ของเล่นชัชรัณ

ตอนที่5 [งานโชว์รูม]

ของเล่นชัชรัณ

ตอนที่5

[งานโชว์รูม]

เมื่อรถของพี่แนตตี้แล่นมาถึงสถานที่จัดงานโชว์รูมรถหรูของชัชรัณ ร่างสวยสมส่วนของลูกหว้า อยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีแดงอมม่วงสั้นเหนือเข่า ให้ลุคที่หรูหรา โดดเด่น และมีเสน่ห์ลึกลับ ที่ทางทีมงานคัดสรรให้เหมาะสำหรับงานโชว์รถหรูในค่ำคืนนี้

“พี่แนตตี้ หว้าไม่มั่นใจเลยค่ะ ทำไมคนเยอะแบบนี้” ลูกหว้าหัวใจเต้นแรงคร่อมจังหวะไปหมด เมื่อมองเข้าไปในงาน ที่จัดอย่างใหญ่โต โอ่อ่า อลังการ ยิ่งเมื่อเห็นคนในงานแต่งตัวหรูหรามีแต่ระดับคนมีเงิน ลูกหว้าก็ยิ่งใจสั่นขาดความมั่นใจ แทบไม่กล้าก้าวขาลงจากรถ

“ลูกหว้าใจเย็น ๆ หายใจเข้าออกลึก ๆ หนูต้องทำได้…ท่องไว้ค่ะลูก เพื่อ… เงิน ๆ” พี่แนตตี้พูดให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ ที่ผ่านมาเธอแค่รับงานถ่ายแบบโฆษณาในสตูดิโอ ไม่ได้พบปะผู้คนมากมายขนาดนี้ แต่พอมาเจอหน้างานที่มีผู้คนพลุ่งพล่าน และมีแต่ระดับมหาเศรษฐี ยิ่งทำให้เธอขาแข็งก้าวขาแทบไม่ออก ดีที่คืนนี้มีเพื่อนอีกสองคน

บรรยากาศภายในงานโชว์รูมรถยังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก แสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องกระทบตัวถังรถสปอร์ตคันงามจนเกิดเงาวับวาว ลูกหว้าก้าวเข้ามาในงานด้วยท่าทางที่พยายามปรับให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะยังเต้นรัวแรง ก่อนจะเดินไปยืนประจำตำแหน่งข้างรถยนต์คันหรูรุ่นล่าสุด

“ลูกหว้า เป็นอะไรไปจ๊ะ หน้าตาดูตื่น ๆ” พี่แนตตี้กระซิบถามขณะจัดระเบียบชุดเดรสสีแดงอมม่วงให้เข้าที่

“เปล่าค่ะพี่... หว้าแค่เพลีย ๆ นิดหน่อย” ลูกหว้าฝืนยิ้ม พยายามรวบรวมสมาธิให้จดจ่ออยู่กับการโพสต์ท่าท่ามกลางสายตาแขกเหรื่อ ทว่าทุกครั้งที่เธอขยับกาย เธอมักจะรู้สึกถึงสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่จับจ้องมาจากมุมมืดของชั้นลอย

บนโซฟาหนังชั้นดีโซน VIP ชัชรัณ นั่งไขว่ห้างพลางหมุนแก้วบรั่นดีในมือช้า ๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มดูโดดเด่นและมีอำนาจเหนือใคร ใบหน้าเกลี้ยงคมสันดูนิ่งสนิท แต่ดวงตากลับฉายแวววาวโรจน์ทุกครั้งที่เห็นชายหนุ่มคนอื่นเข้าไปขอถ่ายรูปคู่กับลูกหว้า ความหวานหอมที่เคยได้ลิ้มรสในห้องน้ำยังคงกรุ่นอยู่ในโสตประสาท แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดเมื่อเห็น ‘ของที่เขาหมายตา’ กำลังแจกยิ้มให้คนอื่น

