ใจบงการ

เดี๋ยวมึงเจอกู(2)

“กูจะบอกพวกมึงให้ก็ได้ว่ากูไปเจอทีเด็ดอะไรมา” เมทัลละวางอาวุธปืนลงบนผิวโต๊ะอย่างเบามือพลางค่อย ๆ ย่างก้าวเข้ามาหาเพื่อนร่วมกลุ่มอย่างไม่รีบร้อน

“กูไปเห็นว่าไอ้ฮั่นกับต้าเหนิงมันพากันเข้าไปในห้องฝากท้องมายังไงละ” เจ้าของประโยคแสยะยิ้มมุมปากด้วยความขุ่นแค้นระคนอดสู “มันกล้าพากันมาฝากท้องในอาณาเขตที่ได้ชื่อว่าเป็นถิ่นของกู”

“ฝะ…ฝากท้องเลยเหรอวะ!” โอมีลที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจอยู่ในที ด้านนาวินต้าที่ซึ่งเคยผ่านเหตุการณ์ทำนองนี้มาก่อนก็เลือกจะกลับไปนั่งอยู่กับที่อย่างไม่ขอออกความเห็นใด ๆ ขณะที่มิเกลก็มีเพียงความเรียบนิ่งบนผิวหน้าเมื่อเขามีโอกาสได้เห็นมากับตาพร้อมกันกับเมทัลเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว

“แล้วมันยังมีหน้าจะพามาเที่ยวกันที่คลับกูอีกด้วยนะ หึ...มันชักจะกล้าหยามกันมากไปแล้วมั้งกูว่า”

“มึงคิดจะทำอะไรกันแน่เมทัล” มิเกลว่าพลางยกมือขึ้นกอดอกและเลิกคิ้วเชิงคำถามไปยังเจ้าของประโยคก่อนหน้า “มึงคิดตามกูนะไอ้เม... ว่าถ้าหากยัยนั่นท้องอย่างที่มึงกับกูคิดไปเองแล้วหล่อนจะยังมาเที่ยวนั่งดื่มได้ยังไงกันละวะ”

“ก็จะเป็นอะไรได้ละถ้าหากไม่ใช่หยามน้ำหน้าไอ้ขี้แพ้แบบกู” เมทัลสวนทันควันเมื่อเขามองลึกไปกว่าเรื่องแอลกอฮอล์ถือเป็นสิ่งต้องห้ามสตรีมีครรภ์…คือการที่อีกฝ่ายนั้นเพียงแค่ต้องการเหยียบย่ำเกียรติและศักดิ์ศรีของตนก็เท่านั้น

“แต่ต้าเหนิงเธอท้องอยู่นะเมทัล” โอมีลรีบเอ่ยขึ้นอย่างอยากจะห้ามปรามไม่ให้เพื่อนลงมือทำอะไรเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ “กูว่านะ...เลิกแล้วต่อกันเถอะวะ”

“แต่มันหักหลังกู! บางทีมึงอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่าระหว่างกูกับยัยนั่นพึ่งจะจบไปไม่นานแต่วันนี้พวกมันกลับควงแขนไปฝากท้องแล้ว…อีกอย่างกูไม่ใช่พ่อพระนะเว้ยที่จะมานั่งขัดสมาธิผ่อนลมหายใจเข้าออกทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้! ก็ในเมื่อมันบังอาจยื่นขามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของกู...กูก็ไม่มีวันจะปล่อยให้มันมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอย่างคนปกติสุขเป็นอันขาด!”

“แต่เด็กคือผู้บริสุทธิ์นะ...เด็กอะเขาไม่ได้รับรู้ในเรื่องราวที่ผู้ใหญ่เป็นคนก่อขึ้นมาหรอก กูรู้ว่ามึงกำลังโกรธแต่กูก็ยังอยากที่จะให้มึงคิดดูให้มันดี ๆ ว่าแบบนี้มันสมควรจะทำรึเปล่าเมทัล”

“แล้วไง…ไม่ใช่ลูกกูหนิโอมีล”

