ตำหนักหลิวซินเนียน
นางกำนัล" เหตุใดมเหสีถึงล็อกประตู "
"ข้าก็ไม่แน่ใจ ตั้งแต่ฟ้าผ่าองค์หญิงก็ไล่พวกข้าออกมา "
มืออสรพิษ ทาบอก ก้าวถอยหลังนั่งบนพื้น เงยหน้ามองรูปของตนที่ถูกเผาในชั่วพริบตา ทำให้นึกย้อนถึงอดีตชั่วร้ายของตนผุดขึ้นมาในหัวคอยตามตอกย้ำ ไม่เลิก
หลิวซินเนียน " ไม่จริง ข้าไม่เชื่อ ว่านรกสวรรค์ มีจริง เวรกรรมไม่มีอยู่จริง ท่านพี่ตายไปแล้วท่านยังตามรังควานข้าไม่เลิก แค้นข้ารึ ทุกสิ่งทุกอย่างมันควรเป็นของข้าตั้งแต่แรก หากข้าไม่แย่งมันมา ข้าคงไม่ได้เป็นมเหสี จนถึงทุกวันนี้ "
นางกล่าวโทษบุคคลที่ตายไปแล้ว อย่างคับข้องใจ เมื่อตั้งสติได้ จึงลุกขึ้นยืนจองไปที่รูปบุคคลปริศนา
หลิวซินเนียน" ข้าคงคิดมากไปเอง มันเป็นเรื่องบังเอิญ ไม่ใช่เวรกรรมใดๆทั้งสิ้น ( นางเริ่มหัวเราะใส่รูปอย่างบ้าคลั่ง จนเสียงดังไปออกไปยังนอกตำหนัก)
นางกำนัล " เสียงหัวเราะชั่งหน้ากลัวยิ่งนัก "
" ใช่ เห