“เฮ้ยไอ้ชัช... มึงดูลูกหว้าดิ ยิ่งมองยิ่งสวยว่ะ ผิวโคตรดีเลย” ลีออน ที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบเอ่ยพลางบุ้ยปากไปทางลูกหว้า

“เธอกำลังเป็นดาวรุ่งที่กำลังดังในติ๊กต็อกเลยนะมึง" ลีออนย้ำ

ชัชรัณแค่นยิ้มเย็น สายตาไม่ละไปจากร่างเพรียวระหงตรงหน้า

“ไม่ต้องเสือกเรื่องนี้ไอ้ลี... คนนี้กู ‘จอง’ ไว้แล้ว”

คำประกาศกร้าวสั้น ๆ ทำเอาเพื่อนในแก็งอย่าง เรย์ และ ธามไทน์ ถึงกับหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติชัชรัณไม่เคยออกตัวแรงกับผู้หญิงคนไหนขนาดนี้ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ดูไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างลูกหว้า

“จอง! มึงเอาจริงเหรอวะชัช” ธามไทน์ถามเสียงเรียบ

“กูเห็นน้องเขาดูรั้น ๆ ไม่น่าจะเคี้ยวง่ายเหมือนรายอื่นนะ”

“ยิ่งรั้น... ยิ่งน่าปราบ” ชัชรัณกระดกบรั่นดีเข้าปากจนหมดแก้ว ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่าที่สง่างามและไหล่กว้างที่เหยียดตรงทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจทันที

“พวกมึงสนุกไปเถอะ กูมีธุระต้องไป ‘ปิดดีล’ สัญญาส่วนตัวสักหน่อย” ชัชรัณกระตุกยิ้มมุมปาก

ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินลงจากชั้นลอยตรงไปยังจุดที่ลูกหว้ายืนอยู่ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแขกในงาน ลูกหว้าที่กำลังส่งยิ้มให้กล้องถึงกับรอยยิ้มค้างเมื่อเห็นพยัคฆ์ร้ายในคราบเทพบุตรเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างคุกคาม

ชัชรัณหยุดยืนตรงหน้าเธอ เว้นระยะห่างเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงที่แฝงความเย็นชาแผ่เข้าปกคลุมร่างเล็กจนเธอแทบหายใจไม่ออก เขาจงใจเอื้อมมือไปแตะที่ขอบรถหรูข้าง ๆ ตัวเธอ ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของทั้งรถ... และคน

“เหนื่อยหรือยัง... ชนันญา” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยขึ้นเบา ๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“งานโชว์ตัวที่นี่คงยังไม่พอสำหรับค่าเทอมเธอมั้ง... สนใจรับงาน ‘พิเศษ’ ต่อที่คลับของฉันไหม ค่าแรงดีกว่าที่นี่สิบเท่า... แลกกับแค่การ ‘ดูแล’ ฉันคนเดียว”

ลูกหว้าเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยคำดูถูก

“เงินของรุ่นพี่... เก็บไว้ซื้อถุงเท้าเถอะค่ะ เราทำงานสุจริต ไม่ได้ขายศักดิ์ศรี!”

“หึ... ปากดีเหมือนเดิม” ชัชรัณโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเกือบชิดใบหู เขาตบไหล่เธอเบา ๆ ก่อนจะผละออกไปพร้อมรอยยิ้มเย็นชา ทิ้งให้ลูกหว้ายืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความกรุ่นโกรธ

เมื่อลูกหว้าเห็นเพื่อนร่วมงานอีกคน กำลังก้าวไปถ่ายภาพคู่กับลูกค้า และอีกคนกำลังถ่ายภาพคู่กับรถยนต์คันหรู ลูกหว้าจึงแยกตัวก้าวไปหาพี่แนตตี้ทันที

“พี่แนตตี้ หว้าอยากเข้าห้องน้ำค่ะ”

