“เป็นยังไงบ้างเหนือ”
ดาวเหนือรู้สึกตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดร้าวตามตัวอย่างหนัก ศีรษะยังคงหนักอึ้งราวกับถูกค้อนทุบซ้ำแล้วซ้ำอีก
“แฟรงก์เหรอ” ถามน้ำเสียงแผ่วเบามองเห็นชายหนุ่มยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของโรงพยาบาล
“แฟรงก์เอง“ แฟรงก์ยื่นมือเข้าไปลูบศีรษะของคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน ดาวเหนือเป็นผู้หญิงตัวเล็กบอบบาง แต่น้องชายกลับไม่ได้ทะนุถนอมเธอเลยสักนิด
“เหนือไม่สบาย แฟรงก์เลยพามาโรงพยาบาล รู้สึกดีขึ้นมั้ย”
“ขอบคุณนะ ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”
“ร่างกายเหนืออ่อนเพลีย หมอบอกต้องนอนให้น้ำเกลือดูอาการสักสองสามวัน”
“…..” ดวงตาคู่สวยวาดสายตามองไปรอบบริเวณห้อง ก่อนจะแน่ใจว่าในห้องนี้มีเพียงแค่เธอกับแฟรงก์แค่สองคน
“ไอ้ฟรินไม่ได้มา แฟรงก์มาคนเดียว” แค่เห็นสายตาหวาดระแวงก็รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังคิดอะไรอยู่
“มีปัญหาอะไรกัน ทำไมไอ้แว่นถึงได้เป็นบ้าขนาดนี้”
“เหนือไม่อยากพูดถึงเขา อย่าพูดถึงเขาได้ไหม” เพีย
