ของเล่นชัชรัณ

ตอนที่1 [ลูกหว้า]

ของเล่นชัชรัณ

ตอนที่1

[ลูกหว้า]

ณ สตูดิโอ

นางแบบสาวสวยในชุดเกาะอกสีขาว ความยาวเลยสะโพกลงเพียงคืบ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต คิ้วเรียวดั่งคันศร จมูกโด่งเล็กเชิดรั้นอย่างผู้ไม่เคยยอมแพ้กับโชคชะตา กลีบปากอวบอิ่มสีระเรื่อ ผิวขาวอมชมพู สวยโดดเด่น ใครเห็นแล้วต้องใจสั่น ยืนถือขวดบำรุงผิวผลิตภัณฑ์สีเด่น มองตรงมาที่กล้อง

“สวยครับ หันซ้ายอีกนิดครับ”

แชะ! แชะ! แชะ!

เสียงช่างภาพมืออาชีพ เอ่ยบอกเธอเสียงทุ้มก้องกังวานในห้องสตูดิโอพร้อมกดชัตเตอร์รัว ๆ

“เปลี่ยนท่าครับ”

ภาพนางแบบหยดเซรั่มลงบนแก้ม ด้วยท่วงท่าสวยเซ็กซี่ ทำให้ช่างภาพหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ พร้อมรัวชัตเตอร์อีกเป็นชุด

แชะ! แชะ! แชะ!

ก่อนจะออกคำสั่งให้โพสท่าคู่กับผลิตภัณฑ์บนโต๊ะสีอ่อน ด้วยท่วงท่าเซ็กซี่ราวกับเป็นนางแบบมืออาชีพ ทั้งที่เธอเพิ่งจะได้รับงานนี้เป็นครั้งแรก

เมื่องานปิดจบช่างภาพหนุ่มหน้าตาดี ก็คลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างโล่งอกด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ทำคนที่พบเห็นถึงกับใจแทบละลาย ก่อนหน้าหล่อ ๆ จะหันมามองลูกหว้าและเอ่ยทักทายเป็นครั้งแรก

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ ผมชื่อ ‘เขตแดน’ เรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ปี 4 หรือคุณจะเรียก ‘แดน’ สั้น ๆ ก็ได้” เสียงช่างภาพแนะนำตัวอย่างสุภาพ

“ยินดีเช่นกันค่ะ ลูกหว้าดีใจมากนะคะ ที่มีโอกาสได้มาร่วมงานกับพี่…แดน” หนุ่มสาวทักทายกันไม่กี่ประโยค พี่ ‘แนตตี้’ ที่ร่างเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง เธอเป็นผู้จัดการแมวมองของโมเดลลิ่ง ก้าวเข้ามาหา ‘ลูกหว้า’ หรือ ‘ชนันญา’ ที่เป็นนางแบบดวงใหม่ในสังกัดที่เธอเลือกมากับมือ พี่แนตตี้ก้าวเข้ามาพร้อมปรบมือให้กำลังใจลูกหว้าแบบรัว ๆ

“หนูลูกหว้า เริ่ดมากเลยจ้ะ แบบนี้หนูต้องมีงานถ่ายโฆษณาเข้ามารัว ๆ อย่างแน่นอน” พี่แนตตี้จีบปากจีบคออย่างน่ารัก ตามสไตล์ของสาวสองที่อยู่ในวงการนี้มานานหลายปี

“ขอบคุณพี่แนตตี้มากนะคะ ที่ให้โอกาสหว้า ได้มีงานทำมีเงินไว้ใช้จ่ายกับค่าเล่าเรียน ขอบคุณจริง ๆ” ลูกหว้ายกมือไหว้ผู้มีพระคุณอย่างอ่อนน้อม

“ไม่เป็นไรจ้ะ พี่ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายเลย มันเป็นความสามารถของลูกหว้าล้วน ๆ และอีกอย่างหนูโชคดีนะ ที่เกิดมาสวยน่ารักขนาดนี้ จนพี่เห็นในครั้งแรกก็ประทับใจ ต้องรีบจีบ เอามาเป็นนางแบบในสังกัดให้ได้เลย” พี่แนตตี้เป็นคนอัธยาศัยดี ชอบช่วยเหลือให้โอกาสคน มีความจริงใจ แค่ลูกหว้าได้พูดคุยไม่กี่ครั้ง ก็รู้สึกถูกชะตาเป็นอย่างมาก

