ทะลุมิติมาแต่งงานกับสามีโง่เขลา

ซุนอี้

ชงหยุนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดทมิฬเกรงว่าจะไปไม่ถึงหมู่บ้านป่าทึบ มีลางสังหรณ์อยู่ในใจยังบอกไม่ถูก

ชงหยุน" องค์ชายข้ารู้สึกว่าเพลานี้ไม่ควรเดินทางฟ้ามืดครึ้มไม่รู้ว่าฝนจะตกมาตอนเพลาใด " ( นางเตือนเฝิงเส้าเฟิง )

เฝิงเส้าเฟิง" คงยังไม่ตกตอนนี้หรอกอาจจะช่วงดึกๆ อย่าได้กังวลใจไปเจ้าไปนั่งข้าง ๆ นายหญิงของเจ้าข้าจะควบคุมม้าเอง" ( ชงหยุนส่ายหน้าลังเล )

เวลา 17:00

อย่างที่คาดไว้ไม่มีผิดฝนเริ่มตกปรอยๆชำเลืองมองออกไปยังหน้าต่างแหงนหน้านางนิ่งไม่กี่อึดใจก็เอ่ยปาก

ชงหยุน" องค์หญิงฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว องค์ชายคงจะหนาวหากตากฝนนานๆ" (สายฝนกระหน่ำไม่ขาดสายจนเบื้องหน้ากลายเป็นภาพพร่ามัว )

ซุนอี้ตะโกนบอกให้เฝิงเส้าเฟิงหยุดรถม้าหาที่พักหลบฝน

" ท่านหยุดวิ่งม้าเถิด ฝนตกหนักเช่นนี้จะไม่สบายเอาได้ " ( เฝิงเส้าเฟิงได้ยินที่ซุนอี้บอกจึงรีบหาที่พัก )

ระหว่างทางมีศาลาเพียงหลังเดียวหากไปไกลมากกว่านี้อาจจะไม่เ