“ห้องน้ำอยู่ด้านหลัง เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ทั้งคู่ออกเดินอ้อมไปหลังร้าน ทำให้ร่างสูงของชัชรัณก้าวตามเธอไป เมื่อเขาก้าวตามมาแล้วเห็นพี่แนตตี้ยืนอยู่ลำพัง ชัชรัณจึงเดินไปใกล้และทักทาย

“สวัสดีครับพี่แนตตี้ เจอตัวพอดีเลย เมื่อกี้ ผู้จัดการถามหาพี่แนตตี้นะครับ”

“อ้าว! จริงเหรอ…แล้วคุณชัช มาเข้าห้องน้ำเหรอคะ”

“ผมมาสูบบุหรี่ พี่แนตตี้รีบเข้าไปหาผู้จัดการก่อนเถอะ น่าจะมีธุระด่วน” พี่แนตตี้ทำสีหน้าเจื่อน ๆ

“เอ่อ พี่ต้องรอ ให้ลูกหว้าออกมาก่อน”

“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมช่วยดูให้ รับรองปลอดภัยแน่นอนครับ” ชัชรัณสวนอย่างจริงจัง ทำให้พี่แนตตี้คลายความกังวล

“งั้นพี่ฝากคุณชัช ดูแลน้องด้วยนะคะ”

“ครับ ไม่ต้องห่วงครับ พี่รีบไปเถอะ” เมื่อพี่แนตตี้ก้าวออกไปพ้น ชัชรัณก็ตวัดมองไปที่ประตูห้องน้ำหญิงอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อมองซ้ายแลขวาไม่พบใคร ร่างสูงจึงก้าวไปในโซนห้องน้ำฝั่งผู้หญิง แล้วไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูที่ปิดเงียบ สักพักเขาจึงยกมือเคาะประตูเบา ๆ

“พี่แนตตี้ รอหว้าแป๊บนะคะ” ชัชรัณรอไม่ถึงนาที เขาก็ได้ยินเสียงหวานของคนด้านในเอ่ยขึ้น หลังจากนั้นไม่ถึงห้านาทีก็ได้ยินเสียงปลดล็อคประตู

“เสร็จแล้วค่ะ” ชัชรัณรีบหลบวูบไปแอบอยู่ข้างประตู เมื่อลูกหว้าผลักประตูออกมา ร่างสูงจึงก้าวไปใกล้อย่างคุกคาม

“นะ…นาย เข้ามาทำอะไรที่นี่” ลูกหว้าเบิกตาโต ด้วยความตกใจ ทำไม! เธอกับเขาถึงต้องมาพบกันในห้องน้ำทุกครั้งเลย มันจะบังเอิญ หรือเขาตั้งใจกันแน่

“ไงคนสวย ถึงกับตกใจมากเลยเหรอ ที่เห็นฉันอยู่ที่นี่” ชัชรัณยกมือหยัดผนังห้องน้ำไว้ทั้งสองมือ กักขังร่างเล็กไว้ในวงแขน โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มใสอย่างตั้งใจ จนลูกหว้าสัมผัสถึงความอุ่นร้อนของลมหายใจของเขา

“อื้อ จะทำบ้าอะไรของนาย! ปล่อยนะ ฉันจะเข้าไปในงาน” เธอดันร่างหนาให้ถอยห่าง ทว่าชัชรัณกลับคุกคามเธอหนักขึ้น ปลายจมูกโด่งเป็นสันกดลงที่พวงแก้มใสในทันที

จุ๊บ!