“ขอบคุณพี่แนตตี้อีกครั้งนะคะ หว้าจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้ของพี่เลย ถ้ามีอะไรที่หว้าจะช่วยได้ หว้าเต็มใจช่วยพี่อย่างเต็มที่เลยค่ะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะสาว… สวย ๆ น่ารักแบบนี้รับรองงานเข้ารัว ๆ เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ! งานจบแล้วเข้าไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาไปกินของอร่อย ๆ กัน” แนตตี้ดันร่างเล็กให้เข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด ส่วนพี่แนตตี้ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

“สุดหล่อจ๊ะ ออกไปกินข้าวด้วยกันไหม” พี่แนตตี้หันมาชวนช่างภาพหนุ่มที่สนิทกันพอสมควร

“ขอบคุณครับ ผมมีธุระต้องไปต่อ เชิญพี่ตามสบายเลยนะครับ”

พี่แนตตี้กับลูกหว้าก้าวออกจากสตูดิโอ ไปที่ลานจอดรถเพื่อไปขึ้นรถของพี่แนตตี้ ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ที่ตั้งไม่ไกลจากที่ทำงานมากนัก ทั้งคู่ก้าวเข้าไปในร้านอาหาร สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่ร่างลูกหว้าเป็นจุดเดียว

“เห็นไหม เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะลูกหว้า แค่เดินเข้ามาแป๊บเดียว คนในร้านต่างก็หันมามองหนูตาแทบไม่กระพริบเลย” พี่แนตตี้ก้มกระซิบเบา ๆ

“พี่แนตตี้ก็พูดเกินไป เขามองพี่แนตตี้อยู่หรือเปล่าคะ” ลูกหว้าเขินอาย รีบพูดแก้เขิน

“มองพี่ที่ไหนล่ะ ดูดี ๆ หนุ่ม ๆ โต๊ะนั้น ต่างหันมามองลูกหว้าตาเป็นมันเชียว” พี่แนตตี้ว่า ก่อนจะดันร่างลูกหว้าให้ก้าวไปที่โต๊ะว่าง อีกมุมก่อนทั้งคู่จะนั่งลง

“อยากกินอะไร มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง” พี่แนตตี้หยิบเมนูให้ลูกหว้าเลือก สายตาเธอกวาดมองรายการอาหาร อย่างตื่นตระหนก

“อื้อ มีแต่ของแพง ๆ ทั้งนั้นเลย หว้าไม่เคยกินของแพงแบบนี้ พี่แนตตี้เลือกเองดีกว่าค่ะ… หว้าเลือกไม่ถูก” ลูกหว้ายื่นเมนูอาหารคืน พี่แนตตี้หยิบมาดู ตั้งใจเลือกของที่อร่อยที่สุดในร้าน เพื่อเลี้ยงฉลองงานแรกให้เด็กในสังกัด

“น้องค่ะ เอาอันนี้ อันนี้ และก็อันนี้” พี่แนตตี้ชี้เมนูแพงสุด พร้อมยื่นเมนูคืนพนักงานร้าน

“ทำไม พี่แนตตี้สั่งแต่ของแพง ๆ เสียดายเงินนะคะ” ลูกหว้าว่า อย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรพี่มีเงินเยอะ ถือว่าฉลองงานแรก ที่ลูกหว้าทำงานได้ดีมากไง” พี่แนตตี้พูดเสียงจริงจัง

“หว้า ขอบคุณพี่แนตตี้นะคะ ที่เอ็นดูหว้า” ลูกหว้ายกมือไหว้พี่แนตตี้อีกครั้ง

“พอแล้วจะไหว้อะไรบ่อย ๆ เดี๋ยวพี่ก็อายุสั้นหรอก ยิ่งยังหาผัวไม่ได้ด้วย” พี่แนตตี้เย้าหยอก ทั้งคู่หัวเราะกันเบา ๆ ไม่นานอาหารรสเลิศก็ถูกพนักงานยกมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ

“อืม ของอร่อยมาแล้ว รีบจัดการเลย ดึกแล้ว พรุ่งนี้ลูกหว้ามีเรียนช่วงเช้าไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะ! วิชาแรก 10โมงเช้า”

