ทะลุมิติมาแต่งงานกับสามีโง่เขลา

สวนกัน

เฝิงเส้าเฟิง"นางร้องเพลงได้แปลกประหลาดแต่ความหมายซึ่งดีเหลือเกิน" (ชมเชยได้ไม่นานสิ่งของที่ไม่ได้ใช้ถูกโยนออกมาในห้องซุนอี้ ทีละชิ้น 2 ชิ้น ทุกชิ้นโยนถูกที่ใบหน้าเฝิงเส้าเฟิงอย่างแม่นยำ)

เฝิงเส้าเฟิง" ซุนอี้ ( เสียงดังใส่)

ซุนอี้" ท่านไม่รู้เรื่องมารยาทรึว่าก่อนจะเข้ามาให้เคาะประตูก่อน (ยกคิ้วและเบะปาก ไล่เฝิงเส้าเฟิงออกไป)

เฝิงเส้าเฟิง" เหตุใดท่านพ่อข้าถึงได้เลือกเจ้ามานะฐานะต่ำต้อยแล้วยังทำนิสัยต่ำ ๆ อีก" (โมโหมาก)

ซุนอี้" ข้าหรือชั้นต่ำข้าไม่ใช่พวกประเภทหลอกลวงตีหน้าเศร้าการละครการแสดงใส่ผู้อื่นโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึก (นางถือไม้กวาดชี้ไปที่เฝิงเส้าเฟิงยืนเถียงฉอดๆ)

เฝิงเส้าเฟิง" เจ้ามันก็เห็นแก่เงินนั่นแหละยอมถูกขายเพื่อจะได้มาแต่งงานกับข้า (พูดเสร็จ ดึงไม้กวาดโยนทิ้งลงพื้น)

ซุนอี้" อี๋? สกปรกข้าไม่ใช้ไม้กวาดอันนี้แล้ว ชงหยุนไปหาไม้กวาดอันใหม่มาให้ข้า ข้าเกรงว่าไม้กวาดอันเดิม เชื้อโรคจะติด( ขาน้อย ๆ เตะไม้กวาดออกไปข้างนอกอย่างรังเกียจ)

เฝิงเส้าเฟิง" บังอาจเป็นสตรีเหตุใดถึงพูดจาหยาบคายไม่เหมาะกับเป็นฉายาของข้าเลย ( เฝิงเส้าเฟิงมองนางด้วยสายตาเอือมระอา)

ซุนอี้" หากเป็นเช่นนี้ท่านยังรับไม่ได้แล้วทีท่านล่ะทำกับข้า ข้ายังไม่เห็นพูดมากอะไรเลยหุบปากไปเสีย!ออกไป?( ซุนอี้ถือแจกันออกมายกขึ้นพร้อมโยนใส่ไปที่เฝิงเส้าเฟิง)

เฝิงเส้าเฟิง" เจ้าทำแจกันแตกเจ้าต้องรับผิดชอบช่างกล้านักที่โยนแจกันใส่ข้า(หลังจากนั้นเฝิงเส้าเฟิงก็จากไปด้วยสีหน้าที่โมโหเอามากๆ)

ชงหยุนรีบเข้ามาห้ามปรามเตือน ซุนอี้ว่า อย่าทำเช่นนี้มันไม่ดี

" องค์หญิงนี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเคยเห็นภรรยาตอบโต้สามีอย่างไม่เกรงกลัว"

ซุนอี้" ข้าจะบอกเจ้าให้นะคนเราเกิดมามีความเท่าเทียมกันเป็นมนุษย์เหมือนกันเหตุใดต้องยอมให้อีกฝ่ายดูถูกเหยียดหยาม" (นางมั่นใจการกระทำของตน)

ชงหยุน" ตั้งแต่ข้าเกิดมาข้าก็เคยเห็นคนแบบท่านหญิงที่กล้าท้าทายอำนาจของเฝิงเส้าเฟิง"

ซุนอี้" ข้าหิวแล้ว อยากกินอะไรรองท้อง"(นางเอามือกุมท้องที่ร้องเสียงดังใช้ฝ่ามือลูบท้องไปมา)

ชงหยุน" หม่อมฉันจะไปหาอาหารมาให้ที่ครัวใหญ่ " (ชงหยุนกำลังจะลุกขึ้น)

ซุนอี้" อย่าเพิ่งไปให้ข้าไปด้วย"

ชงหยุน" องค์หญิงจะไปด้วยรึแดดก็ร้อนให้หม่อมฉันไปดีกว่า" (นางเอ่ยน้ำเสียงด้วยความสับสนใจ)

ซุนอี้" ทำไมรึ แค่ไปที่ครัว"

ชงหยุน" ท่านช่างแปลกประหลาดเป็นถึงชายาเอกเงินทองมีมากมายที่อยู่ก็มีให้สบายท่านจะไปลำบากทำไมเพคะ"