“อ๊ะ! นาย… จะทำบ้าอะไรเนี่ย!” ดวงตากลมโตไหวระริกไปด้วยความกรุ่นโกรธ ลูกหว้ายกมือจะฟาดที่ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขา ทว่าครานี้ชัชรัณไม่ยอมพลาดเป็นครั้งที่สอง เขารวบแขนทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ลูกหว้าดิ้นขลุกขลัก เมื่อชัชรัณตั้งใจเบียดกายเข้ากับร่างเล็กอย่างแนบชิด… ชิดจนแทบจะสิงร่างกันอยู่รอมร่อ

“อ๊ะ! ปล่อยนะ อื้อ…ฮึบ” ริมฝีปากร้อนฉกวูบลงปิดเรียวปากนุ่มไว้ ลมหายใจร้อนเป่ารดจนร่างลูกหว้าสั่นสะท้าน ริมฝีปากหยักบดจูบ ขบเม้มทั้งกลีบปากบนและกลีบล่างอย่างจาบจ้วง ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นดุนดันไปตามไรฟันซี่เล็ก ๆ ที่เจ้าของกำลังขบกัดไว้แน่น เพื่อไม่ให้เขาล้วงล้ำเข้าไปได้ ทว่าคนที่ช่ำชองอย่างเขาถึงกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก…

ชัชรัณขบเม้มกลีบปากล่างของเธอแรง ๆ พลางดูดดึงจนกลีบปากเธอร้อนระอุ จนปวดแสบปวดร้อนลูกหว้าจำต้องรีบเผยอปาก ชัชรัณได้จังหวะสอดเรียวลิ้นเข้าไปในโพร่งปากนุ่ม แล้วตวัดควานหาเรียวลิ้นเล็ก ๆ ที่หลบหลีกหนีปลายลิ้นของเขาเป็นพัลวัน

ปลายลิ้นเล็กหลบหลีก ส่วนเขาไล่ต้อนกระทั่งเธอจนมุม ยอมสยบให้ลิ้นของคนร้ายกาจได้เกี่ยวกระหวัด รัดลิ้นอ่อนนุ่มมาดูดดุนกลืนกินอย่างหิวกระหาย

“อื้อ~” เสียงครางในลำคอของคนตัวเล็กดังขึ้น ยิ่งกระตุ้นให้ริมฝีปากร้อนระอุบดเคล้า ขบเม้นในโพร่งปากนุ่มอย่างดุดันซาบซ่าน และเอร็ดอร่อย เมื่อเห็นร่างเล็กสั่นสะท้าน ลมหายใจขาดห้วง เขาจึงยอมผละถอนจูบออกมา ใบหน้าสวยแดงซ่าน ลมหายใจหอบสะท้านอย่างน่าเวทนา ลูกหว้ารีบโกยอากาศเข้าไปไว้ในปอดอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตจ้องหน้าเขาเขียวปั๊ด

“ไง! โดนจูบแค่นี้ ถึงกับตัวสั่นเชียว…หรือว่า ‘แสร้ง’ อัพค่าตัวแพงขึ้นล่ะ…หื้ม” ประโยคร้ายกาจเอ่ยชิดใบหู ลูกหว้าหน้าแดงก่ำไปด้วยความกรุ่นโกรธ ที่ได้ยินประโยคที่กำลังดูถูก เธอจึงยกมือผลักอกเขาจนเต็มแรง

“ปล่อย! นาย อย่ามาดูถูก” ลูกหว้าตวาดเสียงขุ่นเครือ

“ทำไม! ฉันมองเธอผิดเหรอ! ทำใสซื่อดีนี่…คืนนี้ต้องการเท่าไหร่ล่ะ! เผื่อ… ฉันจะได้ ‘สนอง’ ให้สักครั้ง”

เพียะ!

