1.บทนำ
1393 Words
คิงส์ชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำเรียนอยู่ปีสี่เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลอหังมทรัพย์ทางบ้านเขาทำงานมากมายทั้งส่งสิ้นค้าออกต่างประเทศและในประเทศถานะทางบ้านเขาขึ้นชื่อว่ารวยอันดับต้นๆของประเทศเลยทีเดียว
"คิงส์นายสูบบุหรี่อีกแล้วเหรอ"จัสมินเพื่อนสาวเอ่ยถามเพื่อนชายที่ยืนสูบบุหรี่อยู่เธอไม่ชอบที่คิงส์ทำตัวแบบนี้เพราะเธอแอบชอบคิงส์ตั้งแต่อยู่ปีสองแล้ว
"ยุ่งอะไรด้วย"ชายหนุ่มตอบด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งเขาจ้องใบหน้าเนียนใสของคนตัวเล็กก่อนจะหันไปมองทางอื่น
"ก็ฉันเป็นห่วงนายไงสูบบุหรี่มันไม่ดีนายก็ยังจะทำ"หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับทำหน้ามุ่ยเมื่อเขามองความเป็นห่วงของเธอเป็นการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขาคิงส์มองใบหน้าใสด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนตกอยู่ในภวังค์อะไรบางอย่างเขาชอบมัน
และหวง
"ยัยมินถึงเวลาเรียนแล้วไปเรียนกันวันนี้มีของอาจารย์มีชนะ"เมจิเพื่อนสาวของมินเอ่ยเรียกเธอเพื่อที่จะเข้าเรียนต่างจากคิงส์ที่ละสายตาออกจากใบหน้าใสพร้อมกับสูบบุหรี่ต่อการกระทำของเขาทำให้เพื่อนสาวอย่างจัสมินถึงกับส่ายหัวไปมากับความดื้อรั้นของคนตัวสูงที่ไม่คิดจะเชื่อฟังเธอเลยสักนิด
"อืมไปกัน"ทั้งสองคนก็เดินไปที่ตึกเพื่อจะเรียนต่อต่างจากคิงส์ที่มองแผ่นหลังบางของเพื่อนสาวจนลับตาก่อนจะทิ้งบุหรี่แล้วเดินตามไป
@ห้องเรียน
"วันนี้คนเยอะนะเหมือนจะมาครบเลยแหะ"ฉันเอ่ยพร้อมกับตวัดสายตามองรอบๆห้องวันนี้เหมือนจะมาเรียนกันครบหรือจะเป็นเพราะอาจารย์มีชสอนนะเพราะอาจารย์มีชขึ้นชื่อว่าดุและไร้ความปราณีใดๆเลยไม่ผ่านคือไม่ผ่าน
"มิน"เสียงชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำเดินเข้ามาหาจัสมินที่นั่งอยู่บนโต๊ะ
"มีอะไรเหรอคราม^^"ฉันหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้เพื่อนชายครามเป็นเพื่อนที่อยู่คนละแก๊งกับคิงส์สองแก๊งนี้ไม่ค่อยถูกกันแต่ก็เลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรต่อกันทางบ้านของครามก็ขึ้นชื่อว่ารวยอันดับต้นๆของประเทศเลยทีเดียว
"เมื่อวานเห็นอาจารย์มีชคุยว่าต้องจับคู่ชายหญิงทำงานร่วมกันอะฉันเลยมาถามเธอว่ามีคู่ยัง"ครามเอ่ยปากถาม
"ยังเลยฉันยังไม่ได้เลือกคู่เลย"ฉันตอบตามความเป็นจริงให้ตายสิทำไมต้องคู่กับผู้ชายด้วย
"งั้นมาคู่กับฉันไหม"ครามเอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงจริงจัง
"เอ่อก็ได้"ฉันไม่กล้าที่จะปฏิเสธความจริงจังของครามเลยจึงตอบตกลงก็แค่ทำงานด้วยกันมันจะไปยากอะไร
"โอเคฉันได้คู่แล้วไปก่อนนะเดี๋ยวได้งานเมื่อไหร่ก็จะตกลงกันทีหลัง"ครามพูดจบก็เดินออกไป
"โอเค^^"ฉันยิ้มให้ครามที่เดินออกไปแต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นคนตัวสูงอีกคนมองมาทางฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนฉันไม่สามารถคาดเดาอะไรจากเขาได้เลยสักนิด
@ด้านคิงส์
"มองอะไรวะ"คริสเอ่ยถามเพื่อนชายที่นั่งนิ่งราวกับตุ๊กตายางไร้ชีวิต
"เปล่า"ถึงปากจะตอบแบบนั้นแต่สายตาคมยังคงจ้องไปที่คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักคริสที่เห็นดังนั้นก็พอที่จะเข้าใจก่อนจะเอ่ยปากถาม
"ชอบเหรอ"
"..."เงียบไร้เสียงการตอบกลับจากคิงส์เขาละสายตาออกจากเพื่อนสาวก่อนจะหยิบบุหรี่เดินออกไปสูบข้างนอก
