ทะลุมิติมาแต่งงานกับสามีโง่เขลา

ปะทะฝีปาก

ซุนอี้เดินออกจากเรือนมานั่งที่ศาลากลางแม่น้ำเพียงลำพัง ในความมืดมนแต่ยังมีดวงดาวคอยส่องแสงประกายในยามวิกาล นางพยายามอยู่กับความเป็นจริงว่าชีวิตต่อจากนี้จะเจออุปสรรคมากมายแค่ไหน ต้องอดทนผ่านมันไปให้ได้ แม้ความหวังจะเปรียบเหมือนแสงดวงดาว แต่มันก็ส่องแสงในทุกๆคืนที่ มืดมน

" ข้าเป็นถึงลูกสาวมาเฟีย ต้องเข้มแข็งแบบพ่อสิ "

ในขณะที่นางมองดวงดาวน้อยๆอยู่นั้น ก็มีเสียงเรียกหา มุ่งหน้ามายังศาลา

" องค์หญิงมาอยู่ที่นี่เอง ท่านไม่ง่วงรึ" (ชงหยุนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง)

ซุนอี้" เหตุใดต้องดีกับข้า ข้าก็แค่สาวชาวบ้านธรรมดา "( นางเอ่ยถามด้วยสงสัย)

ชงหนุนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแฝงไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ

" เพราะท่านเป็นคนดี "

ซุนอี้" แต่ในสายตานายเจ้า มองข้าเหมือนสตรีทั่ว ๆ ไป"

ในขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน จู่ ๆ ก็มีเสียงอุทานแทรกเข้ามาในบทสนทนา เดินตรงเข้ามายังศาลาด้วยท่าทางหยิ่งทะนงตน

"บุรุษชอบสตรีมีฐานะ และฉลาด ส่วนเจ้าแค่สาวบ้านธรรมที่ข้าชื้อตัวมา "

นางหัวเราะยิ้มมุมปากใช้ใบพัดปิดปากจ้องหน้าซุนอี้

" ข้าว่าเจ้าคงอยู่ในฐานะชายาเอกได้ไม่นาน "

ซุนอี้" หือ ? ไยป้านี่คงอยากให้ลูกสาวขึ้นเป็นชายาเอก จนอยู่กับที่ไม่ได้คอยตามเป็นผีเร่ร่อนมาหลอกหลอนข้า ( คิดในใจ)

ริมฝีปากบางๆ เอียงลำคอเล็กน้อยเดินเข้าไปประชิดไหล่อย่างไม่เกรงกลัวพร้อมเอ่ยกระซิบข้างหูอย่างท้าทาย

"ท่านคงต้องพยายามมากกว่านี้เพราะท่านโจรอี้หรานให้ข้าเป็นชายาเอกไม่ใช่ชายารอง เช่นท่าน "

จากนั้นนางก็เดินออกจากศาลาด้วยความมั่นใจ ปล่อยให้หลิวซินเนียนยืนตัวแข็งทื่อ ในมือถือใบพัดกำหมัดอย่างรัดแน่นจนใบพัดบาดมือ

" หึ! เจ้าอย่าได้ใจไป " หลังจากนั้นหลิวซินเนียนก็เดินกลับเข้างานเลี้ยง

เรือนเฝิงเส้าเฟิง

ขาทั้งสองข้างเคลื่อนไหวเดินยกเท้าสับๆเข้าห้องนอนนั่งถอนหายใจโน้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้าพร้อมบ่นไปพลางๆ

" ค่อยดูเถอะข้าจะหาทางหย่ากับเฝิงเส้าเฟิงให้ได้ "

ชงหยุน" องค์หญิงพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแล้วรีบนอนเสียเถิด "

ซุนอี้" ข้านอนไม่หลับ มีเรื่องในหัวให้คิดมากมายเหลือเกิน"

ชงหยุน " ถ้าเป็นเรื่องการแต่งตั้งชายารอง องค์หญิงอย่าได้คิดมาก"

ซุนอี้" เจ้าก็เห็นว่าภรรยาท่าน ถานเจี้ยนซื่อร้ายกาจเพียงใด"

ชงหยุน " ข้ารู้ แต่ข้าจะคอยอยู่ข้างกายองค์หญิง มิให้ผู้ใดมาทำร้าย "

ซุนอี้" ขอบใจที่ไม่รังเกียจ ข้า"

ชงหยุน" ท่านเป็นคนดี ข้าไม่บังอาจรังเกียจท่าน....นอนเถิดเพคะ "

"อืม "

