บนโต๊ะดินเนอร์ที่เคยโรแมนติกใต้แสงจันทร์กลับกลายเป็นความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงคลื่นซัดสาด ไออุ่นวางช้อนลงช้าๆ สายตามองเหม่อไปที่ท้องทะเลสีดำสนิท แม้ไทม์จะประกาศกร้าวออกไปแบบนั้นว่าเธอคือ เมียแต่ภาพที่สาวสวยคนนั้นมองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้มมันยังติดตาเธออยู่
"พี่อุ่น เป็นอะไรครับ? อาหารไม่ถูกปากเหรอ?"
ไทม์ถามพลางเอื้อมมือไปหมายจะกุมมือเธอ แต่ไออุ่นกลับชักมือหนีเบาๆ แล้วหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบแทน
"เปล่าค่ะแค่คิดว่าเจ้าของผับนี่เสน่ห์แรงดีนะ ขนาดมาเที่ยวไกลถึงหัวหินยังมีสาวตามมาทักถูกตัวอีก"
น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความประชดประชันทำเอาวิศวะหนุ่มถึงกับสะดุ้ง
ไทม์ถอนหายใจยิ้มๆ เขาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งหน้าตึงอยู่
"โถ่ พี่อุ่นครับ ผมยังไม่ได้คุยกับเขาเกินสามคำเลยนะ แถมยังบอกไปชัดเจนแล้วด้วยว่ามากับใคร"
"เหรอ? แต่สายตาแม่สาวคนนั้นเขามองเหมือนจะกลืนกินนายเข้าไปทั้งตัวเลยนะ"
