จ๊อบลับ...ของเมียผู้แสนดี

ตอนที่ 1 สามีผู้โชคดี

จ๊อบลับ ของเมียผู้แสนดี....ตอนที่ 1 สามีผู้โชคดี

ในเจ็ดวันตลอดสัปดาห์...มีวันเดียวเท่านั้นที่ผมสามารถตื่นสายได้ นั่นคือวันอาทิตย์วันนี้ที่ผมตื่นขึ้นมาอย่างผ่อนคลาย ผมไม่ร้อนรนเร่งรีบทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงกว่า...

ผมอาบน้ำแปรงฟัน ไม่นานจากนั้นผมก็เดินออกมาจากห้อง แล้วผมก็มองเห็นผึ้งเมียสาวของผมกำลังยืนอยู่ในครัวเพื่อทำอาหาร ผมกับผึ้งอาศัยอยู่ในคอนโดซึ่งผมกับผึ้งพอจะมีศักยภาพที่จะผ่อนได้ แม้คอนโดจะไม่เหมือนบ้าน พื้นที่ไม่กว้างขวางแต่เราก็มีความสุขเพราะเราสองผัวเมียได้อยู่ด้วยกัน และแม้ผมกับผึ้งจะอยู่กินกันแบบไม่แต่งงาน แต่ผมก็มั่นใจว่าผึ้งคืออนาคตและคือทุกอย่างของผม...ผมคิดว่าผมโชคดีอย่างมากที่ได้ครองรักกับผึ้ง...เมียสาวผู้แสนอ่อนหวานของผมคนนี้

“อ้าวพี่นิค...ตื่นนานแล้วเหรอคะ” ผึ้งถาม เสียงหวานๆของผึ้งทำให้ผมสดชื่นขึ้นมาทันที มองไปที่ผึ้งที่ใส่ชุดเดรสแขนยาวดูน่ารักเดินออกจากในครัวมาหาผม

“สักพักแล้วจ๊ะ...จริงๆพี่อยากนอนต่อแหละ แต่พี่ได้กลิ่นอะไรก็ไม่รู้หอมๆ” ผมบอก จากนั้นก็เดินเข้ามาดอมดมใกล้ๆผึ้ง

“กลิ่นหอมอาหารเช้าเหรอคะ...อืมม...ผึ้งทำไว้นานแล้วไม่น่าจะหอมแล้วแหละ...แถมไม่มีคนตื่นมากินก็ไม่ใช่อาหารเช้าแล้วนะคะ” ผึ้งบอก

“อืมม...ถ้าไม่ใช่อาหารเช้า...ก็ต้อง…” ผมทำจมูกฟุดฟิด จากนั้นก็ก้มลงไปจูบซอกคอสูดกลิ่นหอมของผึ้ง

“นี่ไง...นี่แหละที่พี่ได้กลิ่นมาจากในห้อง” ผมบอก ก่อนจะยิ้มให้ผึ้งที่ทำหน้ามองค้อนท่าทีกะล่อนของผม

“งั้นก็ไม่ต้องกินอาหารเช้าแล้วสิคะ” ผึ้งบอก

“อ้าว...ฮ่าๆๆ...กินสิที่รัก...หิวแล้วเนี่ย” ผมบอก เปลี่ยนจากจูบซอกคอเป็นสองมือมาโอบกอดผึ้งไว้

“ได้ค่ะ...งั้นไปนั่งคอยที่โต๊ะนะคะ เดี๋ยวผึ้งยกไปให้” ผึ้งบอก ผมก็คลายอ้อมกอดให้ผึ้งเดินไปยกอาหารเช้า

“ผึ้งยังไม่กินเหรอ” ผมถาม เมื่อเห็นผึ้งยกอาหารเช้ามาสองที่

“ยังค่ะ” ผึ้งบอก

“แล้วทำไมไม่กินก่อนล่ะ” ผมถามต่อ

“พี่นิคยังไม่ได้กิน ผึ้งจะกินก่อนพี่นิคได้ไงคะ” ผึ้งตอบ คำตอบของผึ้งทำให้ผมแทบอยากจะพุ่งเข้าไปกอดไปหอมแก้มให้เต็มที่ แต่ตอนนี้ผมคงต้องกินอาหารก่อน ไม่งั้นเมียสาวผู้แสนดีของผมอาจจะงอนไม่ให้ผมกินอาหารเช้า...

