รักนะครับรุ่นพี่

เปิดตัวหมาเด็กเป็นเเฟน

เช้าวันใหม่หน้าตึกบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ยามเช้าเริ่มระอุขึ้นทันที เมื่อรถสปอร์ตสีดำของไทม์เบรกเอี๊ยดเสียงดังสนิท ท่ามกลางสายตาของพนักงานบัญชีที่กำลังทยอยเข้างาน รวมถึงนินิวที่ยืนลุ้นจนตัวโก่งอยู่ตรงประตูทางเข้า

ภีมในชุดสูทดูภูมิฐานยืนถือช่อดอกลิลลี่สีขาวที่ไออุ่นเคยชอบมองตรงมาที่รถด้วยแววตาสับสน แต่พอเห็นไออุ่นก้าวลงมาพร้อมกับ เด็กหนุ่มที่เดินมาโอบเอวเธออย่างสนิทสนม สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

"ไออุ่น พี่มารอขอโทษเรื่องวันนั้น และอยากคุยเรื่องของเรา" ภีมก้าวเข้ามาหา แต่ไทม์กลับก้าวมาบังไออุ่นไว้ครึ่งตัว

"เรื่องของเรา ผมว่าพี่จำผิดหรือเปล่าครับ"

ไทม์สวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกวน

"เรื่องของพี่มันคือเรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะถึง ส่วนเรื่องของไออุ่น มันคือเรื่องของ เราสองคนที่เพิ่งเสร็จไปเมื่อเช้าครับ"

คำพูดกึ่งกำกวมของไทม์ทำให้พนักงานรอบข้างเริ่มซุบซิบ ภีมหน้าชา

"อุ่น นี่มันอะไรกัน ทำไมอุ่นถึงปล่อยให้เด็กไม่มีสัมมาคารวะแบบนี้มาพูดแทน"

ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด รถกระบะยกสูงสภาพลุยๆ ของ นอส ก็ขับมาจอดข้างๆ พร้อมกับ กิต ที่โดดลงมาในชุดช็อปวิศวะเต็มยศ ทั้งคู่เดินมาขนาบข้างไทม์เหมือนบอดี้การ์ด

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณพี่? พอดีพวกผมมาส่ง เมีย ของเพื่อนผมเข้าบริษัททำงาน"

นอสพูดพลางยักคิ้วกวนๆ ส่วนกิตก็ยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาทำท่าเหมือนกำลังบันทึกวิดีโอ

"ไอ้ไทม์ มึงอย่ารุนแรงสิวะ เดี๋ยวพี่เขาตกใจ ดอกไม้เหี่ยวหมด"

กิตเสริมเสียงเรียบแต่เจ็บลึก

ไออุ่นมองภีม ผู้ชายที่เธอเคยชอบเขาจนหมดหัวใจ แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอรู้ซึ้งว่าเขาคืออดีตที่คอยแต่จะฉุดรั้งเธอไว้ในความเศร้า ขณะที่คนข้างๆ อย่างไทม์ แม้จะเด็กกว่า เอาแต่ใจ และดุดัน แต่เขาคือคนที่ทำให้เธอรู้สึก มีตัวตน และมีความสุขที่สุดในตอนนี้

ไออุ่นตัดสินใจสอดมือไปประสานกับมือหนาของไทม์ต่อหน้าทุกคน รวมถึงนินิวที่แอบเชียร์อยู่ไกลๆ

"พี่ภีมคะขอบคุณสำหรับดอกไม้ แต่มันไม่มีประโยชน์แล้วค่ะ"

ไออุ่นพูดเสียงหนักแน่น "อุ่นไม่ได้แอบชอบพี่อีกต่อไปแล้ว เพราะตอนนี้ อุ่นมีแฟนแล้วค่ะ และไทม์ก็คือแฟนของอุ่น"

ไทม์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเด็กหนุ่มพองโตจนแทบระเบิด เขาไม่คิดว่ารุ่นพี่สาวที่ปากแข็งมาตลอดจะยอมรับสถานะนี้ต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้

"ได้ยินชัดพอแล้วนะครับ"

ไทม์หันไปบอกภีมพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ

"วันหลังถ้าจะเอาดอกไม้มาให้เมียคนอื่นระวังจะได้ ตีนน.. เด็กวิศวะกลับไปแทนดอกไม้นะครับ"

ภีมหน้าเสียและยอมเดินถอยออกไปอย่างคนพ่ายแพ้ นอสกับกิตโห่ร้องดีใจเหมือนชนะบอลประเพณี ก่อนจะขอตัวไปเรียนต่อเพราะมาช่วยเพื่อนสายแล้ว

เมื่อเหลือกันสองคน ไทม์ดึงไออุ่นเข้ามาใกล้จนหน้าผากชนกัน "เมื่อกี้พี่พูดจริงใช่ไหม? ที่บอกว่าผมเป็นแฟน"

"ก็ถ้านายยังไม่เลิกทำรอยที่คอฉันฉันก็คงปฏิเสธคนอื่นลำบากแล้วล่ะ"

