ใจบงการ

มีสิทธิ์เจ็บถึงเมื่อไหร่

Episode8 : มีสิทธิ์เจ็บถึงเมื่อไหร่

อำเภอขนอม, จังหวัดนครศรีธรรมราช

“กูจะบ้าตาย ได้ยินไหมว่ากูจะเป็นบ้าอยู่แล้วอีเหี้ย!” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังถูกถ่ายทอดออกมาโดยผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกบิดาบีบคั้นให้ตกอยู่ในที่นั่งลำบากด้วยการหมั้นหมายกับชายที่เธอไม่มีใจรัก ทั้งยังร่วมมือกับบิดาของอีกฝ่ายในการแถลงข่าวอันเป็นเท็จนี้ผ่านสื่อมวลชนอย่างไม่คิดคำนึงเลยว่าผลลัพธ์ที่ตามมานั้นอาจจะส่งผลต่อชื่อเสียงของเธอในภายหลัง

“ไอ้ฮั่นก็ไม่ได้แย่…อย่างน้อยก็มีตังค์” ‘รัชนีกร สมบูรณ์นราภัทร’ หรือ ‘แรม’ เพื่อนร่วมกลุ่มของต้าเหนิงกล่าวขึ้นมาอย่างแสดงความคิดเห็น

“ไม่ได้แย่? อย่างนั้นนะรึยัยแรม?” ‘เรมาดีล อัฟฟ์ ซีร์เซียส’ หรือ ‘ดิว’ หญิงสาวลูกครึ่งฮาวาย-เนปาล-ไทย เพื่อนร่วมกลุ่มอีกหนึ่งคนเน้นย้ำประโยคก่อนหน้านั้นของรัชนีกรอย่างอยากที่จะให้มันได้คิดทบทวนดูอีกสักครั้ง

“ไม่ได้แย่…แต่ก็ใช่ว่าคู่ควรกับต้าเหนิงเพียงเพราะบ้านมันมีตังค์หรอกนะยัยแรม!”

“จริงที่สุดยัยดิว” ‘กฤติมา สันติมณีคุณ’ หรือ ‘ใบข้าว’ เด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มผู้อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ค้ำชูมารดาของต้าเหนิง ทั้งเป็นสหายรักของหญิงสาวกล่าวขึ้นบ้างอย่างอยากจะช่วยยืนยันคำพูดก่อนหน้าของเรมาดีล

“ฮ่า ๆ” เพียงเท่านั้นเรมาดีล กฤติมาก็ต่างพากันหัวเราะเยาะรัชนีกรที่ดูจะพยายามมองหาส่วนดีให้กับคู่หมายของต้าเหนิง ก่อนทั้งหมดนั้นจะเลือกปิดปากของตัวเองให้เงียบสนิทเมื่อสังเกตเห็นได้ว่าต้าเหนิงกำลังร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ

“ตั้งแต่เกิดมาพวกแกเชื่อไหมว่า ฮึก...ฉันต้องเชื่อฟังป๊าหมดทุกอย่าง อะไรที่ป๊าเขาต้องการฉันก็จะทำให้ อะไรที่จะทำให้ป๊ารู้สึกไม่สบายใจฉันก็ไม่เคยคิดที่จะทำ ตะ…แต่ตอนนี้ป๊าก็ยังจะให้ฉันตัดความสัมพันธ์กับคนรักเพื่อไปหมั้นหมายตามความต้องการของเขาอีกอย่างนั้นนะเหรอ...”

“ยัยต้า…”

“ฉะ…ฉันแค่ บางทีฉันก็แค่ไม่เข้าใจว่าตัวเองถือกำเนิดมาเพื่อใช้ชีวิตหรือเกิดมามีชีวิตตามที่ป๊าของฉันลิขิตเอาไว้กันแน่”

รัชนีกร เรมาดีลรวมไปถึงกฤติมาจึงทำได้เพียงแค่มองตากันอยู่อย่างนั้นเมื่อพวกเธอก็ต่างมองหาทางออกให้กับเรื่องนี้ไม่ได้ ผิดกับครั้งก่อนหน้าที่เมื่อต้าเหนิงต้องปฏิบัติตามความต้องการของบิดาแล้วพวกเธอมักจะยกเอาเหตุผลขึ้นมาต่อรองได้อยู่เสมอ

แต่ทว่าสิ่งที่กำลังเกิดนั้นนับได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่จนเกินกว่าที่จะให้ความช่วยเหลือเพื่อที่ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีอย่างที่ผ่านมา

