รักนะครับรุ่นพี่

มาหาเเต่เธอดันเจอเขา

ไออุ่นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นหยดน้ำในอ้อมกอดของไทม์ ความร้อนจากร่างกายหนุ่มแน่นที่เบียดเสียดเข้ามาทำให้สมองของเธอขาวโพลนไปหมด เธออยากจะผลักเขาออกตามที่ใจสั่ง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบรับสัมผัสของเขาอย่างโหยหา

ไทม์ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ที่สะโพกมนอย่างย่ามใจ ก่อนจะออกแรงบีบเบาๆ จนไออุ่นเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว ผ้าห่มที่เคยเป็นปราการด่านสุดท้ายหลุดลุ่ยลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยรักที่เขาฝากไว้เมื่อคืน

"ไหนบอกว่าไม่ชอบเด็กไงครับ... แต่ดูสิ ร่างกายคุณมันต้อนรับผมดีจัง"

ไทม์กระซิบประโยคที่ทำเอาไออุ่นอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอีกครั้ง คราวนี้เขาจงใจฝากรอยแดงจางๆ ทับรอยเดิม ราวกับจะย้ำเตือนว่าเขาคือคนเดียวที่มีสิทธิ์ในตัวเธอตอนนี้

"อื้อ... ไทม์... พอแล้ว... ฉันมีงานต้องทำนะ"

ไออุ่นพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายดันอกแกร่งออก แต่ไทม์กลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว แล้วกดเธอลงกับเตียงนุ่มอีกครั้ง สายตาของเขาเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็นความปรารถนาที่ลุ่มลึกจนเธอใจสั่น

"งานน่ะไปสายหน่อยก็ได้ครับ... แต่ 'การบ้าน' ที่ค้างไว้เมื่อคืน ผมยังทำไม่เสร็จเลย"

เขาไม่พูดเปล่า ไทม์ก้มลงมอบจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนกว่าเดิมจนไออุ่นเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่เขาปรนเปรอให้ ความเสียใจจากการถูกทิ้งมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซ่านสยิวที่เด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนจุดไฟขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า จนสุดท้ายเธอก็ยอมพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณตัวเองในตอนสายของวันนั้น

ฉากที่ 2: ความกระวนกระวายหลังสมยอม

กว่าไออุ่นจะพาตัวเองกลับมาถึงคอนโดของตัวเองได้ก็เป็นเวลาบ่ายคล้อย เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ความรู้สึกในตอนนี้มันตีรวนกันไปหมด ทั้งความเจ็บใจที่ตัวเอง "ใจอ่อน" และความเขินอายเมื่อนึกถึงบทเพลงรักที่ไทม์บรรเลงอย่างมาราธอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู และพบว่ามีข้อความจากเบอร์แปลกส่งมา

> "ถึงห้องหรือยังครับรุ่นพี่? อย่าลืมทานยาด้วยนะ ผมรุนแรงไปนิด... ไว้เจอกันที่ผับนะครับ คืนนี้ผมเตรียมค็อกเทลสูตรพิเศษไว้ด้วยนะครับ

- ไทม์" 🙂

>

"ไอ้เด็กบ้า! ใครจะไปหาอีกกันล่ะ"

ไออุ่นพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหวานแดงซ่าน เธอพยายามจะลบข้อความนั้นทิ้งแต่กลับทำไม่ได้ มือเธอมันสั่นไปหมด

ไออุ่นตัดสินใจสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเข้ารูปที่ขับผิวขาวจัดของเธอให้เด่นชัดท่ามกลางแสงไฟ ยิ่งรอยคอนซีลเลอร์ที่คอที่เธอพยายามกลบไว้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าแต่มันก็แฝงไปด้วยความตื่นเต้นอย่างประหลาด เธอไม่ได้อยากมาหาไทม์... เธอแค่บอกตัวเองว่าอยากมาดื่มให้ลืมเรื่องบ้าๆ เมื่อเช้าเท่านั้น

ไออุ่นก้าวเท้าเข้าไปใน "เดอะมูนผับ"

บรรยากาศยังคงเหมือนเดิม แสงสีม่วงแดงเต้นระบำไปตามจังหวะเพลงสากลจังหวะปานกลาง เธอตั้งใจจะเดินไปที่บาร์ตัวเดิม แต่ทว่าสายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับร่างสูงของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะโซน VIP

"พี่ภีม..."

