ใจบงการ

ฟางเส้นสุดท้าย

Marcus Restaurant, จังหวัดพังงา

“ทำไมถึงยังไม่มานะ” เป็นอีกครั้งแล้วที่ใบหน้าหวานก้มลงมองนาฬิกาทีข้อมือด้วยใจที่เกิดหวั่นกลัวว่าคนที่ส่งข้อความนัดหมายเมื่อก่อนหน้านั้นจะเดินทางมาตามที่ตกลงกันไว้หรือเปล่า

เมย์ เซนฟ์โตเฟอร์ : ถ้าต้าคิดว่าการเจอกันแล้วจะทำให้เราเข้าใจกันได้…ก็โอเค

เมย์ เซนฟ์โตเฟอร์ : แชร์โลเคชั่นถึงคุณ

“…” มือบางกดเปิดช่องการสนทนาบนมือถือราวกับอยากจะตรวจเช็คให้มั่นใจว่าเธอไม่ได้เข้าใจผิดไปเองถึงการมาเจอกันในครั้งนี้…ข้อความที่ถือเป็นการตอบกลับครั้งแรกจากอีกฝ่ายภายหลังจากเธอพยายามส่งสารไปถึงเขานานนับสี่สัปดาห์ด้วยกัน

‘เฮียจะมาหาต้าจริง ๆ ใช่ไหมคะ’

“ขอโทษด้วยนะที่ต้องให้รอนาน” เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นมาจากทางด้านหลังรังให้ใจดวงน้อยถึงกับระร่ำระสายจากความโหยหา ใครบ้างเล่าจะเข้าใจว่าสี่สัปดาห์ที่ผ่านมาช่างเป็นช่วงเวลาที่เธอทุกข์ทรมานใจมากมายเพียงไหน

“ไม่เป็นไรเลยเฮีย ละ…ลุงมาร์” หมื่นพันคำพูดที่ถูกเตรียมเอาไว้ถ่ายทอดสู่ชายคนรักพลันถูกกลืนหายลงลำคอเมื่อได้เห็นว่าคนที่เดินทางมาหา…ไม่ใช่คนเดียวกับที่เธอคาดหวังเอาไว้ว่าจะได้พบเจอ

“ใช่…ลุงเองแหละ” เจ้าของชื่อขานรับด้วยท่าทีเย็นชาพลางขยับสูทที่สวมใส่ให้เข้าที่เข้าทางอย่างอยากจะเสริมความภูมิฐานให้กับตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับเด็กสาวรุ่นลูก

“ดูเหมือนว่าเรามีเรื่องที่จะต้องปรับความเข้าใจกันนิดหน่อยสินะ…ต้าเหนิงคิดเหมือนกับลุงหรือเปล่าครับ”

“ค่ะลุงมาร์” ผู้ถูกถามขานตอบพร้อมคู่มือบางบีบเข้าหากันแน่นเมื่อเข้าใจได้ทันทีว่าสิ่งที่อีกฝ่ายจะเอ่ยออกมาต่อจากนี้…จะต้องไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีอย่างแน่นอน

“มันคงจะฟังดูแปลกถ้าหากใครยังไม่ทราบข่าวว่าทายาทจากสองตระกูลผู้ดีกำลังจะหมั้นหมายกัน…ต้าเหนิงว่าจริงไหมครับ?” เสียงทุ้มกล่าวเปิดประเด็นโดยต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการปรับน้ำเสียงของตนให้เป็นปกติ

“เมย์ไปไหนคะ..ทำไมเมย์ถึงไม่มา” แม้จะรู้ตัวดีว่าเธอกำลังเสียมารยาทที่แทรกแซงขึ้นมาเช่นนี้ หากแต่เหตุผลของการเดินทางไกลมาจนถึงจุดนัดพบก่อนหน้าก็เป็นเพราะมีความหวังจะได้ปรับความเข้าใจกับชายคนรัก…ไม่ใช่การมานั่งให้คำตอบมาในเรื่องที่เธอไม่ปรารถนาจะกล่าวถึง

“คนที่นอนจมอยู่กับขวดเหล้าและเอาแต่นอนเพ้อมันจะมาทำเรื่องแบบนั้นได้เหมือนกับคนที่มีความสุขและยังใช้ชีวิตไปตามปกติได้ยังไงกัน!” สวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ก่อนจะพยายามบอกกับตัวเองให้ใจเย็นลงเมื่อสัมผัสได้ว่ามีดวงตาอีกหลายคู่กำลังจ้องมองมายังเขา

