Demirkan
Kayra’nın içeriye girmesi hiç iyi olmamıştı. Tutuklanması hepimizi sarsacaktı. Özellikle de Menesa ve Mina teyzeyi… Kayra için sunduğumuz delillerin kabul edilmemesini bekliyordum ama kanıtları daha dün sunmuştuk. Hemen ret yiyip nöbetçi mahkeme onun tutuklu yargılanmasına karar vermişti.
Bunun altından kesinlikle bir şey çıkacaktı. Menesa’ya söylediğimden sonra tabii ki ağlamıştı. Ona sarıldım. Teselli etmeye çalıştım. “Güzelim, inan bir dahaki mahkemede tahliye olması için elimizden geleni yapacağız. Efe abi ve Alpaslan amcaya güven.”
Menesa kafasını kaldırıp “Demirkan, biz ona daha yeni kavuşmuştuk. Şimdi ellerimizin arasından kayıp gitti,” dediğinde gözleri dolu doluydu.
Yanağını okşadım. “Senin gözyaşlarının akmaması için ben her şeyi yaparım. Tamam mı? Bana güven.”