ลูกหว้าเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่สอบติดได้ทุนเรียนฟรี ในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง เธออาศัยอยู่กับแม่และน้องชายที่กำลังเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 6 แม่ทำอาชีพค้าขายเปิดร้านขายส้มตำไก่ย่างเล็ก ๆ อยู่ในตลาดแห่งหนึ่งใกล้ ๆ บ้าน ตั้งแต่ลูกหว้าจำความได้เธอตื่นแต่เช้ามาช่วยแม่เตรียมของขายทุกวันก่อนจะปั่นจักรยานกลับบ้านอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน ส่วนพ่อได้จากไปด้วยโรคร้ายเมื่อหลายปีก่อน ลูกหว้ากับน้องชายมีแม่ที่เลี้ยงดูมาเพียงลำพัง

ลูกหว้าเป็นเด็กสาวที่มีหน้าตาดี โดดเด่นมาตั้งแต่เล็ก เข้าเรียนอนุบาลเธอก็ได้เลือกให้แสดงงานต่าง ๆ ไม่ว่าจะงานวันเด็ก หรือเป็นเชียร์ลีดเดอร์ในยามเก่งขันกีฬาประจำปีของโรงเรียน เธอก็มักถูกคุณครูเลือกอยู่เป็นประจำ ทำให้ลูกหว้ามีความกล้าในการแสดงออก มีโอกาสได้เข้าสังคมมากกว่าเพื่อน ๆ เธอตั้งใจเรียนจนผลการเรียนออกมาดี เมื่อจบมัธยมปลายจึงเข้าสอบชิงทุนเรียนฟรีในระดับมหาวิทยาลัยได้อย่างง่ายดาย ลูกหว้ามีความตั้งใจอยากเรียนให้จบ อยากมีงานดี ๆ ทำ อยากช่วยแม่แบ่งเบาภาระ อยากส่งน้องชายให้ได้เรียนสูง ๆ อยากมีอนาคตที่ดีขึ้น

ปีนี้ลูกหว้ามีอายุครบ 20ปี ศึกษาอยู่ปี 2 ของคณะบริหารธุรกิจ เธอย้ายออกจากหอพักของมหาวิทยาลัย ตั้งแต่ขึ้นปี2 ออกไปเช่าห้องพักเล็ก ๆ อยู่ตามลำพัง เพื่อหวังหางานพาร์ทไทม์ทำช่วยแบ่งเบาภาระของแม่อีกทาง จนกระทั่งวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ลูกหว้าได้ออกไปเดินเล่นที่ห้างดังตามลำพัง เพื่อหางานพาร์ทไทม์ทำ แล้วบังเอิญได้พบกับพี่แนตตี้ ที่กำลังมองหานางแบบหน้าใหม่ ให้ตรงกับคอนเซ็ปต์ของลูกค้าแบรนด์หนึ่ง เพื่อถ่ายโฆษณาผลิตภัณฑ์ดูแลผิว

รูปร่างหน้าตาที่สวยโดดเด่น และผิวขาวอมชมพูของลูกหว้า เป็นแรงดึงดูดให้พี่แนตตี้ ต้องก้าวมาหาเธอในวันนั้น… ในที่สุดลูกหว้าก็ทำมันออกมาได้ดี จนพี่แนตตี้เอ่ยปากชมไม่หยุด

“ลูกหว้า…ลูกหว้า” เสียงพี่แนตตี้เอ่ยเรียกชื่อคนที่นั่งเหม่อลอย อยู่บนโต๊ะอาหารตรงข้ามกัน

“เอ่อ พี่แนตตี้เรียกหว้าเหรอคะ” เมื่อลูกหว้าได้สติ จึงรีบส่งยิ้มเจื่อน ๆ ไปให้

“พี่ก็เรียกเรานั่นแหละ นี่กำลังคิดอะไรอยู่ พี่เรียกตั้งนานก็ไม่ได้ยิน”

“เอ่อ หว้ากำลังคิดว่า ถ้าวันนั้นไม่มาเจอพี่แนตตี้ หว้าก็ไม่รู้จะหางานพาร์ทไทม์ทำได้ไหม นี่ถือว่าหว้าโชคดีที่สุดเลยนะคะ ที่ออกมาเจอพี่แนตตี้” สาวสวยฉีกยิ้มหวานให้พี่แนตตี้

“พี่ก็โชคดีเหมือนกันนะ ที่มาเจอลูกหว้า รีบกินเถอะดึกแล้ว พี่จะได้ไปส่งที่ห้องพัก” สองสาวนั่งกินอาหารไปอีกพักใหญ่ เมื่ออิ่มจึงลุกขึ้นพากันก้าวออกจากร้าน

