แพรวานั่งทำงานจนเผลอฟุบหน้าหลับลงบนโต๊ะ และรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาบนโซฟาตัวยาวในช่วงสายของอีกวัน ด้วยเสียงร้องเรียกของอมาวสีที่เพิ่งเดินเข้ามาถึง
“โอ้โห วันนี้นอนหลับห่มผ้าเรียบร้อย แล้วยังมีอาหารเช้าชุดใหญ่กับกาแฟอีก”
อมาวสีว่าพลางหอบกระเป๋าสองใบที่ถือมาด้วยไปวางไว้หลังโต๊ะทำงาน
ด้านแพรวาที่เพิ่งลุกขึ้นมานั่งสะลึมสะลือ ก็พยายามจับต้นชนปลายเรื่องราวที่เกิดขึ้น พลัน
หางตาไปสะดุดเข้ากับกระดาษสีขาวแผ่นเล็กที่วางอยู่ใต้แก้วกาแฟ
‘พี่มีธุระต้องรีบไป อย่าลืมทานข้าวให้ตรงเวลา เสร็จธุระแล้วพี่จะรีบมาหา’
“อะไรกัน กลับมาก็ไม่ยอมบอก นี่ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่คิดจะบอก คิดว่าคนอื่นเขาจะอยู่รอตัวเองหรือไง เชอะ” แพรวาบ่นพร้อมทำหน้าบึ้งตึง
อมาวสีเห็นแบบนั้นก็เกิดสงสัยใคร่รู้ จึงรีบปรี่เข้ามานั่ง ก่อนคว้ากระดาษในมือเพื่อนรักไปอ่าน
“นี่แกแอบคบหนุ่มที่ไหนแล้วไม่บอกฉันยะ”
“เพ้อเจ้อแล้วยัยอ๋อม”
“แล้วนี
