ใจบงการ

ในวันที่สายเกินไป

ด้านเจ้าสัวสราวุธพร้อมด้วยชนะพลที่อยู่ในชุดสูทสุภาพ…ต่างก็ช่วยกันเช็คความเรียบร้อยของการแต่งกายระหว่างรอเวลาแถลงการสำคัญอย่าง ‘ยุติการหมั้นหมาย’ ระหว่างบุตรชายและบุตรสาวของพวกเขา

“ฮึก...”

“เออน่า...เดี๋ยวพอแถลงข่าวออกไปเมียมึงรวมถึงเมียกูก็คงจะยอมใจอ่อนลงบ้างแหละ” ชนะพลที่เป็นต้นความคิดเรื่องการหมั้นหมายว่าอย่างอยากจะปลอบโยนเพื่อนสนิทที่ในตอนนี้ตกมาอยู่ในสภาพกินน้ำตาต่างข้าวด้วยความรู้สึกผิด

“มึงก็พูดได้สิ...ก็ในเมื่อเมียมึงไม่ได้ขอหย่าทะเบียนกับมึงอะไอ้เวร!” สราวุธสวนทันควันด้วยความริษยาที่แม้ว่าชนะพลกับภรรรยาสาวจะมีปัญหากันนับครั้งไม่ถ้วน หากแต่ก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่เรื่องราวจะบานไปปลายจนถึงขั้นหย่าทะเบียนกันเหมือนกับเขาและภรรยา

“เออ...กูผิดเองแหละที่ตามใจลูกมากไป”

“ช่างเถอะ...กูเองก็ผิดที่ไม่คิดจะปรึกษาลูกกับเมียของตัวเองก่อน กูโง่เองแหละไอ้จ้าว” สราวุธว่าอย่างยอมจำนนต่อความผิดพลาดของเขาเอง พร้อมกับที่เข้าสู่ช่วงเวลาให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนพอดิบพอดี

บ้านศรันย์ติณห์ยคุณ

“ทำไมติดต่อไม่ได้เลยเนี่ยโธ่... แถลงข่าวแค่นี้ก็ไม่น่าจะนานอะไรขนาดนั้นมั้ง” ชยพัทธ์ที่ก่อนหน้านี้ฟื้นคืนจากยาสลบและลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของวันถัดมา จึงได้ทำการยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อหมายติดต่อไปยังหญิงสาวอีกสี่คนในทันทีที่พบกับความจริงที่ว่ามีเพียงคนเท่านั้นที่อยู่ในห้องวีไอพีของไนต์คลับแห่งนั้น

แต่แล้วเขาก็ต้องเผชิญกับข้าวร้ายที่ว่าไม่สามารถจะติดต่อทั้งหมดนั้นได้ในช่วงเวลาเดียวกัน จึงไม่รอช้าที่จะเร่งสืบหาความจริงโดยการขอย้อนดูกล้องวงจรปิด ก่อนที่เขาจะต้องพบกับความผิดหวังอีกครั้งเมื่อพบว่าระบบรักษาความปลอดภัยนี้ได้เกิดเหตุขัดข้องเมื่อคืนก่อนหน้านี้

อันเป็นเหตุให้ชยพัทธ์จำต้องมุ่งหน้ามาปรึกษากับญาติผู้ใหญ่ที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาของต้าเหนิง ที่เขาคาดว่าจะเดินทางกลับมาพร้อมกับบิดาของเขาภายหลังจากการแถลงข่าวผ่านไปได้ด้วยดี

“มีอะไรจะพูดกับน้าอย่างนั้นรึตาฮั่น” ด้านเจ้าสัวสราวุธที่เดินทางกลับมาถึงบ้านและได้รับรายงานว่าหลานชายคนโปรดมาขอพบ จึงไม่รอช้าที่จะตรงมาหาในห้องรับแขกทันที

“พ่อละครับน้าเจ้าสัว”

“พ่อเราแยกกับอาตั้งแต่แถลงข่าวจบแหนะตาฮั่น...” สราวุธตอบรับด้วยท่าทีสบาย ๆ เมื่อเหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มจะคลี่คลายแล้วในตอนนี้

“คือ...ผม เจ้ต้าแล้วก็เพื่อนเจ้ถูกวางยานอนหลับที่ไนต์คลับของเมทัลครับ ละ...แล้วพอฮั่นรู้สึกขึ้นมาอีกทีพวกพี่เขาก็หายตัวไปและติดต่อไม่ได้ครับน้าเจ้าสัว”

“อะไรนะ!” ก่อนที่ประโยคถัดมาของเด็กชายรุ่นลูกจะส่งผลให้สราวุธที่เพิ่งจะกลับมายืนตรงแทบจะล้มลงทั้งยืนไปอีกครั้ง

“เรื่องจริงครับน้าเจ้าสัว” จ้าวฮั่นตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแม้จะดูออกว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อถือในคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อยก็ตามที

“ผม เจ้ต้า แรม ดิวรวมถึงใบข้าวเราโดนวางยาที่คลับของเมทัลครับ”

“แล้วทำยังไงแกถึงเอาตัวรอดมาได้คนเดียวอย่างนั้นนะรึตาฮั่น” คู่ตาสีซีดหรี่เล็กลงอย่างฟังหูไว้หู แม้คนตรงหน้าจะมีศักดิ์เป็นหลานชายคนโปรด หากแต่เรื่องราวที่เขาพึ่งจะมีโอกาสได้รับรู้นับได้ว่าเป็นความบังเอิญที่ยากจะเชื่อถือ

“เมทัลเขาเป็นคนดีนะตาฮั่น... เอาดี ๆ”

‘ทำไมใครๆ ถึงคิดว่ามึงเป็นคนดีนักวะไอ้เม เจองานยากเข้าแล้วสิกู พับผ่าสิ!’

