ข่มตาหลับเท่าไหร่ก็ไม่หลับ ไม่รู้ว่าติดลูก หรือเป็นอาการแรกเริ่มของอาการติดเมีย รู้สึกว่าเตียงมันกว้างทำให้เกิดความรู้สึกอ้างว้างว้าเหว่ เปล่าเปลี่ยวใจ
“ยังไม่เที่ยงคืน คงยังไม่นอนหรอกมั้ง” ปลีคิดเข้าข้างตัวเอง ไวเท่าความคิดกดโทรศัพท์หาแฟนสาวทันที เพียงไม่นานใบหน้าสวยก็ปรากฏบนหน้าจอ
(ทิวานอนหรือยัง) ปลียังไม่ทันได้อ้าปากทักทาย ทับทิมก็ถามขึ้นมาก่อน
“หายใจเข้าหายใจออกเป็นลูกสาวเลยนะ”
(ทิมไม่ได้นอนด้วย กลัวจะงอแง)
“ปู่กับย่าเอาไปนอนด้วยแล้ว”
(ปะป๊ากับหม่าม้าเอาอยู่ใช่ไหม)
“น่าจะอยู่นะ สักพักใหญ่แล้ว ถ้าร้องก็คงพามาคืนแล้วละ”
(ไม่น่าจะรอดมือปะป๊า นั่นมือวางอันดับหนึ่งด้านกล่อมนอนเชียวนะ)
“ปะป๊าก็อวยตัวเองแบบนี้แหละ แล้วทับทิมนอนหรือยัง”
(กำลังอ่านหนังสือเวชศาสตร์ในช้างอยู่ ว่าจะอ่านอีกสักบทก็จะนอนแล้ว)
“เมียใครนะขยันจริงๆ”
(เมียนายพบตะวัน)
“ขอดูนมเมียหน่อยครับ”
(โรคจิตแล้วป
