MY YAYA'S TEMPTATION

UNUSUAL NAIVETY

Damon's POV

"Thank you sir, maraming salamat.."nabigla ako sa pagyakap ni Maria sa akin habang hindi magkamayaw sa Kaniyang pagpasalamat. I pushed her gently away from me. I needed too. Dahil kung hindi baka maramdaman niya ang umbok sa aking hinaharap.

"You're welcome Maria, sige bukas ko na lang ibigay sa iyo.."

"Thank you so much sir, sige bukas na lang ho. Tiyak na matutuwa sina lolo at lola nito, may pambili na ng gamot si Lola Daisy, may pambayad pa ng porsyento si Lolo Alberto Kay Ginang Estrella. Kahit saka na lang iyong bukirin--" she paused and then smile at me, "Thank you sir." Sabi pa ni Maria na halata ang kasiyahan sa kaniyang mukha.

Napaisip naman ako sa kaniyang sitwasyon. Ang dami niyang sinabi tungkol sa kaniyang Lolo at Lola.

Kahit noong unang araw na i-ni-interview ko siya. Ang bukambibig Niya ay tungkol sa kaniyang Lola at Lolo at sa utang na kailangan na bayaran.

Kaya nga nang sabihin ko sa kaniya na hindi ko siya I hire ay pinagsiksikan Niya ang kaniyang sarili at hindi siya pumayag na pauwiin ko siya.

Nakatawag-pansin sa akin ang kaniyang additional information ukol sa kaniyang pag-aaral. She's a valedictorian graduate Pero tumigil siya sa pag-aaral at hindi na Itinuloy pa ang kaniyang college.

I have the urge to know her better, inaamin Kong napukaw ni Maria ang aking interes. Her naivety is something unusual. I mean, hindi mo akalain na inosente siya dahil sa hubog ng kaniyang katawan.

Ang katawan Niya habang tinitigan Kong mabuti ay hinog na at handa ng pitasin. Pero, ang pagiging inosente Niya ay hindi sinasadya. Malalaman mo talaga na inosente ang kaniyang pag-iisip at walang kamuwang-muwang sa mundo.

But because of her body structure and with her intellectual capacity base on the record that she's the Valedictorian of her class, sino naman ang mag-akala na inosente nga siya?

Nakahahawa ang makipag-usap Kay Maria, Kaya kahit sinasabi ko na bukas na kami mag-usap ay hindi ko rin napigilan

makipag-usap ng alas onse na ng gabi.

Dahil sa marami niyang pasakalye, umabot pa tuloy ng dalawang oras ang pag-uusap namin, manghihiram lang naman pala ng pera.

"What happened to your Lola?" hindi ko rin napigilan ang sarili ko, naitanong ko pa rin sa kaniya kahit nasa labas na ako ng pintuan ng kuwarto ni Mia.

"Nagkaroon po siya ng malubhang karamdaman sir, I think it was something related to her stomach. Kailangan daw na operahan kahit matanda na siya. Ito namang si Lolo Alberto, kahit sinabi ng doktor na wAlang kasiguruhan kung gagaling pa si lola o makakaya ang operasyon, dahil nga sa may edad na siya..ay naghahanap pa rin ng paraan na maipagamot Niya si lola Daisy." she paused.

" Mahal Niya eh.." dagdag pa ni Maria. kumumpas pa ang kamay niya habang nagsasalita.

"At iyon na nga, wala kaming pera kaya sinangla Niya ang maliit niyang bukirin-- na siyang pinagkukunan namin ng income para sa aming pagkain. Naibenta pa Niya ang halos lahat ng hayop namin sa bukid. Nagkaroon pa kami ng utang Kay Ginang Estrella dahil kahit nakalabas na ng hospital ay tuloy pa rin ang maintenance na gamutan Kay Lola Daisy." bumuntong-hininga si Maria.

"Tumawag kanina ang aking Lolo sir pagkatapos naming maghapunan ni Mia. Kaya hinintay kita na makauwi nagbabasak@li na makahiram or cash advance ako Sa iyo. Inaaway na raw si Lola ng bruhang si Ginang Estrella." hindi ko maiwasan ang tumawa dahil sa Kaniyang sinabi.

I mean, it was not my intention to laugh at the less fortunate, Kaya lang naman ako tumawa dahil the way she's telling the story sounds funny.

Tinitigan ako ni Maria. Siguro na misinterpret Niya ang pagtawa ko. "Look, I don't mean to laughed at you--" she smiled at me.

"Lalo po kayong pumopogi kapag nakangiti sir-" napasinghap siya at tinakpan ang kaniyang bibig. "I'm sorry, Mr. Montemayor." nakita ko ang pamumula ng kaniyang pisngi. This time, nasa labas na silid ni Mia.

As I observed Maria's personality napapansin ko na may contradictory behavior ito. Tahimik kapag ninerbyos at nahihiya. Pero kapag nagsimula ng magsalita, ang hirap ng pigilan pa.

"Hindi sa nangingialam ako, pero ang mga utang ba na sinasabi mo ang dahilan kung kaya tumigil ka din sa pag-aaral?" nakita ko na biglang nalungkot si Maria.

"Yes sir..I have no choice. Kailangan ko na tumigil sa pag-aaral upang makatulong sa lola at lolo ko.."

