“เฉ็ดแย้ว” หนูน้อยทิวาทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างไม่กลัวเปื้อน เหยียดขาป้อมๆ ทั้งสองข้างไปข้างหน้า แล้วยื่นมือไปบีบนวดขาตัวเอง หลังจากที่สัตวแพทย์สาวดึงเข็มออกจากม้าตัวสุดท้าย
“ปวดขาเหรอ”
“ม้าคุงปู่เยอะ ขาหนูเหนื่อยเยย”
“งั้นฉีดยาสักสามเข็มจะได้คึกคักเหมือนม้า มามะ มาฉีดวัคซีนของหนู” ไม่พูดเปล่า ทับทิมยังหยิบขวดวัคซีนกับเข็มฉีดยาขึ้นมา ล้อเลียนคำพูดอะไรๆ ก็ของหนู
“วักชีงไม่ใช่ของหนู หนูไม่ฉีดยานะ” วัคซีนพวกนี้ไม่ใช่ของตน ทิวารีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งแน่บกลับไปทางเดิม ชนิดที่ลืมว่าตัวเองกำลังปวดขา
“อ้าว ไม่วัคซีนของหนูด้วยเหรอ แบบนี้สินะที่เรียกว่ามาทางไหนกลับไปทางนั้น ท่าทางจะกลัวฉีดยามาก” ทับทิมหัวเราะชอบใจที่แกล้งเด็กน้อยได้
“แล้วคุณหมอทับทิมอยากโดนฉีดยาบ้างไหมครับ” ใบหน้าหล่อเหลายื่นไปใกล้ใบหน้าสวยของแฟนสาว
“เข็มทู่ๆ อ่ะนะ”
“ถึงมันจะทู่ แต่อิทธิฤทธิ์ของมันไม่ธรรมดา รับรองว่าจะว้าว