หัวใจของไออุ่นกระตุกวูบ

เขาคือผู้ชายที่เธอแอบรักมานานหลายปี และคือคนเดียวกับที่เธอเพิ่งรู้ข่าวว่าเขากำลังจะแต่งงาน ภีมเงยหน้าขึ้นมาเห็นไออุ่นพอดี เขายิ้มกว้างอย่างใจดีเหมือนทุกครั้ง ยิ่งเห็นแบบนั้นความขมปร่าในใจเธอก็ยิ่งทำงาน

"ไออุ่น? มาเที่ยวคนเดียวเหรอครับ"

ภีมลุกขึ้นเดินเข้ามาทักทาย ท่าทางสุขุมและดูเป็นผู้ใหญ่ของเขาเคยเป็นสิ่งที่ไออุ่นหลงรักนักหนา แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

"ค่ะ... พอดีอยากมาดื่มนิดหน่อย ยินดีด้วยนะคะเรื่องงานแต่ง" ไออุ่นพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

"ขอบคุณครับอุ่น ไว้พี่จะส่งการ์ดให้นะ..." ภีมพูดพร้อมกับยื่นมือมาหมายจะแตะที่ไหล่เธออย่างเอ็นดูแบบน้องสาวเหมือนที่เคยทำ

หมับ!

ก่อนที่มือของภีมจะถึงตัวไออุ่น มือหนาของใครบางคนก็คว้าข้อมือของภีมไว้กลางอากาศ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีดำสนิทที่ก้าวมาซ้อนหลังไออุ่นไว้จนแผ่นหลังเธอแนบชิดกับอกเขา

"ขอโทษนะครับ.พอดีผู้หญิงคนนี้มีนัดกับเจ้าของร้านแล้วน่ะครับ"

เสียงทุ้มนิ่งของไทม์ดังขึ้น สายตาคมกริบของเด็กหนุ่มจ้องมองภีมอย่างไม่เป็นมิตร แม้ไทม์จะอายุน้อยกว่า แต่รังสีความกดดันและท่าทางดุดันของเขากลับข่มผู้ใหญ่ตรงหน้าได้สนิท

ภีมชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมปล่อยมือ

"อ้อ... ขอโทษทีครับ พี่ไม่รู้ว่าอุ่นมากับเพื่อน"

"ผมไม่ใช่เพื่อนครับ"

ไทม์ตอบกลับทันควัน พร้อมกับวาดแขนโอบเอวไออุ่นไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

"และคืนนี้อุ่นก็คงไม่ว่างฟังใครคุยเรื่อง งานแต่งด้วย เพราะเรามีธุระสำคัญต้องไปทำกันต่อ"

ไออุ่นหน้าร้อนฉ่า เธอทั้งอึ้งและอาย แต่ก่อนที่จะได้โวยวาย ไทม์ก็ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ถ้าไม่อยากยืนร้องไห้ต่อหน้าเขา ก็ตามผมมา"

คำพูดนั้นทำให้ไออุ่นเงียบกริบ เธอปล่อยให้ไทม์นำทางพาเธอเดินเลี่ยงออกมาจากสายตาของภีม มุ่งหน้าไปยังชั้นบนที่เป็นโซนพักผ่อนส่วนตัวของเขา ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง ไทม์ก็ปล่อยมือจากเอวเธอแล้วหันมาเผชิญหน้า

"เห็นหน้ามันแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยนะรุ่นพี่รสชาติของผมเมื่อเช้ายังไม่แรงพอจะทำให้ลืมผู้ชายคนนั้นได้อีกเหรอ"

ไทม์ถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เขาเดินรุกเข้าหาจนไออุ่นถอยหลังไปติดผนัง

"มันคนละเรื่องกันนะไทม์ พี่ภีมเขาเป็นคนที่ฉันเคยชอบหนะ ฉัน..."

"แล้วผมเป็นอะไร เป็นแค่คนคั่นเวลา หรือเป็นแค่ เด็ก ที่คุณยอมมีเซ็กซ์ด้วยเพื่อประชดรัก"

ไทม์กดเสียงต่ำ เขาใช้มือทั้งสองข้างยันกำแพงคร่อมตัวเธอไว้

"ผมบอกแล้วไงว่าผมติดใจคุณ และผมไม่ชอบแชร์ของของผมกับใคร โดยเฉพาะกับคนที่ทำให้คุณต้องมานั่งเมาเหล้าเสียใจแบบนั้น"

ไทม์โน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งชนกัน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาทำให้ไออุ่นเริ่มใจสั่นอีกครั้ง ความดุดันที่เขาใช้ปกป้องเธอเมื่อครู่มันทำให้หัวใจที่บอบช้ำของเธอสั่นคลอนอย่างรุนแรง

"คืนนี้ ผมจะทำให้พี่ไม่มีเวลาไปคิดถึงชื่อผู้ชายคนนั้นแม้แต่วินาทีเดียว"

ไทม์กระซิบพร่าก่อนจะบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับจะประทับตราจองเธอไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องได้อีก