Pursuing My Remedy

Chapter 1

Luna’s POV:

Sariwa pa sa aking memorya kung paano kami unang nagkakilala ng lalaking nagpangako sa akin na kahit ano pa ang mangyari, kami pa rin hanggang huli.

Naglalakad ako noon pauwi sa aming bahay nang may narinig ako ingay mula sa isang puno. Dahil sa curiosity, lumapit ako dito.

I noticed a boy crying under a tree, his arms wrapped over his knees.

“Hey, what exactly are you doing over there? What's the reason for your tears?” tanong ko sa kanya

Unti-unti niyang inangat ang kanyang ulo at tinignan ako sa mukha. Namumula na ang kanyang mga mata dahil sa walang tigil na pag iyak. Pati ang kanyang sipon ay tumutulo na rin. Kinuha ko ang aking panyo sa bag ko at inabot ko iyon sa kanya.

Kinuha niya naman ito at sabay sabing, “Those kids at the park… Huminto siya sa pagsasalita upang punasan ang kanyang basang mukha “They bullied me,” he added.

“They bullied you? How? Who? Why?” Sunod-sunod kong tanong sa kanya.

"They have informed me that I am too clumsy, that they don’t want to play with me. They don't want me to become their friend. Nobody is interested in me!" at muli na naman itong humagulgol sa iyak.

Bigla akong nakaramdam ng awa, kaya lumapit ako sa kanya, “Hey, I’m here. Gusto kong makipag-kaibigan sa iyo.”

Pagkatapos kong sabihin sa kanya iyon ay siya namang pag ngiti at pag aliwalas ng kanyang mukha.

“Really?” Gumuhit ang ngiti sa kanyang labi na para bang hindi makapaniwwala sa aking sinabi.

Agad naman siyang tumayo at dali dali akong niyakap. Nabigla ako kanyang inasta ngunit agad ko rin siyang niyakap pabalik. Mapakalma man lang siya.

“ So, you are my friend now?” Tanong niya habang nakayakap pa rin sa akin.

I smiled at him, “Oo nga. By the way, I am Luna Everleigh Fernandez. Just call me Luna! And you are?”

“ I am Knox Aiden Vintalli. You can call me Knox or anything what you want.” masigla naman nitong pagpapakilala.

Pagkatapos ng araw na iyon palagi na kaming mgkasama ni Knox. Nalaman ko na sila pala yung bagong lipat sa bahay na katapat lang namin. Kaya naman araw araw itong pumupunta dito sa aming bahay upang makipaglaro. Magkasundo din ang parents namin kaya feel free kaming mag labas-pasok sa bahay ng bawat isa.

“Tita, can I and Luna go to the park?” Pinapaalam ako ni Knox sa mommy ko.

“But- -, “

Agad ko namang pinutol ang sasabihin ni Mommy.

“Mom, I know. I promise, I will take care of myself.”

Tinignan niya naman ako ng “are you sure” look, at agad naman ako tumango.

Wala na silang nagwa kundi payagan kaming dalawa na maglaro. Malapit lang naman ang park sa aming bahay kaya agad kaming nakarating

.

Araw-araw ang ganap na aming dalawa ni Knox. Maglaro kumain na kahit kaming dalawa lang ay masaya na matapos kaming maglaro sa playground ay nag aaya si Knox ng habulan. Hindi ko alintana ang pawis at pagod hanggang sa makauwi kami na halos naligo sa sariling pawis sa tuwing nakikita ako ni mom sa ganoon ang itsura, agad itong nag panic at kumukuha ng towel para punasan ang aking noo at likod na animo'y waterfall dahil sa pawis.

“Luna, I told you na wag kang magpagod.” sermon ni mommy sa akin.

“Sorry po tita. Inaya ko po kasi si Luna na maglaro ng habulan.” pag-amin ni Knox,

“Hindi siya pwedeng mapagpod dahil mayroon siyang –”

Muli pinutol ko na naman ang sasabihin ni mom. Ayokong malaman ni Knox kung anong dahilan kung bakit ganito umasta ang mommy ko.

“Mom, I’m fine naman po. Don’t worry.” Sinubukan kong pakalmahin siya.

Halata sa mata ni mommy ang pag aalala kaya agad ko siyang niyakap at hinalikan sa pisngi.

“You don’t know how worried I am right now.” Mom said between our hugs.

—

Naalala ko pa ang huling araw na nakasama ko siya. Nagpunta kami ni Knox kung saan ko siya unang nakita.

“Alam mo ba Luna, ikaw lang ang kaibigan ko.” panimula niya.

Kahit hindi niya sabihin ay alam ko na. Iniiwasan siya ng ibang mga bata dahil nga may pagkalampa siya at tanging ako lang ang sumubok na kaibiganin siya. Ewan ko nga sa mga ibang bata, e! Mabait naman si Knox at madaling pakisamahan.

Nagtaka ako dahil tumayo ito at animo'y may hinahanap sa lupa hanggang sa pinulot niya ang isang matulis na bato. Matapos niya itong kunin ay lumapit siya sa puno. Tinitigan ko lang siya habang may inuukit.

