ชงหยุนประคองซุนอี้มานั่งใต้ต้นดอกโบตั๋น พร้อมอาหารหวานคาว วางเต็มโต๊ะ ทั้งสองกำลังสนทนาอย่างคล่องปากคล่องคอ พร้อมรสชาติของว่างอร่อยๆ ในบรรยากาศที่สดชื่น ได้กลิ่นอายของดอกโบตั๋นโชยมาได้อรรถรสในการทานของว่าง....ตึกๆ! กึก เสียงฝีเท้าพร้อมหยุดเดิน เมื่อหันไปมองด้านหลังค่อย ๆ ว่างขนมในมือไว้ในจานอย่างช้า ๆ ก้มคำนับหลิวซินเนียนตามมารยาทของเจ้าของตำหนัก
ซุนอี้" คำนับพระมเหสี "
ผงาดใบพัดคู่กายมองดูรอบๆ ยิ้มมุมปากเกลื่อนสีหน้าเรียบเฉย
" ตำหนักโบตั๋นอย่างงดงามเสียจริง " ( นางเอ่ยด้วยเสียงคับข้องใจ)
ซุนอี้" ลมอะไรรึ ถึงได้นำพาท่านมาที่นี่" ( นางซักถามโดยไม่เกรงกลัว)
หลิวซินเนียน" เจ้าไม่ใช่เจ้าของวังเป็นแค่ผู้มาอยู่อาศัยมีสิทธิที่จะห้ามผู้อื่นไม่เข้ามาด้วยรึ "
ซุนอี้" เหตุใดหม่อมฉันจะไม่มีสิทธิในเมื่อตำหนักนี้ ฝ่าบาทให้หม่อมฉันอยู่อาศัย ไม่ใช่ท่าน " (นางต่อต้าน อย่างดุดัน)
หลิวซินเนียน" อย่า
