หยดน้ำฝนกลมๆใสๆ เริ่มหยุดทยอยหล่นลงมาจากฝากฟ้าเสียงแมลงร้องลั่นอย่างกังวานไปทั่วป่า สัญชาตญาณนักล่ารับรู้ได้ถึงการมาของมนุษย์ แต่เหตุใดพวกมันไม่จู่โจมไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เล่าลือ หรือเป็นเพียงนิทานขู่ขวัญ
เฝิงเส้าเฟิง" เงียบมาก ไหนละหมาป่าที่ว่า ดุร้าย "
โจร" ข้าแค่ฟังจากชาวบ้านเล่าต่อไปกันมา "
เฝิงเส้าเฟิง" เงียบ ข้าได้ยินเสียง....! (หลังจากนั้นเฝิงเส้าเฟิง พยายามเดินตามหาเสียง )
โจร" นั้น ! หมาป่า มันถูกกับดักออกมาไม่ได้ พวกของมันเฝ้าอยู่เหมือนมันต้องการความช่วยเหลือ !"
เฝิงเส้าเฟิงเห็นแววตาหมาป่าที่เรีบยเฉยมองมาอย่างคาดเดาไม่ได้ ตนจึงตัดสินใจที่จะช่วยเหลือฝูงของมัน ให้รอดพ้น ย่างเท้าเบาๆพร้อมเอ่ยไปพลางๆ
" ข้ามาช่วยฝูงของเจ้า อย่าได้คิดจะตลบหลังข้าเชียว "
ในที่สุดเฝิงเส้าเฟิงก็เข้าใกล้กรงขังหมาป่า 5 ตัว ได้สำเร็จโดยมีสายตาข่มขู่จ้องมองตลอดเวลา เฝิงเส้าเฟิงค่อยๆแก้กับดักจนสำเร็จ
