ชาวบ้านทุกคนรวมตัวกันมุ่งหน้ามาที่เขตประตูวังหลวง คำนับคุกเข่าร้องเรียกความยุติธรรมให้กับผู้สูญหาย
" ฝ่าบาทได้โปรดช่วยพวกหม่อมฉันด้วย นี่ก็ผ่านมาตั้ง20 กว่าปี ไม่มีวี่แววของฆาตกร เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร"
ตำหนักโบตั๋น
ในขณะนั้นเฝิงเส้าเฟิงเดินทางมาถึงตำหนัก โดยมีชงหยุนยืนรออย่างกระวนกระวาย
ชงหยุน" องค์ชายเกิดเรื่องใหญ่แล้ว " (เฝิงเส้าเฟิงกับซุนอี้ยังไม่ได้ลงจากม้าก็มีเรื่องให้ต้องแก้ไข )
เฝิงเส้าเฟิง" มีเรื่องอะไร ค่อยๆพูด "
ชงหยุน" ชาวบ้านรวมตัวกันเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่คนหายให้หาฆาตกรให้เจอ"
เฝิงเส้าเฟิง" อืม ข้าจะไปเจรจาเอง "
ซุนอี้" ข้าไปด้วยได้หรือไม่ "
เฝิงเส้าเฟิง" เจ้านั่งตั้งนานไม่ยอมลง แล้วจะให้ข้าว่าเช่นไร " ( ซุนอี้ยิ้มแฉ่งอย่างน่าเอ็นดู)
ซุนอี้" นั้นสิเพคะ ไปรีบไปเถิด"
เขตหน้าประตูวังหลวง
เมื่อเดินทางมาถึงแล้วสีหน้าที่เคร่งเครียดราวกับถูกบีบคั้นเม้มปากด้วยควา
