โรงยาเจี้ยนคัง
ติงยวี่ถิงเงยหน้าจากกองสมุนไพร
หลินซิงเยียนว่าต่อ “พอดีมีผู้ต้องการร่วมค้าขาย ช่วยข้าออกทุนรอนเก้าส่วน เจ้าคิดค้น ข้าทดสอบดีหรือไม่”
ติงยวี่ถิงสงสัย “ใครกัน? ผู้ใจดีคนนั้น”
หลินซิงเยียนรักษาสีหน้าปกติ ไม่มีพิรุธมาแตะแต้ม ทว่าใบหูกลับแดงเรื่อนิดๆ
เพราะภาพผู้ใจดีนี้มักมาพร้อมภาพแห่งการแนบชิดเต็มสมองทุกทีร่ำไป แทนที่นางจะตอบให้ตรงประเด็นว่าใคร หญิงสาวกลับยกมือปิดหูตัวเอง
“ไม่ๆ ห้ามคิด”
“...”
ติงยวี่ถิงยู่หน้า “ก็ได้ๆ ไม่คิด ไม่ถาม”
หลินซิงเยียนชะงัก “ไม่ใช่! ข้า...เฮ้อ...ช่างเถอะๆ เจ้ามีแผนการขายอย่างไรบ้าง เราคุยเรื่องนี้ดีกว่า พวกเราเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน วันนั้นย่อมเจอเหล่าสตรีสูงศักดิ์”
นางทำท่าคิดหนัก “อย่างไรเสีย ข้าในยามนี้คือบุตรสาวขุนนางราชสำนักไม่สะดวกทำการค้าโจ่งแจ้งนัก”
ติงยวี่ถิงพยักหน้าหงึกหงักทำท่าคิดหนัก ครู่หนึ่งค่อยคิดได้ นางจึงอธิบายอย่างจริงจ