รุ่งสาง6.00 น.น

เสียงหายใจเต้นตามจังหวะในฝันนั้นมีดอกไม้สีสวยหลายชนิดราวกับว่าตนได้อยู่ในอีกโลกหนึ่งซึ่งมันสงบมาก จึงอดไม่ได้ที่จะก้มลงดมกลิ่นดอกไม้อย่างซึมซับประสาทสัมผัสอย่างเต็มลมหายใจในขณะเดียวกันก็มีน้ำในดอกไม้ไหลออกมามากมาย ตนจึงรีบวิ่งหนีจนสะดุ้งตื่น ในเวลาเดียวกันที่เฝิงเส้าเฟิง สาดน้ำใส่นางจนสำลัก

"เป็นถึงชายาเอก กลับนอนตื่นสาย" (เฝิงเส้าเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูทรงอำนาจ อย่างไม่อาจต้านทาน)

" ท่านเลยต้องทำถึงเพียงนี้ " (นางขมวดคิ้วประท้วงคำพูดของสามี ด้วยเสียงอันแผ่วเบา )

หลังจากนั้นเฝิงเส้าเฟิงก็เดินออกจากห้องนอนอย่างเย็นชา ปล่อยให้นางนั้นเนื้อตัวเปียกไม่คิดแม้จะเรียกบ่าวมาดู

ซุนอี้" เป็นบ้ารึไง ประสาทเสียแล้วมัง ทำอย่างกับข้าเป็นทาส "

ชงหยุนเดินเข้ามาเห็นซุนอี้ในสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว

" องค์หญิงเหตุใดถึงได้เนื้อตัวเปียกปอนเช่นนี้"

ซุนอี้" จะใครที่ไหน ก็เฝิงเส้าเฟิงเจ้านายของเจ้า สาดน้ำใส่ข้า อย่างกับหมาบ้า "

ชงหยุน" งั้นรีบไปอาบน้ำ รีบแต่งตัวออกเดินทาง "

"อืม"

ถึงเวลาออกเดินทาง

ชงหยุน " องค์หญิงจะขึ่นม้าเชือกไหน เพค่ะ "

ซุนอี้" เชือกนี้ก็แล้วกัน" (จู่ ๆ ก็มีเสียงทักท้วงอย่างกะทันหัน )

หลิวซินเนียน" เชือกม้าที่หน้าขบวน ข้าจองไว้หมดแล้ว ข้าให้เฝิงเส้าเฟิงมานั่งข้างเชือกม้าข้า ส่วนเจ้าโนน เชือกสุดท้าย "

ซุนอี้เอ่ยอย่างไม่กลัว

" ท่านคงชอบได้หน้า มิหน้าถึงพยายามแค่ไหนก็เป็นได้แค่ชายารอง "

หลิวซินเนียนชี้หน้ามืออีกข้างพร้อมยกฝ่ามือตบ แต่เฝิงเส้าเฟิงมาห้ามไว้ทัน

" ท่านหลิวซินเนียน นี้คือภรรยาข้า ท่านมีสิทธิอะไรมาทำร้ายคนของข้า "

หลิวซินเนียนไม่พอใจเลยกล่าววาจาส่งเดชก่อนที่จะขึ่นรถม้า

" ไหนๆเจ้าก็จะปรองดองกับครอบครัวข้า อย่าได้พูดจาเช่นนี้อีก "

เฝิงเส้าเฟิง" แล้วยังไง ข้ามีสิทธิจะถอดถอนนางเมื่อใดก็ย่อมได้ อย่าลืมนะท่านเองมิใช่รึ ที่เห็นว่าข้าเป็นคนไร้สติเลยส่งสาวชาวบ้านมาสวมรอย ลูกสาวท่านเป็นแค่ชายารองที่ข้าไม่ได้หมายปองหมายใจ ร่วมใช้ชีวิตด้วยเลยสักนิด "

หลิวซินเนียน" องค์ชายเรื่องนี้ ท่านคงเข้าใจผิด ข้าว่าหากท่านเห็นหน้าตารูปร่างลูกสาวข้า ท่านคงตกหลุมรักนาง "

เฝิงเส้าเฟิง" ไม่มีวัน "

หลังจากนั้นเองเส้าเฟิงก็ดึงแขนซุนอี้ลากนางขึ่นรถม้าเชือกท้ายสุด ส่วนหลิวซินเนียนเสียหน้าและอับอายเป็นอย่างมาก

ซุนอี้" โอ๊ย อะไรว่ะ ขึ่นเองได้โวย ลากมาอย่างกับข้าเป็นถ่าน"

เฝิงเส้าเฟิง" เจ้าพูดอะไร ข้าจับใจความไม่ได้"

ซุนอี้" เรื่องของข้า ท่านไม่เกี่ยว"

เฝิงเส้าเฟิงผลักนางออกปล่อยมืออย่างแรง

" ข้าเจ็บนะ?"