“เมย์...ดื่มเหล้าด้วยเหรอคะลุงมาร์”

“ฟังฉันให้ดีนะต้าเหนิง เพราะสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดมันสำคัญมากและฉันก็เชื่อว่ามันจะเป็นทางออกที่ดีต่อเราทุกฝ่าย” เสียงทุ้มแทรกขึ้นอย่างเฉียบขาดเริ่มจะควบคุมอารมณ์ตัวเองให้เย็นลงกว่านี้ได้อีกต่อไป

“ค่ะลุงมาร์” จำต้องเอ่ยตอบรับทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่มาร์คัสกำลังจะกล่าวถึงก็คงไม่พ้นเรื่องระหว่างเธอกับชยพัทธ์และออกคำสั่งให้ออกห่างไปจากชีวิตของบุตรชายของเขาอย่างแน่นอน

“ก็อย่างที่ใครเขารู้กันไปทั่วว่าต้าเหนิงกำลังจะหมั้นหมายกับลูกชายไอ้จ้าว…ในฐานะพ่อของเมทัลมันก็คงไม่เป็นการสอดแทรกจนเกินไปหรอกใช่ไหมถ้าฉันจะขอให้เธอเลิกวุ่นวายกับลูกชายของฉันสักที!”

“ลุงมาร์คะ คือหนูไม่..”

“…” ร่างสูงโปร่งผุดลุกจากที่นั่งเมื่อกิจธุระของตนแล้ว โดยไม่แม้แต่จะให้ความสนใจอีกคนที่ดูคล้ายจะต้องการกล่าวบางอย่างให้เขาได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย

“ลิ้มรสชาติความเจ็บปวดซะต้าเหนิง…รสชาติที่เธอเป็นคนมอบมันให้ลูกชายของฉันก่อน” มาร์คัสมองไปยังภาพที่หญิงสาวทรุดหน้าลงกับโต๊ะก่อนจะร่ำไห้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย แม้ใจจริงแล้วแทบจะใจอ่อนลงเมื่อได้เห็นว่าแววตาอีกคู่เต็มเปี่ยมไปด้วยความทุกข์ระทมเมื่อก่อนหน้าก็ตาม

ต้าเหนิง รีสอร์ท

หลายวันผ่านไปหลังจากหย่าทะเบียนกับสามี…มนต์เสน่ห์ที่ไม่สามารถรอคอยจนกว่าบุตรสาวจะเดินทางกลับบ้านตามที่วางแผนเอาไว้จึงเลือกมาบอกกล่าวถึงสิ่งที่เธอจะทำต่อจากนี้ที่ให้หญิงสาวได้รับรู้ด้วยตัวเองแทน

“ต้าเหนิง…ม๊ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับแก”

“หนูตกลงจะหมั้นค่ะม๊า...”

“โอ๊ย! ขอถามหน่อยเถอะนะว่านี่คือความคิดที่ดีที่สุดของแกแล้วจริง ๆ อย่างนั้นใช่ไหมต้าเหนิง!” คนเป็นแม่จำต้องพับเก็บความตั้งใจของตัวเองเอาไว้ก่อนเมื่อบุตรได้เอ่ยปากออกมาว่าตกลงที่จะหมั้นหมายตามความต้องการของผู้เป็นพ่อเอาเสียได้นี่

“ก็นี่แหละค่ะคือความคิดที่ดีที่สุด” ในเมื่อบุพการีอีกฝ่ายออกปากร้องขอให้ถอยห่างไปจากชีวิตลูกชายเขามาเสียชนาดนั้น ก็คงจะไม่ใช่เรื่องเสียหายอันใดที่เธอจะตัดสินใจเริ่มต้นก่อร่างเส้นทางความสัมพันธ์กับใครอีกคน

“รู้ตัวรึเปล่าว่าแกกำลังจะทำให้แผนของม๊าพังไม่เป็นท่าต้าเหนิง!” มนต์เสน่ห์ที่ได้ฟังดังนั้นจึงหวีดร้องอย่างไม่อาจจะยอมรับ…แม้จะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างบุตรสาวกับคนรักอาจมีเหตุให้ต้องจบลงแล้วก็ตามที

“ม๊ากำลังจะพูดถึงเรื่องอะไร...ต้าไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด”

“เอาเป็นว่าสิ่งที่แกต้องทำตอนนี้ก็คือกลับบ้านแล้วไปหาป๊าแกซะ…เข้าใจที่ม๊าพูดนะ?”

“เข้าใจก็บ้าแล้วปะ”

“ทำตามที่ม๊าบอกก็พอน่า...”

___