ระหว่างนั่งทานอาหาร...ผมเห็นผึ้งพยายามเงยหน้าสบตาผมหลายครั้ง ในแบบที่ผมยังไม่เคยเห็นผึ้งทำแบบนี้มาก่อน

“มีไรป่าวผึ้ง” ผมถาม

“คือ...ผึ้งว่าจะปรึกษาพี่นิคหน่อยค่ะ” ผึ้งบอก

“เรื่องอะไรเหรอ” ผมถาม

“คือ...ผึ้งอยาก...เอ่อ...แบบว่าจะซื้อรถค่ะ” ผึ้งบอก

“ซื้อรถ...แต่...มันจะเป็นภาระเพิ่มขึ้นของเรานะ” ผมบอก

“พี่แค่ใช้ชื่อพี่ใช้ตำแหน่งข้าราชการออกรถให้ผึ้งก็พอค่ะ...เดี๋ยวผึ้งผ่อนเองได้” ผึ้งบอก แต่ผมคิดว่าเงินเดือนของการเป็นสาวคอลเซ็นเตอร์มันไม่ได้มากมายขนาดจะผ่อนรถได้ เพราะทุกเดือนตั้งแต่เรามาอยู่ด้วยกันผึ้งก็ช่วยผ่อนคอนโดให้ผมอยู่

“แต่...พี่มีภาระเรื่องรถของพี่...แล้วไหนจะคอนโดอีกล่ะ” ผมบอก ผมไม่เห็นด้วยกับการซื้อรถของผึ้ง

“พี่นิคไม่ต้องผ่อนไงคะ...ผึ้งผ่อนเองค่ะ” ผึ้งยังยื้อต่อ

“ไหนผึ้งเคยบอกว่าเงินเดือนไม่ค่อยพอใช้ แถมยังเจียดมาช่วยพี่ผ่อนคอนโดอีกล่ะ” ผมถาม

“คือ...ตอนนี้เงินเดือนผึ้งเพิ่มขึ้นค่ะเพราะผึ้งเพิ่มกะงาน แล้วผึ้งก็เริ่มทำงานเสริมแล้วด้วยนะคะ ผึ้งคำนวณแล้วค่ะว่าผึ้งผ่อนได้ ผึ้งจะซื้ออีโค่คาร์ไงคะ รถเล็กๆราคาไม่แพงแถมดาวน์ก็ต่ำมากเลยนะคะ” ผึ้งบอก แต่ผมติดใจคำว่างานเสริมของผึ้ง

“งานเสริม...งานอะไรเหรอผึ้ง” ผมถาม

“มันเป็นงานทางอินเตอร์เนตค่ะ ใช้เวลาว่างๆทำ...ลองทำอยู่สองอาทิตย์แล้วมันปังอยู่นะคะ” ผึ้งบอก

“งานทางอินเตอร์เนต...แบบที่เค้าโฆษณานะเหรอ” ผมถาม นึกถึงป้ายโฆษณาตามเสาไฟฟ้าที่ผมเคยเห็น

“ค่ะ...ประมาณนั้น” ผึ้งบอก ผมอยากจะซักต่อแต่ผมก็ไม่ค่อยชำนาญเรื่องอินเตอร์เนตเท่าไหร่ ผมแทบจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ ในโทรศัพท์ผมถ้าจะโซเชี่ยลอยู่บ้างผมก็ใช้แค่ไลน์

“ทำงานทางอินเตอร์เนต...จำเป็นต้องใช้รถเหรอ” ผมถาม

“ก็...ค่ะ...จำเป็น...คือผึ้งเพิ่มกะด้วยไงคะ...ก็อาจจะกลับเย็นๆค่ำๆนิดนึงค่ะ” ผึ้งบอก ผมกลัวว่าถ้าผมจะถามต่อว่าจำเป็นตรงไหนผึ้งก็คงรำคาญ แล้วผมก็ถอนหายใจจำเป็นจะต้องยอม จากนั้นผึ้งก็วางช้อนอาหารเดินมากอดผมทันที

