ตำหนักรอง
5:35 น.น
นางกำนัล" องค์หญิงหลี่ซิ่นมาแล้ว "
หลี่ซิ่น" เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้เหตุใดท่านพ่อถึงไม่อยู่เฝ้า "
นางกำนัล" ฝ่าบาทเห็นว่ามเหสี ไม่ได้เป็นไรมาก เลยเดินกลับไปยังตำหนักแล้วเพคะ "
หลี่ซิ่น" อะไรนะ แล้วผู้ใดอุ้มท่านแม่ข้า "
นางกำนัล" พวกบ่าวเองเพคะ "
(หลี่ซิ่นคับข้องใจอยู่ไม่น้อยในการกระทำเช่นนี้ของบิดาตน )
หลี่ซิ่น" มัวยืนอะไร เปิดประตูให้ข้าเข้าไป (มองตาขวางสั่งให้เปิดประตู)
สภาพมารดาของตนนั้นหน้าซีดปากซีดไม่มีสีสันในใบหน้าอันโฉมงาม หลี่ซิ่นจับมือแม่ของตนอย่างเบาๆ
" ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ "
จู่ ๆ นิ้วมือเรียวๆก็กระตุกขึ้นมา ลืมตาโตๆซ่อนความหวาดกลัว ฟื้นขึ่นมาเห็นลูกสาวเป็นคนแรก
หลิวซิ่นเนียน" ลูกแม่เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม" (นางรีบพุ่งตัวขึ้นจับไหล่ลูกสาวตนแล้วซักถามอย่างกังวล)
หลี่ซิ่น " ข้าไม่เป็นอะไรท่านแม่ ข้านอนหลับสบายดี"
หลิวซินเนียน" เมื่อคืนลมแรงมาก จ