"มึงจะสูบอีกแล้วเหรอวะพักปอดบ้างเถอะ"คริสเอ่ยบอกเพื่อนชายแต่คิงส์กลับยักไหล่อย่างไม่แคร์ก่อนจะสาวเท้าหนาเดินออกไปจากห้องโดยที่มีสายตาใครบางคนแอบมองอยู่
ด้านคิงส์
ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่นั้นก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีร่างบางของใครบางคนโอบกอดจากด้านหลังของเขา
"จ๊ะเอ๋ให้ทายใครเอ่ย"เสียงใสเอ่ยแล้วสวมกอดเข้าที่เอวหนาคิงส์หันไปมองการกระทำของคนตัวเล็กด้วยใบหน้าเรียบเฉยฟ้าเป็นคู่นอนของเขาเองคนโปรดเลยแหละ
"ไปไหนเหรอ"คิงส์เอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งตามประสาของเขา
"ฟ้าจะไปหาอาจารย์ค่ะเห็นคิงส์เลยมาหานิดหน่อยคิงส์สูบบุหรี่อีกแล้วเหรอ"ร่างบางเอ่ยถามคนตัวสูง
"อืม"คิงส์ขานตอบเล็กน้อยก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกครั้งตามประสาของเขา
"งั้นฟ้าไปก่อนนะคะฟอด"ร่างบางเอ่ยบอกคนตัวสูงก่อนจะหอมแก้มคิงส์แล้วเดินจากไปการกระทำของทั้งสองคนนั้นมีดวงตากลมโตจ้องมองอยู่ไม่ไกลนัก
"อ่าวมินมายืนทำอะไรตรงนี้?"เมจิถามเพื่อนสาวที่ยืนลับๆล่อๆอยู่คนเดียวด้วยความสงสัย
"ปะเปล่าหรอก"จัสมิสตอบด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือ
"ร้องไห้ทำไม?"เมจิยังคงถามเพราะต้องการคำตอบ
"ฝุ่นเข้าตาฉันน่ะขอไปล้างหน้าก่อนนะ"ฉันไม่สามารถทนต่อการอ่อนไหวครั้งนี้ได้ฉันแอบชอบคิงส์มาตั้งแต่ปีสองแล้วจนตอนนี้พวกเราอยู่ปีสี่แล้วแอบรักเขาข้างเดียวมันเจ็บแบบนี้นี่เอง
"ทำไมไม่ตัดใจจากคนใจร้ายนะมินแกต้องเข้มแข็งเอาไว้สิอย่าอ่อนไหวกับคนอย่างเขา..."
@หลังเลิกเรียน
"มินแกกลับยังไง"เมจิเอ่ยถามเพื่อนสาวที่กำลังเก็บกระเป๋าอยู่
"นั่งแท็กซี่ไปกลับน่ะ"จัสมินตอบในขณะที่กำลังเก็บของอยู่
"แต่มันอันตรายมากนะยิ่งช่วงเวลานี้คือยิ่งไม่ปลอดภัย"
"แกอย่าคิดมากสิ"
"ก็มันจริงนี่อีกอย่างเธอเป็นผู้หญิงนะถ้านั่งแท็กซี่กลับคนเดียวคือยิ่งไม่ปลอดภัย"
"เดี๋ยวฉันไปส่งเอาไหมมิน"ครามชายหนุ่มเพื่อนร่วมห้องเอ่ยปากถามคนตัวเล็กที่กำลังเก็บของอยู่
"ยังไงฉันกับเธอก็คู่กันอยู่แล้วไว้ใจฉันได้ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก"ครามเอ่ยด้วยนํ้าเสียงจริงจัง
"อ่อแบบนั้นก็ได้งั้นระ..."
"เดี๋ยวฉันไปส่งเอง"
"..."ไม่ทันที่จัสมินพูดจบนํ้าเสียงทุ้มตํ่าของคิงส์เอ่ยขึ้นมาสายตาคมจ้องใบหน้าสะสวยไม่วางตาแต่แอบแฝงด้วยรังศีบางอย่าง
"มะไม่เป็นไรฉันกลับกับครามได้ฉันไม่รบกวนนะ..."
"ฉันจะไปส่ง"คิงส์ยังคงยืนยันคำเดิม
"งั้นก็ให้มินเลือกเลยสิว่าจะไปกับใครระหว่างนายกับฉัน"ครามเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าคิงส์ทั้งสองคนต่างกันต่างมองหน้ากันด้วยสายตาเรียบนิ่งยากที่จะคาดเดา
"มินเลือกมาเธอจะไปกับใคร"ครามเอ่ยถาม
"ฉะฉัน"ฉันต้องหลบสายตาคิงส์ที่จ้องมาทางฉันสายตาคมนั้นเต็มไปด้วยรังศีบางอย่างอยู่ในนั้นฉันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้
"เลือกมา"
"ฉัน"เมื่อนึกถึงตอนนี้ฟ้าหอมแก้มชายหนุ่มความเจ็บปวดก็เริ่มแล่นเข้ามาในหัวใจเธอไม่ควรยุ่งกับคิงส์เธอควรตัดใจจากเขา
"ฉันจะไปกับคราม"พูดจบร่างบางก็เดินออกจากพร้อมกับครามที่เหยียดยิ้มให้คิงส์ด้วยความพึงพอใจกับคำตอบของร่างบางคิงส์ที่ได้ยินดังนั้นถึงกับสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาแต่ร่างบางกลับปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใยทั้งๆที่เธอก็แอบชอบเขาอยู่เขารู้ว่าจัสมินแอบชอบเขาตั้งแต่ปีสองแต่เขาก็กลับทำเฉยชากับเธอเหมือนว่าเธอไม่มีความรู้สึก
"เหอะแล้วเธอจะรู้ว่าการปฏิเสธฉันเธอจะเจออะไร"
- Writer