“พี่นิค...ยังไงก็แล้วแต่...ขอให้พี่นิครู้ไว้ว่าผึ้งทำเพื่ออนาคตของครอบครัวเรานะคะ” ผึ้งบอก แล้วผมก็หันไปกอดผึ้งไว้

“พี่เชื่อการตัดสินใจของผึ้งก็แล้วกัน” ผมบอก แล้วผึ้งก็หอมแก้มผมทันที จะยังไงก็ช่างตอนนี้ผมก็ยังคงมั่นใจ ว่าถึงอย่างไรผึ้งก็ยังคงเป็นเมียสาวผู้แสนดีของผม...

อาทิตย์ต่อมาผึ้งก็ออกรถตามที่ต้องการโดยเป็นชื่อของผม โชคดีที่รถราคาไม่แพงมากรายได้ประเมินของผมจึงผ่านพอผ่อนได้ หลังจากนั้นผึ้งก็ใช้รถไปทำงานเป็นประจำทุกวัน เหตุการณ์ต่างๆก็ดูเป็นปกติ จะไม่ปกติอยู่บ้างก็ตรงที่ผึ้งเลทเวลากลับบ้านจากเดิมเป็นเย็นถึงค่ำ แต่ผึ้งก็ยังทำหน้าที่ของภรรยาผู้แสนดีไม่มีบกพร่อง...

หนึ่งเดือนผ่านไป...วันนี้วันเสาร์ผมเป็นข้าราชการก็ไม่ต้องไปทำงาน แต่ผึ้งต้องไปทำงานเหมือนทุกเสาร์ที่ผ่านมา หลังผึ้งออกไปจากห้องผมก็มานั่งทานอาหารเช้า แล้วผมก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่เป็นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ผึ้งที่ผมคุ้นหู ผมหันไปดูตามเสียงที่โต๊ะหน้าโซฟา แล้วผมก็ได้เห็นโทรศัพท์ของผึ้งตั้งอยู่ข้างหน้า ผมเดินไปหาเห็นเป็นเบอร์ไม่มีชื่อแต่ผมก็กดรับสายทันที

“ผึ้ง...ผึ้งเหรอ” ผมถาม เมื่อได้ยินเสียงปลายทางที่คุ้นหู

“ค่ะ...ผึ้งเองค่ะ...ผึ้งใช้เบอร์คนแถวนี้โทรค่ะ...เฮ้อ...โชคดีมากเลยนะคะ...ผึ้งนึกว่าผึ้งลืมโทรศัพท์ไว้ที่ไหน...เดี๋ยวผึ้งกลับไปเอาโทรศัพท์นะคะ พี่นิคเอาลงมาให้หน้าคอนโดหน่อยค่ะ” ผึ้งบอก

“จริงๆไม่ต้องแวะมาเอาก็ได้ ถ้ามีใครโทรเดี๋ยวพี่รับให้” ผมบอก

“ผึ้งจำเป็นต้องใช้โทรศัพท์ค่ะ ลงมารอผึ้งหน้าคอนโดนะคะ แค่นี้นะคะผึ้งเกรงใจเจ้าของโทรศัพท์ค่ะ” ผึ้งบอก จากนั้นผึ้งก็วางสาย เป็นการบังคับผมกลายๆว่าผมต้องเอาโทรศัพท์ลงไป...

ผมเดินออกจากห้อง ระหว่างเดินก็มองโทรศัพท์ไปพลาง แล้วผมก็เพิ่งสังเกตว่าโทรศัพท์ของผึ้งไม่ใช่เครื่องเก่าที่ผึ้งเคยใช้ มันเป็นโทรศัพท์ใหม่และที่สำคัญมันเป็นโทรศัพท์ยี่ห้อแพงที่ใครๆก็อยากมี ผมลองกดหน้าจอที่ขึ้นมาให้ป้อนรหัส ถ้าเป็นเครื่องเก่าผมจำได้ว่าผึ้งใช้วันที่กับปีเกิด ผมก็เลยลองกดวันที่กับปีเกิดดูทันที และโชคดีที่มันเปิดได้...

