ใจบงการ

รักเต็มๆ เจ็บเต็มๆ

บ้านเซนต์โตเฟอร์

*ยังรักและห่วง…คิดถึงตลอด อ้อมกอดที่มีก็เลือนหายไปแล้ว ยังรอเสมอแม้เธอมีใคร ถึงเธอเปลี่ยนไป…ก็ยังไม่เปลี่ยนใจจะรักเธอ

“ฮึก...” ร่างสูงใหญ่ในท่านอนคว่ำหน้าลงกับหมอนถึงกับสะอื้นออกมาจนร่างกายสั่นไหว เมื่อบทเพลงหนึ่งถูกขับร้องมาจนถึงช่วงที่ส่งผลให้ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่ดวงใจจนเกินกว่าที่จะทานทนไหว

“เมทัล...” ผู้เป็นมารดาร้องเรียกบุตรชายอยู่ตรงหน้าห้องนอนของชายหนุ่ม เมื่ออดไม่ได้ที่จะนึกห่วงเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องมานานกว่าสองสัปดาห์แล้ว “เมย์ลูก... เป็นอะไรไป เปิดประตูให้มามี้หน่อยได้ไหมครับลูก”

แอด…

“เมย์…อกหักครับมามี้” บานประตูไม้โอ๊กหรูถูกเปิดออกมาโดยคนด้านใน ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าที่แทบจะไม่หลงเหลือเค้าโครงความหล่อสมาร์ทที่สืบทอดจากผู้เป็นบิดา จนคนเป็นแม่อย่างถึงกับยกมือขึ้นมาทาบอกด้วยความรู้สึกใจหาย

“นี่ลูก...มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่กันเมย์?” ด้านชบาแก้วในท่ายืนเท้าเอวเอียงศีรษะก็พยายามที่จะจับต้นชนปลายเมื่อเธอรวมถึงสามีเข้าใจมาโดยตลอดว่าลูกชายนั้นอาจจะเป็นLGBTQ และคงห่วงกังวลว่าพวกตนไม่อาจยอมรับได้จึงเลือกที่จะปกปิดเรื่องนี้เอาไว้กับตัวเอง

“นั่นนะสิ” มารคัสที่ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังภรรยาสาวอีกทีเอ่ยขึ้นบ้างด้วยความฉงนใจไม่แพ้คนเป็นภรรยา “ทำไมไม่เห็นเมย์จะเคยพามาให้แด๊ดดี้กับมามี้ได้รู้จักบ้างเลยละ”

“เขากำลังจะหมั้นครับแด๊ดดี้ เขา...กำลังจะเริ่มต้นใหม่กับใครอีกคน กะ…เกือบสิบปีที่ผ่านมามันคงไม่มีคุณค่าพอที่จะทำให้เขาคิดถึงความรู้สึกของคนที่เคยรักกันเลยสักนิด มะ..ไม่เลยสักนิด ฮึก”

“สิบปี!” สองสามีภรรยาที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตาเบิกโพลงอย่างตกตะลึง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะโฟกัสที่เจ้าลูกชายเลือกจะปกปิดเรื่องนี้มานานถึงเพียงนี้หรือการที่เจ้าตัวเริ่มมีความรักเสียตั้งแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะกันแน่

“เมทัลลูก.. “ มาร์คัสทรุดลงนั่งก่อนจะสวมกอดลูกชาย…ผู้เปรียบเสมือนดวงแก้วของพ่อและแม่ โดยเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้ถูกเรียกทรุดตัวลงกับพื้นอย่างคนที่หมดสิ้นกำลังจะก้าวเดินต่อไป

“เมทัลยังมีแด๊ดดี้นะครับลูก”

“เมย์เจ็บ มันเจ็บเหมือนกับคนที่กำลังจะตาย…เมย์ใจจะขาดอยู่แล้ว ฮึก…จะขาดใจตายอยู่แล้ว”

“มึงกล้าดียังไงวะอีเวร!” คู่มือหนากำเข้าหากันแน่นด้วยความคับแค้นใจ สสำหรับพ่อคนนี้ที่รักและหวงแหนบุตรชายเสียยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกก็คงไม่อาจจะทนเห็นว่าเจ้าดวงใจต้องมาร้องไห้ด่วยความเจ็บปวดอยู่อย่างในขณะนี้

“มันชื่ออะไร... บอกแด๊ดดี้มาว่ายัยผู้สองใจมันชื่ออะไรและมันเป็นลูกเต้าเหล่าใคร!”

“เฮียคะชบาว่าพอเถอะ…ไม่เห็นหรือไงว่าลูกชายของเรากำลังเสียใจอยู่นะ” ฝ่ามือบางเลื่อนไปแตะคู่ไหล่แกร่งนั้นเบา ๆ เพื่อปรามสามีไม่ให้กล่าวความใดที่อาจแสลงแผลใจของลูกชายไปมากกว่านี้

“ก็เพราะลูกเสียใจไงชบา!” มาร์คัสตวาดใส่ภรรยาดังลั่นอย่างที่เขาไม่เคยกระทำมาก่อน “เพราะมันทำให้ลูกเสียใจไง เฮียก็เลยจะไปฆ่ามัน…ตั้งแต่ลูกเกิดมาไม่เคยมีสักครั้งที่เราจะทำให้ลูกต้องร้องไห้เสียใจแล้วมันเป็นใคร! กล้าดียังไงถึงมาทำลูกชายเพียงคนเดียวของเฮียต้องเสียใจ!”

