Maaga pa lang gising na ang diwa ko. Kailangan ko pang paglutuan ang mahal na kamahalan sa kanyang penthouse. Gusto niya kasing tikman ulit ‘yung adobo na niluto ko kahapon...Tinawag niya lang naman iyon na amoy dog food raw.
Kunwari pa siya diyan. Alam ko namang magugustuhan niya rin ang lasa nun kapag marami na ang kakainin niya. Pasalamat siya malamig na iyon kaya hindi niya masiyadong nagustuhan.
Sisiguraduhin ko talaga na mas sasarapan ko pa ang pagluluto ngayong umaga, iyong tipong hahanap-hanapin niya.
Madilim ang penthouse ni Alonzo nang makapasok ako. Kung sa bagay alas sais pa lang iyon ng umaga. Binuksan ko ang mahaba niyang kurtina para makita ang tanawin ng buong siyudad. Pa-angat pa lamang ang araw. Ang sarap pagmasdan ng sunrise. Hindi rin traffic sa kalsada. Mula rito