ผมมายืนรอผึ้งหน้าคอนโด...ระหว่างรอก็ก้มมองเห็นหน้าจอโทรศัพท์เป็นรูปคู่ของผึ้งกับผม เห็นแล้วก็ปลื้มใจที่ผึ้งยังคงให้ความสำคัญ แต่เครื่องรุ่นนี้ผมไม่ชำนาญไม่เหมือนโทรศัพท์รุ่นถูกที่ผมใช้อยู่ ผมดูแอปแต่ละแอปก็ล้วนเป็นแอปที่ผมไม่รู้จัก แต่ผมรู้จักคำว่าแกลเลอรี่เพราะเครื่องผมก็มี ผมกดเข้าไปดูทันทีก็เห็นรูปมากมาย ผมยิ้มที่รูปส่วนใหญ่ยังเป็นรูปผึ้งกับผม จนกระทั่งผมเลื่อนมาถึงโฟลเดอร์ที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า OnlyYOU ผมอยากรู้ว่าโอนลี่ยูอาจเป็นรูปที่หมายถึงผมเท่านั้นก็ได้ ผมก็เลยกดเข้าไปดูทันที แต่แค่รูปแรกที่ผมเห็น...ผมก็แทบทำโทรศัพท์หล่นจากมือ...

ผมเห็นผึ้งใส่เสื้อกล้ามรัดรูปอวดสะโพกอวดร่องอกแถมยังอวดเนินนม ช่วงล่างก็เป็นกางเกงขาสั้นรัดรูปที่รัดแน่นจนแทบจมหายลงไปในโคนขา ชายเสื้อปิดกางเกงขาสั้นโผล่ขอบนิดๆชวนให้ลุ้นว่าเป็นกางเกงขาสั้นหรือว่ากางเกงในกันแน่...แต่ที่แน่ๆ ผึ้งยิ้มร่าโพสท่ายั่วยวนอวดเรือนร่าง ผมไม่รู้ว่าผึ้งเอาชุดแบบนี้มาจากไหน ผมไม่รู้ว่าถ่ายที่ไหน ถ่ายเองหรือใครถ่ายให้ แล้วทำไมต้องถ่ายแบบนี้ ผมจะกดแบ็คกลับไปดูรีบอื่นแต่กดไม่ถูกเพราะเป็นโทรศัพท์ที่ผมไม่คุ้น พยายามกดปุ่มอะไรก็ไม่รู้กระทั่งกลับมาอยู่ที่หน้าจอแรกอีกครั้ง ผมกำลังจะกดเข้าไปในแกลเลอรี่อีกที ผึ้งก็ขับรถมาจอดตรงที่ผมยืนอยู่

“ขอบคุณนะคะพี่นิค” ผึ้งบอก เปิดกระจกรับโทรศัพท์ไปจากผมที่ผมกดปุ่มปิดหน้าจอทันพอดี

“ไม่เป็นไรจ๊ะ” ผมบอก เสียดายที่ไม่ได้ดูรูปต่อๆไป อยากจะถามแต่ยังคิดคำถามไม่ออก

“ผึ้งไปก่อนนะคะพี่นิค...เดี๋ยวสายค่ะ” ผึ้งบอก จากนั้นก็ขับรถออกไปทันที ตอนนี้ผมทำได้แค่มองรถของผึ้งขับออกไป ผึ้งทิ้งคำถามไว้ในสมองผมมากมาย ผึ้งผู้ไม่เคยแม้แต่จะให้ชายอื่นได้เห็นร่องนมได้เห็นขาอ่อนจนถึงโคนขาแบบนี้...ผมเริ่มคิดไปถึงเรื่องอะไรที่มันไม่ดี...แต่...อาจจะไม่ใช่แบบที่ผมคิดก็ได้ ผมพยายามคิดในทางที่ดีเอาไว้ เพราะยังไง...ผมก็ยังคิดว่าผึ้งก็ยังคงเป็นเมียสาวผู้แสนดีของผม....

จบตอนที่...1...