“What’s that?” I asked him. Tumayo ako para makita ko.

“Our names, so that we won’t forget each other. This tree will remind us that there’s Luna and Knox.”

“Luna and Knox” Pagkatapos niyang iukit ang aming pangalan ay naupo kaming muli.

“Paglaki natin, liligawan kita, Luna. I'm aware that we're still young, yet I adore you. I'd like to have you as a girlfriend someday. Not only as a girlfriend. I want you to be my wife. Saad niya na ikinagulat ko. Imagine he’s just 13 years old that time pero ganon na lamang ang binibitawan niyang mga salita.

“Hindi naman natin masasabi yan ngayon. Masyado pa tayong bata para diyan pero isang paraan lang ang masisiguro natin para matupad yan. At yun ay kung hindi mo ako makakalimutan. A bitter smile plastered on my face.

Lumingon ito sa akin.

“I won’t ever forget you, never! Gusto ko ikaw ang kasama ko sa pag abot ng mga pangarap ko sa buhay. Gusto ko ikaw ang nasa tabi ko hanggang sa maging ganap na doctor na ako.”

“Doctor? Do you want to be a doctor someday?” I asked.

Tumango naman ito sa akin.

“I want to save lives.” dagdag niya pa.

Napangiti naman ako sa sinabi niya. “I hope you save me too” , bulong ko sa aking sarili. I bowed when I remembered my condition. Bakit sa dinami dami ng tao sa mundo ako pa ang tinamaan ng sakit na ito?

“Luna? What happened? Are you okay?” bakas sa boses nito ang pag aalala.

“Oo, okay lang ako. Wait, may ibibigay pala ako sayo.”

Kinuha ko ang bracelet sa aking bulsa na may nakaukit na pangalan niya at inabot ko sa kanya. Nagpabili ako kila mom and dad ng materials para magawa ang bracelet na ito. Ako mismo ang naghirap na

buuin ito para sa kanya.

“Knox.” Sinadya kong lagyan ng pangalan niya ang bracelet na iyon.

“Wow! It’s so beautiful.” manghang saad niya.

Tinitigan niya ito habang nakangiti. Inabot niya pabalik sa akin at nagpatulong na isuot sa kanya.

“I hope that you won’t forget me no matter what happens.” wika ko habang sinusuot ang bracelet sa kanya at pinipigilan ko na hindi maiyak sa harap niya. Matapos kong ayusin ang bracelet sa kanya agad ko siyang niyakap.

“Never kitang makakalimutan, Luna.”

Sana nga…

–

“Luna, Maayos na ba ang mga gamit mo? Wala kanang naiwan? Kompleto na lahat yan?” Sunod-sunod na tanong ni mommy.

“Yes mom. I already checked it na po.”

Pinalagay ko na sa likod ng sasakyan ang mga gamit ko.

“Good, then say goodbye na to your tita ang tito.” My mom said. Ang tinutukoy niya any ang parents ni Knox.

Lumapit ako sa kanila para magpaalam.

“Luna, Are you sure na hindi na namin gigisingin si Knox” Knox’s mom said. Si Tita Amara.

“No, it’s okay po. It’s better not to tell him para hindi na po mag worry si Knox sa akin. Tito, Tita? Can you promise me na you won’t tell Knox about my condition?”

Alam nila ang rason kung bakit kailangan kong umalis. Att ayokong ipaalam nila ito kay Knox.

Nagkatinginan muna sila bago sumagot sa akin. “We promised, baby.”

Nagpasalamat naman ako sa kanila at hinagkan silang muli. Lumapit naman sa akin ang Daddy ko. “Luna, be strong there. Mag ingat kayo ng mommy mo doon, okay? Maghihintay ako rito hanggang sa bumalik kayo at hanggang sa gumaling kana.”

Hindi ko na napigilan ang pag agos ng luha ko.

Paano si Knox?

“Dad, pwede mo po bang papuntahin ang mga pinsan ko dito para maging kaibigan si Knox? Ako lang po kasi ang nag iisa niyang kaibigan and I don’t want him to feel alone ngayong mawawala na ako. Kahit yon lang pambaw ko sa kanya. Sa pag iwan ko ng walang paalam.

“Noted, bukas na bukas papapuntahin ko sila rito.” saad ni dad.

Inayos ko ang aking sarili bago ako pumasok sa loob ng sasakyan. Binuksan ko ang bintana ng kotse para para tanawin ang bahay nila sa ikatlong palapag kung san andon ang kwarto niya.

“I’m very sorry, Knox.” Tanging pagbulong ko nalang sa hangin.

I promised, I’ll be back. At sana pagbalik ko pwede pa..

—

I was 12 years old and he’s 13 years old back then. And 6 years had passed. I know that there’s a lot of changes but I’m still hoping that the Knox I met before, is still the Knox I knew before.

“Are you sure that you want to go back now to the Philippines?” My mom asked.

“ Yes, mom. 6 years is enough. And besides, I'm already okay.

I’m now ready to meet him again.