เฝิงเส้าเฟิงมองหน้าไม่ตอบอะไร นั่งนิ่งผ่านไปสักพัก ซุนอี้นางเผลอหลับโดยไม่รู้ตัว นอนละเมอเพ้อถึงพ่อ จนเฝิงเส้าเฟิงต้องหันมาตั้งใจฟัง

เฝิงเส้าเฟิง" ละเมออะไร ฟังไม่รู้ความ"

ในขณะนั้นร่างกายซุนอี้เอนตัวเข้าหาหน้าตักเฝิงเส้าเฟิงอย่างช้าๆ จนในที่สุด ก็หยุดละเมอ เฝิงเส้าเฟิงตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ผลักนางออกจากตัก

เข้าสู่แคว้นเฉิงฮั่น

​​​​​​เฝิงเส้าเฟิงจับศีรษะกลม ๆ ยกออกจากตัก

" นอนอยู่ได้ นิสัยช่างเกียจคร้าน"

ซุนอี้" ก็ข้าง่วง ไม่เห็นต้องดุข้าเช่นนี้ "

เฝิงเส้าเฟิง" เจ้านอนบนตักข้า แล้วข้าไม่มีสิทธิรึ "

ซุนอี้ " เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่เชื่อ "

เฝิงเส้าเฟิง" นั้นมันเรื่องของเจ้า"

ซุนอี้' ซิ ?ตาบ้า "

เฝิงเส้าเฟิง" เจ้าว่าอะไร"

ซุนอี้" เปล่าข้าพูดคนเดียว "

เฝิงเส้าเฟิง" ถึงแล้วลงมาพร้อมข้า "

ซุนอี้" ข้าเดินเองได้ "

เฝิงเส้าเฟิง" แต่เจ้าอยู่ในฐานะชายาเอก (เฝิงเส้าเฟิง ยื่นแขนให้ซุนอี้ควงเดินสู้สายตาผู้คนแคว้น เฉิงฮั่น )

ถานเจี้ยนซื่อ" ข้าจะให้บ่าวรับใช้พาท่านกับองค์หญิงไปพักผ่อน"

ในขณะนั้นหลี่ซินเดินมาสบจังหวะ ได้โอกาศพอดี ถานเจี้ยนซื่อเลยแนะนำให้รู้จักกับองค์ชายแคว้น10 ต่อหน้า ซุนอี้โดยไม่เกรงใจ

" ลูกพ่อนี้คือองค์ชายแห่งแคว้น10 ไม่ได้ไร้สติอย่างที่ผู้คนเขาเล่าลือ "

หลี่ซินเห็นเฝิงเส้าเฟิงครั้งแรกก็ตกหลุมรักขึ้นมาทันที

" คำนับองค์ชาย ข้าหลี่ซิน "

เฝิงเส้าเฟิง " คำนับองค์หญิง"

ถานเจี้ยนซื่อ " ออ พ่อมีอีกเรื่องจะบอกแม่เจ้า ให้เจ้าแต่งกับองค์ชายแคว้น10 ในฐานะชายารอง "

หลี่ซินได้ยินเช่นนั้นดีอกดีใจยิ้มหวานแต่ว่านางต้องเคลือบแคลงใจขึ้นมาเพราะว่าเหตุใดถึงได้เป็นแค่ชายารอง

หลี่ซิน" ท่านพ่อ แล้วผู้ใดเป็นชายาเอกรึ

เฝิงเส้าเฟิงรีบตอบดักคอถานเจี้ยนซื่ออย่างรวดเร็ว

" นางผู้นี้ชื่อว่า ซุนอี้ เป็นภรรยาข้าโดยชอบธรรม ส่วนองค์หญิงหลี่ซิ่นนั้นท่านแม่ขององค์หญิง ขอร้องให้ท่านพ่อข้า แต่งตั้งเจ้าขึ้นเป็นชายารอง แค่ในนามเท่านั้นส่วนเรื่องความรู้สึก ข้าไม่คิดอยากจะแต่งงานด้วย ท่านถานเจี้ยนซื่อ พาข้าไปยังห้องพักเถิด ข้าจะพาภรรยานอนพักผ่อน"

ถานเจี้ยนซื่อได้ยินคำตอบถึงกับพูดไม่ออก

" งั้นไปเถอะ ข้าจะให้บ่าวนำทาง "