NAPAKAMOT NG ULO si Sebastian sa sinabi ko. Halata sa mukha niya ang pagod at inis ngunit huminga ito ng malalim bago sumagot. “Hindi ganon ang ibig kong sabihin, Cara—” Kinuha ko ang tinidor at muling sumubo ng pagkain. I drank the water that they offered earlier and put it down in anger. “Manang,” I called the tindera and smiled on her. “Tinawag niya akong siraulo, hindi ba?” Kumunot ang noo ni Sebastian at umiling. He gritted his teeth before answering me. “Manang Pitchie, alam niyo na hindi po ‘yan totoo. Wala akong sinabing ganon!” Sinamaan ko ng tingin si Sevi. Alam ko naman na wala siyang sinabing ganon! “Obviously, ganon ang pinaparating mo sa’kin!” I shouted on him and left. Sebastian immediately holds my hand to stop me from walking away. “Let’s stop this petty fig

