กริ๊ง… มือหนาควานหานาฬิกาปลุกที่กำลังส่งเสียงร้องดังในยามเช้าตรู่ ชายหนุ่มลืมตาตื่นด้วยความงัวเงีย ก่อนจะวาดสายตามองไปรอบห้องแต่ไม่เห็นใคร พบเพียงความว่างเปล่า
“ทำไมไม่ปลุก” เดินเข้าไปสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง วางใบหน้าซบลงบนไหล่ในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารอยู่ในครัว
“วันนี้เป็นวันหยุด อยากให้ที่รักพักผ่อนค่ะ”
“มึนหัวชะมัด” ยกมือนวดขมับของตัวเองเบาๆ
“เมื่อคืนฟรินเมามากเลยนะ รู้ตัวไหมคะ”
“ขอโทษที่ทำตัวไม่น่ารัก” ใช้ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียไปตามลำคอระหง ก่อนจะพรมจูบเบาๆ อย่างหวงแหน
“เหนือเข้าใจ ไม่ได้ว่าอะไร นานๆ จะออกไปเจอเพื่อนทั้งทีก็ต้องมีบ้าง”
“ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ฉันหมายถึงเรื่องที่รุนแรงกับเธอมากเกินไปหน่อย”
“…..” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น มองเห็นเงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจก รอยฟกช้ำบนลำคอและเนินอก ยังปรากฏให้เห็นอยู่จางๆ
“ช้ำไปทั้งตัวเลยดูสิ” ถึงแม้การกระท
