“ไม่กี่วันก็หายแล้ว บอกแล้วไงว่าจะรอยัยขาหมูเป็นหมอรักษาสัตว์” ทับทิมปลอบเด็กน้อยที่ร้องไห้เป็นวักเป็นเวรกลัวว่าเธอจะตาย ทั้งเอ็นดู ทั้งสงสาร เรื่องของแม่ยังเป็นปมในใจ
“ว่าหนูอีกแย้วนะ แง~~” แม้จะร้องไห้ แต่ก็ยังต่อล้อต่อเถียงได้อยู่ ก่อนจะตะเบ็งร้องไห้สุดเสียงขึ้นมาอีกจนแมงปอต้องยกมือขึ้นมาปิดหู
“ถ้าหยุดร้องไห้จะเรียกทิวาคนสวยตลอดไป”
“หนูไม่ย้องไห้แย้ว” เสียงร้องไห้หายไปในพลัน เหลือเพียงอาการสะอื้น รีบปาดเช็ดคราบน้ำตาออกจากพวงแก้มตัวเอง
“ทิวาคนสวย” ทับทิมทำตามที่พูด
“หนูยู้ หนูฉวย หนูหิวแย้ว”
“ร้องไห้เยอะหิวเลย” ทับทิมว่า
“น้าทับทิมไม่สบาย สั่งอาหารมากินที่ห้องแล้วกันนะครับ”
“ปะป๊าแหยะทำน้าทิ่มไม่บาย” ทิวาเอ่ยโทษคนเป็นพ่อ ต้นเหตุที่ทำให้น้าทับทิมไม่สบาย
“ขอโทษครับ ปะป๊าผิดไปแล้วครับ”
“ยังไม่ให้ภัยง่ายๆ หยอก” ทิวาไม่ยอมให้อภัยคนเป็นพ่อง่ายๆ
“แล้วปะป๊าต้องรอนานแค่ไหนครับ ทิว