ซุนอี้" เจ้าจะให้ข้าอยู่ในตำหนักไม่ออกไปไหนเลยรึ น่าเบื่อ! ( นางถอนหายใจยืนกอดอกชิดกำแพงอย่างสิ้นหวัง)

ชงหยุน" ก็ได้ ไปก็ ไป! "

ในระหว่างเดินทางนั้นประจวบเหมาะได้เจอกับองค์หญิงหลี่ซิ่นโดยบังเอิญทั้งสองกำลังจะเดินสวนผ่านกัน หลี่ซิ่นเห็นเลยอยากชนนางให้ตกน้ำทางเชื่อมต่อข้ามแม่น้ำ สายตาทั้ง 1 คู่จองจะเล่นงานให้นางอับอายเดินเข้ามาใกล้ๆหวังจะชนไหล่นางให้ตกน้ำแต่สถานการณ์กลับพลิกผันอย่างรวดเร็วซุนอี้รู้ทัน เบี่ยงตัวออกทำให้หลี่ซิ่นตกไปยังแม่น้ำ

หลี่ซิ่น" ช่วยด้วยพวกเจ้ามัวยืนรออะไรเรียกคนมาช่วยข้าสิ " (นางกำนัลทำตัวไม่ถูกตกใจที่องค์หญิงเป็นฝ่ายตกน้ำไม่ใช่ซุนอี้)

ซุนอี้" ช่วยด้วย องค์หญิงหลี่ซิ่นตกน้ำรีบมาช่วยเร็ว" ( เสียงของนางนั้นร้องเรียกทหารอย่างคนตื่นกลัว แต่สีหน้าแววตาแฝงไปด้วยความสุขใจอย่างเห็นได้ชัด )

ในเวลาเดียวกันเผิงเส้าเฟิงก็มาเห็นเหตุการณ์จึงรีบกระโดดน้ำลงไปช่วยองค์หญิงหลี่ซิ่น อุ้มนางขึ้นมาด้วยอ้อมกอดอันแนบแน่น หลี่ซิ่นส่งสายตาอย่างผู้ชัยชนะด้วยการเยาะเย้ยแสดงท่าทีอ่อนแอให้เฝิงเส้าเฟิงเห็นใจ

" ข้าหนาว ท่านพี่ ข้าอยากกลับตำหนัก "

เฝิงเส้าเฟิง" ได้ข้าจะไปส่งเจ้า ข้าจะตามหมอหลวงมาให้ดูอาการ "

ก่อนจะอุ้มนางไปเฝิงเส้าเฟิงได้มองซุนอี้ อย่างน่ารังเกียจ

ซุนอี้" หึ ไม่ได้จะอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่แรกคงคิดว่าข้าเป็นคนก่อเรื่อง" ( นางใช้น้ำเสียงเฉยชา )

ชงหยุน" กลับตำหนักคราวนี้ข้ากลัวว่าท่านจะโดนลงโทษ"

ซุนอี้" ข้าไม่กลัว ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด "

ชงหยุน" ข้ารู้ แต่ตามกฎแล้วผู้ใดอยู่ในสถานที่เดียวกันกับผู้ตกในอันตรายต้องโดนทำโทษโบยถึง 50 ครั้ง " (นางหันมาจับมือชงหยุนด้วยท่าทางกังวล)

ซุนอี้" งั้นเจ้าก็ต้องโดนไปด้วยข้าไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด "

พูดยังไม่ทันจบทหารในวังหลวงพุ่งตัวเข้ามาเพื่อจะนำองค์หญิงซุนอี้ไปยังห้องท้องพระโรงเพื่อตัดสินการทำโทษ

" องค์หญิงท่านคือผู้ต้องสงสัยโปรดยอมไปแต่โดยดี"

ซุนอี้ " ได้ไปสิ?"

ชงหยุนคว้ามือซุนอี้พยายามส่ายหน้าเพราะกลัวจะโดนลงโทษแต่นางยอมไปโดยที่บอกทหาร ว่าบ่าวรับใช้ของตนนั้นไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

ชงหยุน" แย่แล้วข้าจะทำเช่นไรดี ? "

ท้องพระโรง

นางมารร้ายได้โอกาสเล่นงานซุนอี้ ติดสินบนกับนางกำนัลของตนเองให้ความเท็จ หากทำสำเร็จจะมีรางวัลเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตัว

นางกำนัลตีหน้าเศร้า ก้มหน้าก้มตาทำทีเป็นหวาดกลัวซุนอี้ให้ ถานเจี้ยนซื่อได้เห็น

ถานเจี้ยนซื่อ" พวกเจ้าแน่ใจรึ ว่าองค์หญิงซุนอี้ผลักลูกสาวข้าตกน้ำ " (ถานเจี้ยนซื่อตะคอกเสียงดังใส่นางกำนัล)

นางกำนัล" จริงเพคะ นางยังขู่พวกข้าว่าจะฆ่าครอบครัวพวกหม่อมฉัน หากเล่าความจริงออกไป" (พวกนางก้มหน้าไม่สบตา )