"Bakit hindi ka nag-apply as cashier, saleslady o iba pang trabaho na related sa strand mo? Kung tutuusin Valedictorian graduate ka.."

"Ay naku sir, hindi naman kasi totoo iyang programa na basta graduate ng senior high ay makatrabaho na at hindi na kailangan ng mag college kalokohan lang Iyan. " nagsimula naman si Maria sa pagsalita.

"Kung mag-apply ka ng trabaho tapos ang kasabay mo ay college dehado ka pa rin. At bakit naman ako magtrabaho bilang cashier sa mall or fast-food restaurant, di hamak na mas malaki ang pa sweldo mo kesa kanila.."

Sinadya ko na lakihan ang sahod dahil hindi madali ang maging yaya..

"Sige po sir, babalik na ako sa loob. Goodnight, Mr. Montemayor. " maluwang ang ngiti ni Mia.

Kanina lang ay nahihiya pa si Mia sa akin, halos hindi masabi ang gusto niyang sabihin. Pero ng magsimula na itong magsalita, hindi na rin tumitigil sa pag share ng kaniyang personal na buhay.

She's both a woman and a girl. Ang katawan Niya ay maihalintulad na sa sa Isang ganap na dalaga, Pero ang kaniyang pag-iisip ay para pa rin sa Isang bata na inosente.

"Goodnight, Maria.."

As I lay on the bed, I was thinking about my failed marriage to Carmela. One year had passed since she filed the annulment, and it takes only six months, na approved ang annulment namin.

Kahit noong hindi pa pormal ang hiwalayan namin ni Carmela ay hindi ko ipinagkait sa kaniya ang karapatan na maging ina ng aming anak. Bagama't siya na mismo ang nagsabi na ayaw Niya ng anak. Inaamin ko na nasaktan ako ng sinasabi Niya ang bagay na iyon.

Mia is not a mistake. Iyon ang hindi ko mapapatawad na sinabi ni Carmela. Na Isang malaking pagkakamali ang magsilang ng anak lalo pa at napilitan lang ang Isang ina na mabuntis.

How dare her say such hideous statement. Sadly, Mia recognized her as her mother. At the age of three, Mia is a fast learner, she's smart for a three year old child. Even though, hindi pa rin Niya maintindihan ang tunay na nangyari sa amin ni Carmela.

Hindi ko pwedeng sabihin Kay Mia na ayaw Ng kaniyang ina sa kaniya, how can I? Instead, ako pa ang nakiusap Kay Carmela na dalawin Niya si Mia kapag nandito siya sa bansa, o kaya naman kapag hindi siya busy.

"Gusto ni Mia na makita ako, o ikaw ang may gusto?" mayabang na tugon ni Carmela.

"Oh please, kung pwede nga lang na sabihin ko Kay Mia na wala Kang kuwentang ina, sasabihin ko na." galit Kong sagot sa kaniyang kayabangan.

"Oh, come on, Damon...as if hindi pa kita kilala." tumawa siya. "I know you miss my body. Just admit it. Mia is just three years old." Sabi ni Carmela, ayaw niyang maniwala na hinahanap siya ni Mia.

"Three years and as half..and Mia is a smart girl, fast learner- hindi mo iyan alam dahil lagi Kang wala sa tabi Niya."

"We've gone through this discussion already, Damon. I already told you that parenting is not for me. Besides were already done.." she reminded me.

"Hindi ko iyan nakalimutan, Carmela. Hindi na ako dpaat lumapit sa iyo, but then Mia..kung bakit kasi ikaw pa ang hinahanap Niya." sinulyapan ko si Carmela na titingnan ang oras. "Ma le-late na ako sa signing contract ng Levi's jeans sa Mall of Asia. I'm sorry, tatawag na lang ako kapag--"

"Forget it.." tumalikod na ako. I swear to myself that that would be the last time na makipag-ugnayan pa sa kaniya. Kahit masaktan pa si Mia. Ayaw ko ng lumapit pa sa iba niyang walang puso.

I cursed myself as my mind drifted to Emily.

Emily and I have some sort of a mutual relationship. Bagama't sinasabi ko na sa kaniya sa simula pa lang ng aming relasyon which is more on physical, ay sinabi ko na sa kaniya na hindi pa ako handa sa Isang relasyon o baka hindi na ako magkaroon pa ng kaugnayan sa Isang babae. Ang aking snank ang mahalaga sa akin.

"Hmn. huwag Kang mag-alala Damon, kuntento ako sa anumang meron tayo ngayon." Sabi pa ni Emily. Natuwa naman ako dahil nagkaunawaan kami.

Pero pagkaraan ng anim na buwan, naramdaman ko na nagiging demanding na si Emily , which is taliwas sa aming usapan kaya rin siguro unti-unting lumayo ang loob ko sa kaniya.

Sh"t, Isang oras na yata akong nagpabaling -baling ng posisyon, hindi pa rin ako dinadalaw ng antok.

Nagpasiya akong lumabas ng silid at bumaba sa ground floor. Huminto ako sa silid ni Mia at nakaramdam. I have the urge to check Mia again. Pero hindi ko na ginawa. Baka ano pang makita Kong posisyon ni Maria, mapagkamalan na naman ako ulit na mamboso sa kaniya.

I decided to just go downstairs, went to the mini bar, nagsalin ng wine, baka nakulangan lang ng alak ang aking sistema kaya hindi pa ako dinalaw ng antok.