ในช่วงสายของอีกวัน ร่างบางที่นอนขดอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งตลอดคืนก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้น
ดวงหน้าสวยโผล่พ้นผ้านวมออกมาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ ปรือขึ้น ขนตางอนงามกระพือน้อย ๆ เมื่อปรับสายตาสู้แสงวันใหม่ได้แล้ว เธอก็เห็นคนตัวโตที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวกำลังนั่งเอนหลังพิงหัวเตียง
ชายหนุ่มจดจ้องอยู่ที่หน้าจอสี่เหลี่ยมของ
ไอแพดในมือ ส่วนมืออีกข้างวางลงบนศีรษะเล็ก พลางลูบไล้เรือนผมนุ่มสลวยอย่างเบามือ
เมื่อเขารับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวของคนข้างกาย ก็วางไอแพดลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนหันมาโน้มตัวลงจุมพิตกลีบปากบาง
“มอร์นิงครับ”
“มอร์นิงค่ะ ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกแพรคะ”
“อยากให้น้องแพรได้นอนเต็มอิ่มครับ เมื่อคืนก็กว่าจะได้นอน…” เจ้าของเสียงทุ้มว่าพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม
“ก็เพราะใครกันคะ”
“ผิดไปแล้วครับ พี่ยอมให้น้องแพรลงโทษ”
“ไม่มีแรงจะลงโทษใครทั้งนั้นค่ะ ตอนนี้แพรหิวมาก” เธ
