ตกเย็นแพรวาก็เริ่มมีอาการกระสับกระส่าย สองจิตสองใจว่าจะอยู่รอภีมเดชดีหรือไม่
หญิงสาวผุดลุกผุดนั่งอยู่หลายครั้งจนอมาวสีซึ่งกำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะข้างกันทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม
“นี่ ยัยแพร เป็นอะไรของแก ลุก ๆ นั่ง ๆ อยู่ได้ ริดสีดวงถามหาหรือไง”
“ไอ้บ้า ฉันไม่ได้เป็นย่ะ”
“แล้วแกเป็นไร”
“ก็โน้ตเมื่อเช้า พี่ภีมบอกว่าจะมาหา ฉันไม่รู้จะทำยังไง ใจหนึ่งก็อยากรอ อีกใจก็บอกว่าไม่อยากให้เขามาเจอง่าย ๆ”
“นี่แกยังงอนไม่หายอีกเหรอ”
“ก็นิดนึง”
อมาวสีได้ยินแบบนั้นก็โคลงศีรษะเบา ๆ ถ้าจะโทษใครก็คงต้องโทษภีมเดชที่เมื่อก่อนทั้งรักและตามใจแพรวายิ่งกว่าอะไร เรียกได้ว่าชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ พอเจออะไรขัดใจเข้าหน่อยก็สามารถงอนได้ง่าย ๆ และติดนิสัยจนมาถึงทุกวันนี้
“งั้นแกก็กลับบ้าน”
“ไม่เอาอ่ะ เขาไม่เจอฉันที่นี่ ก็ต้องรู้ว่าฉันอยู่บ้าน”
“โอ๊ย! เรื่องเยอะที่สุดในโลก แล้วแกจะหนีไปซ่อนที่ไหน“
แพรวานิ่วหน้
