พลั่ก!
“เฮ้ย! อะไร! ใครวะ” แฟรงก์สะดุ้งตื่น ดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังจากสัมผัสได้ถึงแรงฝ่ามือมหาศาลที่ฟาดลงบนหน้าผากอย่างแรงในขณะที่กำลังนอนหลับฝันดี
“ฉันเอง แกมีปัญหาอะไรมั้ย” ผู้เป็นแม่ยืนกอดอกมองลูกชายคนโตด้วยสายตาเอือมระอา เวลาเกือบจะบ่ายสองแต่มันยังนอนกินบ้านกินเมือง
“อะไรอีกแม่ คนกำลังหลับฝันดี”
แฟรงก์ยกมือขึ้นปาดคราบน้ำลาย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่เดิม แต่พอได้ยินน้ำเสียงอันทรงพลังของแม่ถึงกลับรีบเอามือปิดหู
“ฝันดีบ้านเตี่ยแกน่ะสิไอ้แฟรงก์! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว”
“เจ๊อย่าบ่น! หนวกหู” เมื่อคืนไปออกล่าสาวสะบัดกว่าจะได้นอนก็เกือบรุ่งสาง
“นอนทั้งวัน ไม่รู้จักไปช่วยทำการทำงาน”
“ไม่ไหวหรอกเจ๊ อะไรก็ไม่รู้ เห็นตัวเลขแล้วจะอ้วกอ่ะ” แค่คิดว่าต้องลุกไปทำงาน แขนขาก็รู้สึกอ่อนแรงคล้ายจะพิการขึ้นมาเสียดื้อๆ
“ขี้เกียจสันหลังยาว หัดดูเฮียฟรินซะบ้าง เขาเอาการเอางานไม่เหมือนตัวเองที่เอาแต่เที่ยว