รถเก่งสีบรอนซ์แล่นมาจอดที่หอพักเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ที่ตั้งห่างจากเขตชุมชนมากพอสมควร เมื่อพี่แนตตี้เห็นถนนแคบ ๆ ที่รถแทบจะสวนกันไม่ได้ และข้างทางมีช่วงหนึ่งที่ไม่มีบ้านคนอาศัยอยู่ อาจทำให้เกิดอันตราย สำหรับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ถ้าต้องเดินทางในตอนค่ำมืด

“พี่ว่าลูกหว้าไม่เหมาะที่จะพักอยู่ที่นี่นะ กลางคืนมันอันตรายมาก ที่ว่าย้ายห้องพักเถอะ” เมื่อกวาดมองไปรอบ ๆ พี่แนตตี้ก็อดที่จะเป็นห่วงลูกหว้าไม่ได้

“แต่ที่นี่ราคาถูกกว่าที่อื่นแล้วนะคะ หว้าต้องการประหยัดค่าใช้จ่าย” เธออธิบาย

“แต่พี่ว่ามันไม่ปลอดภัยกับเรานะ” พี่แนตตี้แย้ง

“งั้นรอให้หว้ามีงานเพิ่มขึ้นก่อนนะคะ เดี๋ยวหว้าจะมองหาที่พักใหม่”

“ลูกหว้าเอาเงินพี่ไปก่อนไหม พี่ไม่อยากให้หนูพักที่นี่ ดูมันไม่ค่อยปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้”

“พี่แนตตี้คงคิดมากไปเอง หว้าอยู่ที่นี่สี่เดือนแล้วนะคะ ยังไม่มีอะไรเลย พี่อย่าคิดมาก” ลูกหว้าส่งยิ้มร่าเริง เพื่อให้พี่แนตตี้คลายกังวล

“อืม งั้นก็เข้าไปเถอะ พี่จะนั่งมองในรถจนกว่าลูกหว้าจะเดินถึงห้อง แล้วปิดประตูให้เรียบร้อยด้วยล่ะพี่เป็นห่วง”

“ขอบคุณพี่แนตตี้มากนะคะ” ลูกหว้ายกมือไหว้อย่างขอบคุณอีกครั้ง

“ไหว้พี่อีกแล้ว เด็กดื้อคนนี้ น่าตีจริง ๆ อะนี่ค่าแรงสำหรับคนเก่งของงานชิ้นแรก” พี่แนตตี้ยื่นธนบัตรสีเทาใส่มือเล็กไปสามใบ

“โห! งานแรกพี่แนตตี้ให้หว้า เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ” ลูกหว้าน้ำตาซึม นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสามารถหาเงินเองได้ และเป็นจำนวนที่มากที่สุดอีกด้วย

“มันเป็นค่าแรงของคนเก่งไง! ลงไปได้แล้ว ดึกมากแล้ว เดี๋ยวนอนตื่นสายไปเรียนไม่ทันนะ” พี่แนตตี้เอ่ยเตือน

“ขอบคุณค่ะ งั้นหว้าไปนะคะ” เมื่อร่างเล็กลงจากรถ ก้าวเข้าไปตามทางเล็ก ๆ อีกประมาณ 500 เมตรจะถึงห้อง พี่แนตตี้ได้แต่นั่งมองตามร่างนั้นจนลับสายตา ก่อนจะขับรถออกไป

“เฮ้อ! ลูกหว้า เธอก็เก่งเหมือนกันนะเนี่ย ที่สามารถหาเงินเองได้แล้ว แบบนี้ถ้ามีงานเข้ามาบ่อย ๆ เธอก็ต้องมีเงินแบ่งเก็บแล้วใช่ไหม” ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ เมื่อนึกถึงแม่นึกถึงน้องชาย คนที่เธอรักทั้งสองคนก็ทำให้ลูกหว้ายิ้มได้กว้างขึ้น

เธอเอาเงินค่าแรงก้อนแรก แบ่งเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งเก็บไว้ใช้ส่วนตัว อีกจำนวนหนึ่งเก็บไว้ส่งกลับบ้าน และอีกส่วนเธอหยอดกระปุกไว้… กระปุกออมสินที่เป็นลูกหมูสามตัว ขี่ซ้อนหลังทาบทับกันอยู่อย่างน่ารัก

“เจ้าหมูอ้วงของแม่ ถ้าหยอดเต็มเมื่อไหร่ แม่ต้องมีเงินเก็บแล้วแน่ ๆ”