“มันอาจฟังดูเป็นความคิดที่โง่นะ แต่…เอาแบบยอมหมั้นไปก่อนแล้วค่อยถอดถอนกันทีหลัง พวกแกว่าไง” รัชนีกรเสนอความคิดขึ้นด้วยความระมัดระวังเมื่อทุกคนในที่นี้อาจจะมองว่าเธอกำลังผลักดันให้ต้าเหนิงหมั้นหมายทั้งที่เมทัลเป็นคนรักอยู่แล้วทั้งคน

“มันก็จริงของแกยัยแรม... แล้วเมทัลละ! แกจะให้เมย์เขาไปอยู่ตรงไหนของสมการนี้ไม่ทราบฮะยัยคนบ้า!” เรมาดีลสวนทันควันอย่างไม่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งกับความคิดของรัชนีกร

“จริง ๆ แล้วฉันกับเมย์ เรา…” ต้าเหนิงพยายามทอดกลืนความขมขื่นลงอย่างกล้ำกลืนเมื่อคิดขึ้นว่าแท้จริงแล้วเมทัลได้ตัดขาดทุกช่องทางการติดต่อไปจนเธอไม่สามารถที่จะติดต่อหรือพบเจอเขาได้เลยมาเป็นระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว

“ฉันกับเมย์…เราเลิกกันแล้ว”

“แกหมายความว่าอะไรต้าเหนิง!” คู่ตากลมของเรมาดีลขึงตึงใส่เพื่อนสนิทอย่างเอาเรื่อง “สรุปนี่คือยังไง? คือแกบอกเลิกคนดี ๆ เพื่อมาสนองความต้องการของพ่อแกอย่างนี้นะเหรอ!”

“ต้าเหนิง!” รัชนีกรและกฤติมาก็ถึงกับร้องหวีดออกมาเมื่อพวกเธอไม่อาจยอมรับกับเรื่องดังกล่าวได้แม้จะเป็นเพียงสิ่งที่เรมาดีลสันนิษฐานขึ้นมาก็ตามที

“มันไม่ใช่แบบนั้น...แต่มันแย่ยิ่งกว่าตรงที่เมย์อาจจะคิดว่าฉันเลือกจ้าวฮั่นมาแทนที่เขาแล้วจริง ๆ นะสิ…นี่ก็อาทิตย์นึงได้แล้วมั้งที่เมย์บล็อกไม่ให้ฉันติดต่อเขาได้ทุกช่องทาง”

“บ้านก็อยู่ใกล้กันแค่นั้นทำไมไม่ไปหาให้มันรู้แล้วรู้รอด” กฤติมาแทรกขึ้นเมื่อเธอมองเห็นช่องทางที่ทำให้ทั้งคู่กลับมาปรับความเข้าใจกันได้มากกว่านี้

“หลังที่เราต่างก็ปกปิดความสัมพันธ์เอาไว้ไม่พ่อกับแม่รู้มานานขนาดนี้นะเหรอใบข้าว…หรือแกคิดว่ามันง่ายเพียงแค่ไปแสดงตัวว่าคบกับลูกชายของเขาอยู่และต้องการปรับความเข้าใจกันอย่างนั้นนะเหรอ ก็ถ้ามันง่าย…เมทัลก็คงเลือกจะทำอะไรสักอย่างก่อนที่ฉันจะต้องตกไปเป็นของคนอื่นจริง ๆ”

“อันนั้นมันก็จริง” เมื่อได้รับรู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดคงไม่อาจจะลงเอยตรงที่จบลงด้วยดี เพื่อนร่วมกลุ่มทั้งสามจึงทำได้เพียงแค่สวมกอดต้าเหนิงที่ตกอยู่ในสภาพคู่ไหล่สั่นไหวจากแรงสะอื้นอย่างอยากที่จะให้กำลังใจ

“ขอบใจพวกแกมากนะ…แต่มันคงจะจบลงแล้วจริง ๆ นะแหละ” ต้าเหนิงกล่าวเมื่อเธอเข้าใจดีว่าทุกคนในที่นี้ต่างก็พยามช่วยเหลือกันอย่างสุดความสามารถแล้ว และแม้จะเป็นเพียงแค่หมั้นหมายหรือมากจนถึงขั้นเข้าสู่พิธีวิวาห์กับชยพัทธ์ก็ตามที…หากแต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไร้ซึ่งความหมายเมื่อชายคนรักที่คบหาดูใจกันมานานนับสิบปีได้เลือกตัดความสัมพันธ์อันดีระหว่างเราไปแล้วกัน

“พวกฉันอยู่นี่นะ...พวกฉันรักแกนะต้าเหนิง ไม่ต้องร้องนะ”

“ฮึก...ฉันก็รักพวกแกนะ”

___