ด้านแพรวาหลังจากออกมาจากห้องรับรอง สองเท้าเล็กที่อยู่บนรองเท้าส้นสูงสามนิ้วก็เร่งฝีเท้าหวังจะหนีภีมเดช ทว่าชุดราตรีเกาะอกตัวยาวสีดำทำให้เธอไม่สามารถก้าวได้ไวอย่างใจต้องการ
“น้องแพร อย่ารีบเดินเดี๋ยวล้ม”
“…”
คนตัวเล็กไม่แม้แต่จะหันมามอง หนำซ้ำยังก้าวเร็วขึ้น ทว่าเจ้าของร่างสูงก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็เข้าคว้าต้นแขนบอบบางเอาไว้ได้
“น้องแพร มาคุยกันก่อนสิ”
“แพรยังไม่มีอารมณ์จะคุยตอนนี้ค่ะ แพรกลัวว่าจะเจอเซอร์ไพรส์อีก” ว่าจบเธอก็สะบัดหน้าหนีทำท่าจะเดินต่อไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ภายในงานเลี้ยงได้มีการเปิดฟลอร์เต้นรำขึ้นพอดี
ภีมเดชจึงอาศัยจังหวะนั้น คว้าเอวบางเข้าไปยืนอยู่กลางฟลอร์
“พี่ภีมปล่อยนะ จะทำอะไร”
“ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้ น้องแพรก็ไม่ยอมคุยกัน
ดี ๆ”
คนทั้งคู่ยืนนิ่งกันอยู่กลางฟลอร์ จนเริ่มตกเป็นเป้าสายตาของแขกเหรื่อในงาน แพรวาจึงต้องยอมตามน้ำ เคลื่อนไหวไปตามจังหวะดนตรีโดยมี
ชายหน
