หลี่ซิ่นโกรธจนหน้าสั่นสายตากระฟึดกระฟัดเหวี่ยงใบหน้าเอียงมองด้วยสายตาที่เกลียดชังในขณะที่ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆสีเทาทะมึนแผ่กระจายไปทั่วแคว้นเฉิ่งฮั่น
ซุนอี้" เจ้าแค้นใจข้า จะไปมีประโยชน์อะไร "
หลี่ซิ่น" เพราะข้าชั่งน้ำหน้าเจ้ายิ่งนัก " (นางเอ่ยด้วยความโกรธเคือง)
ซุนอี้" กลับตำหนักเจ้าไปเสียเถิด ฝนฟ้ายังอยากไล่เจ้าออกจากเรือนข้า เลยมืดครึ้มมาเป็นพยาน ( พูดพรางๆมองไปยังหน้าต่างที่มืดครึ้มพร้อมมองหลี่ซิ่นด้วยความเอือมระอา)
หลี่ซิ่น" มาอาศัยอยู่ต่างบ้านต่างเมืองกลับทำตัวเยี่ยงเจ้าของทั้งๆที่ มันไม่ใช่ "
(นางค่อยๆย่างก้าวเขม่นตาจ้องซุนอี้ ฝ่ามือไขว้หลัง เมื่อซุนอี้เผลอจึงยกแขนออกที่ถือแจกันพร้อมฟาดไปที่ศีรษะอย่างรวดเร็ว.... แต่ซุนอี้นั้นรู้ทัน โดนศีรษะแค่เฉียดๆมีเลือดออกเล็กน้อย )
ซุนอี้" มันจะมากเกินไปแล้ว องค์หญิงหลี่ซิ่น "
( นางหลบได้เล็กน้อยแล้วจับศีรษะหลี่ซิ่น ทุบเข้ากับกำแพง จนเลือ
