EFTALYA
Arkamda duran adamın varlığı aynı anda hem korku hem de güven veriyordu. Demir, benim için uç noktalarda bulunan iki rengin birleşimi gibiydi. Siyah ve beyazın bir anda çarpışarak gri olması gibiydi... Soğuk ama tanıdık, zıt ama uyumlu... Demir olarak buydu, netlik kazanmamış bir noktaydı ve arkasında ne bulunduğu ise kendisinden dolayı bir netlik kazanıyordu. Demir'in bir adım ötesinde uçurum vardı. Asla o tarafa bakmamanız gereken bir uçurum, bir kez bakarsanız o da size bakmaya başlıyordu.
Demir, bizimle birlikte masaya oturduktan sonra bu şubenin hem Gökhan, hem de Demir tarafından daima kullanıldığını fark etmem çok zaman almadı. Demek ki muhitleri burasıydı ama buna çok da şaşırmamıştım. Ne de olsa para balyalarının bir sınırı yoktu ve zevklilerdi, en azından Demir'in dama