“โอเค” เมื่อบทสนทนาดำเดินมาถึงจุดนี้ ที่สุดแล้วโอมีลยกจึงจำต้องสองมือขึ้นยอมแพ้ให้กับดวงใจที่มืดบอดของอีกฝ่าย “ตามใจมึงละกัน”

“พวกมึงเองก็ต้องช่วยกูด้วย”

“ช่วยอะไรวะ...” มิเกลเอ่ยแทรกขึ้นหลังจากที่เอาแต่นิ่งเงียบมานานสองนาน “หรือถ้าจะให้กูช่วยจับสาวๆ ไปปั่มปั๊มกูพอช่วยได้อยู่นะ”

“มึงจะทำใครก็ทำไป…แต่ต้องไม่ใช่กับใบข้าว” เมทัลสวนทันควันเมื่อหนึ่งจากสี่บุคคลนั้นถือสิ่งต้องห้ามที่ใครก็ไม่มีสิทธิ์จะทำร้ายจิตใจเธอ

“มึงเคยบอกว่าเป็นแค่เพื่อน…เพื่อนกันหวงกันแบบนี้เหรอวะ” เป็นนาวินต้าที่พูดขึ้นหลังฟังเรื่องราวผ่านล่ามภาษามาตั้งแต่ต้นและเกิดความไม่พอใจเมื่อเมทัลดูคล้ายจะห่วงใยผู้หญิงคนนี้จนเกินกว่าจะเป็นเพียงแค่ ‘เพื่อน’ อย่างที่เคยบอกกล่าวกับเขาเอาไว้

“รู้แค่ว่าอย่าวุ่นวายกับใบข้าวก็เป็นพอ” เมทัลกล่าวย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิมราวกับต้องการยืนยันว่าเข้าจริงจังกับเรื่องนี้จริง ๆ

“สภาพนั้น…ไม่ใช่สเปคกู” ตอบรับเพียงเท่านั้นนาวินต้าก็ผุดลุกมาอยู่ในท่ายืน ก่อนจะเดินออกไปจากจุดนี้พร้อมล่ามแปลภาษาของเขา

“กูจะถือว่ามึงรับปากแล้วละกัน” เมทัลที่เห็นดังนั้นจึงจบบทสนทนากับนาวินต้าเพียงเท่านี้ ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับสองคนที่ยังเหลือแทน “แค่พวกมึงตอบตกลงว่าจะช่วยกัน…สาบานด้วยเกียรติของลูกผู้ชายเลยว่ามึงจะตอบแทนมึงด้วยทุกสิ่งที่มึงต้องการ”

“กูตกลง”

“ขอบใจมึงมากโอมีล…แล้วมึงละมิเกล?”

“กูไม่เอาด้วยได้ปะเอาดี ๆ ก็คิดดูดิใบข้าวกูก็ห้ามแตะ เรมาดีลก็ว่าที่ชีคชายาของไอ้มีล ขณะที่ต้าเหนิงก็เป็นเมียเก่ามึง ก็คงจะเหลือก็แค่...ยัยแรม กูไม่ขอเอาด้วยดีกว่า”

“แรมยังไม่เคยผ่านมือชายนะ... มึงชอบของสดใหม่ไม่ใช่รึไงมิเกล กูว่าเธอน่าจะตอบสนองความต้องการของมึงได้ไม่มากก็น้อยนะ” เมทัลที่ไม่คิดละเว้นใครนอกเหนือจากใบข้าวด้วยเกรงว่าจะเป็นช่องโหว่ให้ถูกติดตามได้โดยง่าย จึงตัดสินใจกล่าวออกมาอย่างจงใจที่จะยั่วยุแม้จะรู้ดีอยู่กับอกว่าเพื่อนหนุ่มนั้นเกลียดชังรัชนีกรมากมายเพียงใด

“เออ...ก็ได้วะ ถือว่าช่วยมึงหรอกนะ” และดูท่าว่าวิธีนี้มันจะเห็นผลกับคนที่หมกมุ่นในเรื่องโลกีย์อยู่พอสมควรเลยทีเดียว

“มันต้องอย่างนี้สิครับมิเกลเพื่อนรักของเมทัล มามะ...มาให้กูกอดทีมา”

___