จีนเดินเลียบกำแพงตรงไปยังประตูทางออกด้านหลังของโกดังซึ่งไม่มีใครอยู่เลย เพราะเวลานี้ตำรวจที่เหลือโดนเรียกให้ไปเป็นกองหนุนทางฝั่งที่ประธานมุรามาสะกำลังหลบหนี ทางจึงโล่งปลอดโปร่ง
พลั่ก!!!!!!!!
จีนชนกับคนคนหนึ่งและเซถลาไปด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะตั้งหลักหยิบปืนออกมาเล็งไปยังคนที่ชนกับเขา ในเวลาเดียวกับที่ฝั่งตรงข้ามหยิบปืนออกเล็งมาทางจีนเช่นกัน
“นาย!!!”
ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกัน
“นึกว่าใคร คุณหนูโคบายาชิกับนายนี่เอง”
จีนถือปืนคุมเชิงเคนที่กำลังจะพารุมิหนีออกจากทางด้านหลังโกดังเช่นเดียวกับเขา
“นายก็เหมือนกัน ไม่น่าเชื่อว่าจะหนีรอดจากตำรวจมาได้” เคนเยาะเย้ย ปืนในมือยังคงไม่ลดลง ต่างคนต่างเดินหมุนวนคุมเชิงกันอยู่ โดยที่รุมิยืนหลบอยู่ด้านหลังของเคน
“หึ!ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้หรอก” จีนเหยียดยิ้ม
“นั่นสิ ถึงขนาดฆ่าได้กระทั่งคนที่เป็นหัวหน้า ฉันคงทำแบบนายไม่ได้แน่ๆ” เคนตอกกลับอย่างไม่ลดละ
จี