หยดน้ำตาแห่งความเจ็บแค้นร่วงรินลงมาเป็นทางหลังกล่าวจบประโยค โดยนัยน์ตาคู่นั้นก็ทอดมองไปยังบุตรชายที่นอนขดตัวร้องไห้อยู่กับพื้น เป็นที่แน่นอนว่าภาพดังกล่าวนั้นมันช่างสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้กับผู้เป็นพ่อมากมายเหลือเกิน

“เมย์อยากตาย มะ...ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ฮึก”

“มึงเป็นใครวะ!” เสียงทุ้มตวาดลั่นราวกับคนที่สติสัมปชัญญะขาดหายไปชั่วขณะ “ชบา! เข้าไปหยิบมือถือเมมาให้เฮีย”

“แต่เฮียคะ..ชบาว่า”

“เฮียไปหยิบเองก็ได้” มาร์คัสออกแรงดันร่างบางเล็กน้อยให้ออกห่างไปประตู ก่อนจะแทรกตัวเองเข้าไปในห้องนอนของลูกชายในนาทีเดียวกันนั้น “ใครมันทำลูกชายเราเจ็บมันผู้นั้นต้องเจ็บยิ่งกว่า!”

“ต้าเหนิง” เสียงแผ่วเบาเอ่ยตอบขณะกำลังยื่นโทรศัพท์มือถือไปให้ผู้เป็นพ่อ “ผู้หญิงคนนั้นคือต้าเหนิงครับแด๊ดดี้”

“ลูกพูดว่าอะไรนะเมย์” ชบาแก้วตรงเข้ามาหาร่างที่ทรุดอยู่กับพื้นพร้อมมืออันสั่นเทาที่ช้อนใบหน้าหล่อคมให้เชิดขึ้นมาสบตา ด้วยใจที่ตั้งจิตภาวนาว่าขออย่าให้ทุกอย่างนั้นเป็นไปตามที่เธอกำลังนึกคิดอยู่เลย

“ช่วยยืนยันอีกทีจะได้ไหมว่าเมย์ไม่ได้หมายถึงต้าเหนิง…ลูกสาวคนโตของน้าเสน่ห์กับเจ้าสัวต้าอั๋นเขา”

“เมย์ขอโทษครับมามี้ แต่...เราสองคนรักกันเราเลยแอบคบกันมาตลอดหลายปีนี้”

“เวรกรรม” มือบางถูกยกขึ้นนวดขมับที่เกิดอาการปวดขึ้นมาแบบฉับพลัน ทั้งที่เธอได้กล่าวเตือนบุตรชายอยู่เสมอว่าไม่ควรจะสานสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อบุตรหลานเพื่อนสนิทของพ่อและแม่ ด้วยถ้าหากได้เกิดปัญหาอะไรขึ้นมาแล้วมันจะไม่เกิดผลดีต่อต่อใครเลยแม้แต่คนเดียว…สุดท้ายแล้ววันที่เธอกลัวก็เดินทางมาถึงจนได้ในวันนี้

“ไอ้มาร์จะบ้า!” มาร์คัสเองที่เคยคิดไปจนถึงขั้นลงทันฑ์ผู้ที่ทำให้ลูกชายต้องเจ็บก็ถึงกับส่ายศีรษะด้วยความหนักใจ ในเมื่อเขาและภรรยาล้วนก็แต่สนิทชิดเชื้อกับครอบครัวศรันย์ติณห์ยคุณจนถึงเพียงนี้ แล้วแบบนี้เขาจะเอาอะไรไปทำร้ายบุตรสาวตากบ้านนั้นได้ลงคอกันเล่า

“เมย์เข้าใจดีถ้าหากแด๊ดดี้กับมามี้จะยังเอ็นดูต้าเหนิง…แต่เธอทำเมย์เจ็บ”

“เมทัลลูก…” สองสามีภรรยาที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำได้เพียงแค่ลอบมองตากันอย่างหนักอกหนักใจ นี่ก็ลูก...ส่วนนั่นก็หลาน

“อย่ากังวลไปเลยนะครับ…ลูกชายคนนี้คงไม่เห็นแก่ตัวพอที่จะให้ใครต้องมาลำบากใจเพียงเพราะคำว่าเจ็บปวดของตัวเอง” กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่สงบกว่าก่อนหน้าแม้ว่าความเจ็บปวดหัวใจจะยังคงไม่จางหายไปไหนก็ตาม

“เมทัล... อโหสิกรรมกันไปเถอะลูก คิดเสียว่าลูกกับต้าเหนิงไม่ได้เกิดมาคู่กันนะลูกนะ แด๊ดดี้ขอ...” ทว่ามาร์คัสเลี้ยงดูลูกชายมาแต่อ้อนแต่ออกกลับสัมผัสได้ถึงเสี้ยวเศษของความอาฆาตที่เคลือบแฝงอยู่กับนัยน์ตาคู่โศกนั้น

“ห่วงก็แต่แด๊ดดี้เถอะครับ…ว่าจะอโหสิกรรมให้เธออย่างที่ร้องขอเมย์มาหรือเปล่า” ตอบรับคำขอนั้นราวกับอยากจะย้ำเตือนว่าผู้เป็นบิดาได้กล่าวสิ่งใดออกมาบ้างเมื่อก่อนหน้านี้

“เมย์...คือตอนนั้นแด๊ดดี้ไม่รู้นี่นาว่าผู้หญิงคนนั้นคือต้าเหนิง” มาร์คัสเอ่ยเสียงอ่อยและเลือกจะไม่สบตากับภรรยาที่กำลังมองมายังเขาด้วยความล้อเลียน

“สาแก่ใจยัยชบาจริง ๆ” เสียงหวานติดไปทางแหลมแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของวงสนทนาด้วยความสาแก่ใจเมื่อได้เห็นว่าสามีถูกยอกย้อนโดยบุตรชายจากคำพูดพลิกแพลงของตัวเขาเอง

___