“โธ่...น้าเจ้าสัวครับที่ผมพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมดจะให้สาบานยังได้เลย” จ้าวฮั่นยกมือขึ้นไหว้ประมุขใหญ่ของคฤหาสน์ศรันย์ติณห์ยคุณอย่างอยากจะให้ท่านรับฟังและยอมเชื่อถือถึงเหตุคอขาดบาดตายที่ทำให้เขาต้องรีบเดินทางมาส่งข่าวให้คนบ้านนี้ได้รับรู้

“เชื่อฮั่นเถอะครับฮั่นพูดเรื่องจริง”

“การที่แกจะให้น้าเชื่อว่าผู้หญิงที่ไร้หนทางต่อสู้และไม่น่าจะมีปัญหากับใครถูกจับตัวไป ขณะแก…ที่ได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียดันรอดพ้นมาจากเหตุการณ์นั้นมาได้มันก็ค่อนข้างจะยากนะแกว่าไหม”

“อาจฟังดูไม่น่าเชื่อถือแต่ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงครับน้าเจ้าสัว” ชชยพัทธ์เอ่ยตอบอย่างคนที่พยายามตัวเองไม่ให้เกิดอารมณ์ขุ่นมัวมากไปกว่าในตอนนี้

“ต้าเหนิงเขาก็คงจะไปพักผ่อนอยู่กับบ้านของใบข้าวอีกนะแหละ เดี๋ยวยังไงเชิญแกกลับไปก่อนนะ…ส่วนเรื่องเพราะรัก อาเป็นพ่อ...อารู้จักลูกสาวของอาดี” สราวุธตัดบทเมื่อเริ่มจะมองหาความน่าเชื่อถือตจากประโยคก่อนหน้าของเด็กหนุ่มไม่ได้ ก่อนจะผละตัวเองออกไปจากห้องรับแขกเชิงว่าขับไล่คนที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมทางอ้อม

“ฮั่นจะใช้อิทธิพลทั้งหมดที่ฮั่นมีตามหาเจ้ต้ากับพวกพี่ ๆ อีกสามคนให้เจอฮั่นสัญญาครับ!” ชยพัทธ์ร้องตะโกนออกมาอย่างไม่คิดยอมแพ้แม้อีกฝ่ายจะเดินลับหายไปจากสายตาแล้วก็ตามที ก่อนจะตัดสินใจผุดลุกขึ้นยืนเพื่อเดินทางกลับบ้านไปหารือกับบิดาของตัวเองแทน...

บ้านศิวาพร

“กูจะช่วยดีไหม...เพราะตามใจมึงแท้ ๆ แม่มึงเลยหนีกูไป” ชนะพลว่าประชดบุตรชายอย่างอดไม่ได้ภายหลังจากที่ได้รับรู้ถึงเรื่องที่ต้าเหนิงและกลุ่มเพื่อนหายตัวไปอย่างปริศนา

“โธ่พ่อ...เรื่องมันไม่ใช่เล็ก ๆ แล้วนะ ช่วยกันก่อนจะได้ไหมก่อนที่ทุกอย่างจะวุ่นวายมากไปกว่านี้อะ” ลูกชายร้องขอด้วยความทดท้อใจ ขณะที่มือก็ยกขึ้นไหว้ท่วมหัวอย่างขอร้องพ่อของตัวเอง

“เออ...กูจะช่วยมึงก็ได้ นี่กูเห็นแก่ความปลอดภัยของต้าเหนิงหรอกนะ แต่มึงก็มีหน้าที่ที่จะต้องทำด้วยเหมือนกันโอเคปะ?” ผู้เป็นพ่อตอบรับอย่างคนที่มีชั้นเชิงกว่าเมื่อเขาพอจะพบทางออกให้แม่ของลูกกลับมาหาเขาได้แล้วในตอนนี้

“ฮั่นพร้อมที่จะทำทุกอย่างครับพ่อ!” เสียงทุ้มต่ำขานรับอย่างกระตือรือร้นก่อนจะมุ่งเข้าสวมกอดพ่อของตัวเองทั้งน้ำตา

“พอ! อย่ามาหอมนะกูจะอ้วก” ชนะพลว่าด้วยท่าทีรังเกียจขณะพยายามดันตัวลูกชายให้ออกห่างไปจากตัวเอง “กูจะจัดการทางนี้เองส่วนมึงก็ไปบอกเรื่องนี้ให้แม่ของต้าเหนิงรับรู้ และที่สำคัญ…ไปรับตัวแม่มึงกลับมาหากูเข้าใจรึเปล่า!”

“ครับพ่อ! ขอบคุณครับฮั่นรักพ่อที่สุดเลย!”

“โว้ย! บอกว่าอย่ามาหอมกูจะอ้วก!”

___