ်နေလေသည်။ ထိုအတွေးတွေကြားထဲမှာမှ ထူးဆူးစွာ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာတတ်သည်က ဦးမင်းထင် ရဲ့ ပုံရိပ်။
"ဒီလူကြီး... ငါ့ကို ဘာများ ပြောစရာ ရှိလို့ပါလိမ့်" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ ထိုလူကြီးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အရမ်းကို လေးနက်လွန်းလှသည်။ သူမကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ဘာတွေများ ဖုံးကွယ်ထားပါလိမ့်။ "အို... ဒါက သူ့ကိစ္စပါလေ" ဟု ပါးစပ်ကသာ ငြင်းဆိုနေပေမဲ့ စိတ်ထဲကတော့ ဦးမင်းထင်အကြောင်းကို တသသ တွေးနေမိဆဲ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ပင်ပန်းလှသဖြင့် မေနှင်းလေး အိပ်မောကျသွားရှာသည်။
နောက်တစ်နေ့မနက် အာရုံတက်အချိန်တွင် မေနှင်းသည် အဖေမသိအောင် အစောကြီး ထလာခဲ့သည်။ ဆောင်းတွင်းကာလ ဖြစ်သဖြင့် အေးစိမ့်လှသော လေထုထဲတွင် ညီမတွေနဲ့အတူ အလုပ်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မေနှင်းခဗျာ ချမ်းတုန်နေသော်လည်း သူမစိတ်ထဲမှာတော့ လွန်းအိမ်လေးအရေးကသာ ကြီးစိုးနေသည်။
“ငါ့လွန်းအိမ်လေး ပြန်မတွေ့ရင်တော့ အဖေ သတ်တာ ခံရတော့မှာပဲ” ဟု တွေးမိရင်း မျက်ရည်လေးတွေက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီစီကျလာတော့သည်။ သူမသည် ညီမတွေရဲ့ နောက်မှာ တိတ်တိတ်လေး ငိုရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ် -
"မေနှင်း... မေနှင်း ဘာဖြစ်လို့ ငိုနေတာလဲ"
နူးညံ့တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုကြောင့် မေနှင်း လန့်သွားကာ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဦးမင်းထင်။ သူက နှင်းမြူတွေကြားထဲကနေ သူမရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။
"ကျွန်မလေ... ကျွန်မ... ကျွန်မရဲ့ ဝါးလွန်းအိမ်လေး ပျောက်သွားလို့ပါ ဦးမင်းထင်။ ညနေအထိ ပြန်မတွေ့ရင် အဖေက သတ်မှာရှင့်" ဟု ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောလိုက်ရှာသည်။
ဦးမင်းထင်က ပြုံးယောင်သန်းကာ "ဪ... အဲ့ဒါလား။ ဝါးလွန်းအိမ်လေးက ဦး သိမ်းပေးထားတာပါ။ မေနှင်းနဲ့ တွေ့မှ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပေးမယ်ဆိုပြီးလေ" ဟု ဆိုကာ အိတ်ထဲမှ လွန်းအိမ်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
မေနှင်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှမ်းယူလိုက်စဉ် သူတို့၏ လက်ချောင်းလေးတွေ ထိမိသွားကြသည်။ မေနှင်း ရင်ထဲမှာ လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မေနှင်း... ညနေ အလုပ်သိမ်းရင် အားလားဟင်။ ဦး... မေနှင်းကို ပြောစရာ ရှိလို့ပါ"
မေနှင်း ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာသည်။ "မရဘူးရှင့်။ ဖေဖေသိရင် သတ်လိမ့်မယ်။ ညီမလေးတွေကလည်း အိမ်ပြန်တိုင်မှာ။ ဦး... မေနှင်းက စကားမပြောချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဦး ကျွန်မတို့ အိမ်အကြောင်း မသိသေးလို့ပါ"
ထိုစဉ်မှာပင် ယက္ကန်းရုံက ဆရာမ၏ စူးရှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟဲ့... မေနှင်း! ညည်း အဲ့ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာမှလည်း မတတ်သေးဘဲနဲ့ ဂဏှမငြိမ်ဘူး။ မိဘတွေဆီ ပြန်တိုင်ရမလား။ လွန်းထိုးတာတောင် အဖြစ်မရှိဘဲ လေကြောရှည်နေလိုက်တာ လွန်ရောပါ့အေ။ လာခဲ့ မိနှင်း!"
ထိုစူးရှသော အသံကြီးက မေနှင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေး ရှက်လွန်းသဖြင့် ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဆရာမရဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ညီမတွေရဲ့ သရော်တဲ့ အကြည့်တွေက သူမဆီ ရောက်လာသည်။ လူပုံအလယ်မှာ အနှိမ်ခံရခြင်း၊ ပြီးတော့ ဦးမင်းထင်ရဲ့ ရှေ့မှာ အခုလို အရှက်ခွဲခံရခြင်းတွေကြောင့် မေနှင်းတစ်ယောက် အရမ်းကို သေးသိမ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကျွန်မ ယက္ကန်းစင်ပေါ် တက်တော့မယ်နော်" ဟု ဦးမင်းထင်ကို ကြည့်ဖို့ပင် မရဲတော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ သနားတဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်မှာ ကြောက်မိလို့ပါ။
နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး လွန်းအိမ်လေးကို ရင်ဘတ်မှာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူမရဲ့ ပြေးပုံက ကမူးရှူးထိုး ဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့ အားငယ်မှုနဲ့ ရှက်စိတ်တွေကို ဘယ်သူမှ မမြင်စေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ပါ။ ဆရာမကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပြေးဝင်သွားစဉ် သူမရဲ့ မျက်နှာလေးကတော့ ရှက်စိတ်နဲ့ အားငယ်မှုတွေကြောင့် အရမ်းကို ညှိုးငယ်နေရှာသည်။
ဦးမင်းထင်ကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မေနှင်းရဲ့ ပုံရိပ်လေးကို နှင်းမြူတွေကြားထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။
- Writer
- chap_listContents
- likeADD