ห้องครัวใหญ่
ตูบ! ปัง! เศษจานแตกเป็นเสี่ยงๆหลายร้อยใบในห้องครัว โดนลูกหลงเศษจานเฉือนบาดหน้าเป็นรอยลึกลำตัวโค้งคำนับจนหน้าติดแทบพื้นขอร้องอ้อนวอนด้วยน้ำตาที่อาบด้วยเลือดบนใบหน้า นางจับมวยผมดึงศีรษะลากมากับพื้น ขากรรไกรคมๆแล่นผ่านบนเส้นผมหนาๆจนหมดสิ้น
หลี่ซิ่น" จำไว้ อย่าว่านำอาหารให้นางซุนอี้ "
ฟ่านฉี" องค์หญิงซุนอี้มีเมตน้ำใจงามไม่เหมือนท่าน ใจดำ ขาวดำยังแยกไม่ออก "
หลี่ซิ่น" เป็นครั้งแรก ที่เจ้ากล้าต่อว่าข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึ"
ฟ่านฉี" ฮ่าๆ หม่อมฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ถึงหม่อมฉันอยู่ไปก็เหมือนตายทั้งเป็น "
หลี่ซิ่น" หึ ข้าไม่ให้เจ้าตายหรอก ข้าชอบทรมานเจ้า"
ฟ่านฉี " สันดานแม่ลูกชั่งเหมือนกันเสียจริง"( หลี่ซิ่นใช้แซ่ฟาดหลัง )
หลี่ซิ่น" เจ้ากล้ายอกย้อนข้าหรือนางชั้นต่ำ..." ( นางเฆี่ยนหลังจนเลือดออก)
ฟ่านฉีสาปแช่งหลี่ซิ่นอย่างโกรธแค้น " ข้าขอให้ท่านไม่สมหวังในความรัก เวรกรรมที