“จำไว้! เงินนายอาจจะซื้อได้ทุกอย่าง…แต่สำหรับเรา นายไม่มีวันซื้อได้อย่างแน่นอน…ถอยไป๊” ลูกหว้าผลักร่างหนา ทว่าชัชรัณกลับไม่สะเทือนสักนิด เขาใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่โดนตบ ดวงตาคมกริบจ้องหน้าลูกหว้าเขม็ง เขา ‘ชัชรัณ อัครโชติรักษ์’ เกิดมาจากท้องแม่ ยังไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาแบบนี้มาก่อน แล้วผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้เป็นใคร ถึงกล้ามาตบหน้าคนอย่างเขา คืนนี้ถ้าไม่ได้สั่งสอนผู้หญิงคนนี้ให้ลาบจำ ก็อย่ามาเรียกว่า ‘ชัชรัณ’ เลย

ดวงตาคมสีนิลฉายพลังเกรี้ยวกราดและวาวโรจน์ ชัชรัณยกมือบีบปลายคางลูกหว้าแรง ๆ จนคนตัวเล็กนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวด

“อื้อ เจ็บ ปล่อยนะ” เสียงเล็กครางเบา ๆ หยาดน้ำใสเออคลอเบ้า แต่เธอก็บังคับไม่ให้มันได้ไหลหยดแมะ ให้ผู้ชายใจร้ายอย่างเขาได้เห็น

“เจ็บแค่นี้ ไม่เท่ากับที่เธอ ‘กล้า’ ตบหน้าฉันหรอก” มือหนาเพิ่มน้ำหนักแรงขึ้นอีกนิด…มือที่แข็งมันกลับทำให้คางเล็ก ๆ แทบแหลกสลายคามือเขา…หยาดน้ำใสร่วงแมะ ลงบนหลังมือหนาของชัชรัณ

“แค่นี้ ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ! ทำไม! ไม่อวดเก่งต่ออีกล่ะ” มุมปากหยักเหยียดยิ้ม ดวงตาคู่คมฉายแววเย้ยหยัน

“ปล่อย ฉันจะไปทำงานต่อ” เธอเอ่ยเสียงกระด้าง

“ยังปากเก่งดีนี่!” ชัชรัณโน้มหน้าเข้าหาแล้วบดจูบกลีบปากนุ่มอย่างนึกหมั่นไส้ กับความอวดดีของเธอ ทั้งที่ไม่มีทางจะต่อกรกับคนอย่างเขาได้สักนิด แต่เธอก็ยังอวดดีใส่เขาไม่เลิก

ชัชรัณบดจูบอย่างจาบจ้วง เขาดูดขบเม้มกลีบปากอ่อนนุ่มอย่างหิวกระหาย ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงรองเท้าดังเข้ามาขัดจังหวะ… และมีเสียงของพี่แนตตี้เรียกหาคนตัวเล็ก

“ลูกหว้า…ลูกหว้าอยู่ไหน…อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า”

เสียงนั้นราวกับเป็นเสียงจากสวรรค์ ที่ลงมาเมตตาคนที่กำลังจะถูกเขาผลักให้ตกสู่ขุมนรกก็ไม่ปาน เมื่อคนตัวโตบดจูบอย่างรุนแรงราวกำลังจะกระชากเอาวิญญาณเธอออกจากร่าง ชัชรัณค่อย ๆ ผละออก แล้วช่วยจัดเสื้อผ้าหน้าผมของคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอยไปแอบหลังประตูห้องน้ำ ลูกหว้าถอนลมหายใจยาวพรืด พร้อมเป่าปากพรูออกมา ก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำ

“พี่แนตตี้ มีอะไรหรือเปล่า” เธอทำสีหน้าแตกตื่น

“โห! ใจหายหมดเลย พี่ก็เป็นห่วงเรานั่นแหละ ทำไม! เข้าห้องน้ำนาน พี่รอตั้งนานแล้วนะ”

“หว้ารู้สึกปวดท้องนิดหน่อย แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วค่ะ… งั้นเรารีบออกไปกันเถอะ” สาว ๆ ออกไปแล้ว ร่างสูงจึงก้าวออกจากห้องน้ำ ชัชรัณยกมือคลึงที่ริมฝีปากตัวเองไปมาเบา ๆ สัมผัสวาบหวามหวานหอมรัญจวนใจจากคนตัวเล็ก ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเขาอยู่เลย

“อ่า~ลูกหว้า…”