ไออุ่นยิ้มขวยเขิน

"งั้นเย็นนี้ไม่ต้องไปผับนะ ผมจะพาแฟนผมไปฉลองสถานะใหม่ที่ห้องทั้งคืนเลย เตรียมตัวได้เลยครับ "

"ฉันไปทำงานก่อนละ นายก็รีบไปเรียนนะ ตั้งใจด้วย "

"ครับ พี่ไออุ่นคนสวยของผม "

ไออุ่นเดินก้าวเท้าออกจากตึกบริษัทด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากทุกวัน วันนี้ไม่มีความเศร้าหรือความกังวลหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเขินอายเมื่อนึกถึงคำประกาศก้องหน้าบริษัทเมื่อเช้า

ที่ริมฟุตบาท รถสปอร์ตสีดำคันเดิมจอดรออยู่ แต่ที่แปลกไปคือเจ้าของรถที่ยืนพิงประตูรถพร้อมกับถุงของกินเล่นและรอยยิ้มที่ดูกรุ้มกริ่มเป็นพิเศษ

"เลิกงานแล้วเหรอครับ แฟน "

ไทม์เน้นคำหลังจนไออุ่นต้องรีบเดินเข้าไปตีแขนเขาเบาๆ

"เลิกพูดคำนี้สักทีเถอะไทม์ คนมองกันทั้งบริษัทแล้ว"

"ก็อยากให้มองนี่ครับ จะได้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับพี่อีก" ไทม์หัวเราะพลางเปิดประตูให้เธอขึ้นไปนั่ง

"วันนี้ผมยอมเบี้ยวนัดไอ้นอสกับไอ้กิตแล้วนะ บอกพวกมันว่าผับปิดหนึ่งวัน เพราะเจ้าของผับจะไปฉลองกับแฟนไปคอนโดผมนะครับ "

ทันทีที่ถึงคอนโด ไทม์แทบจะไม่ปล่อยให้ไออุ่นได้วางกระเป๋า เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดจากด้านหลังและระดมจูบไปตามลาดไหล่เนียนอย่างหิวโหย

"ไหนบอกจะฉลองไง ไม่ไปกินข้าวเหรอ?"

ไออุ่นถามเสียงสั่นหอบ

"จะไปทานข้าวทำไมครับ ผมเองก็ของอร่อยอยู่แล้วครับอิ่มจนจุกเเน่นอน"

ไทม์กระซิบพร่าก่อนจะพลิกตัวเธอให้หันมาบดจูบที่ร้อนแรงกว่าครั้งไหนๆ

ค่ำคืนแห่งการฉลองสถานะใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างดุดัน ไทม์ปรนเปรอไออุ่นด้วยท่วงท่าที่ตอกย้ำว่าเขาคือ เจ้าของ ของเธออย่างสมบูรณ์แบบ แสงไฟจากเมืองหลวงด้านนอกหน้าต่างดูจืดชืดไปทันทีเมื่อเทียบกับเพลิงรักที่ลุกโชนอยู่บนเตียงกว้าง ไทม์รุกหนักจนไออุ่นแทบไม่ได้พักหายใจ เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่งและครางเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามที่เขาบัญชา

"จำไว้นะครับ ตั้งแต่วันนี้ไป พี่เป็นของผมคนเดียว ทั้งตัวและหัวใจ"

เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน ทั้งคู่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ไทม์กระชับอ้อมกอดให้ไออุ่นซบลงบนอกแกร่งของเขา

"ไทม์ ขอบใจนะ"

ไออุ่นพึมพำ "ขอบใจที่เข้ามาในวันที่ฉันพังที่สุด"

ไทม์จูบหน้าผากเธอเบาๆ

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่ยอมเปิดใจให้เด็กเอาแต่ใจอย่างผม"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของไทม์ก็สั่นรัวจากข้อความในกลุ่มเพื่อน

นอส: ไอ้ไทม์ มึงเบี้ยวนัดพวกกูเพราะเรื่องนี้จริงๆ เหรอวะ? ร้านปิดแต่ไฟห้องมึงเปิดสว่างเชียวนะ

กิต: ปล่อยมันไปเถอะนอส คนกำลัง 'ฉลองสถานะใหม่' คงไม่ว่างมาตอบมึงหรอก

ไทม์เหลือบมองข้อความแล้วยิ้มมุมปาก เขาปิดเครื่องโทรศัพท์ทันทีแล้วหันมามองคนในอ้อมกอด

"พรุ่งนี้พี่หยุดงานใช่ไหม?"

"อืม ทำไมเหรอ?"

"งั้นเตรียมตัวไว้นะครับ เพราะผมยังฉลองไม่จบ คืนนี้ยังอีกยาวไกลครับพี่อุ่น"

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความเหงาและเซ็กซ์ที่เข้ากันได้ดี พัฒนามาสู่ความรักที่ต่างคนต่างเติมเต็มให้กัน แม้ไทม์จะเด็กกว่าแต่เขาก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาสามารถปกป้องและดูแลไออุ่นได้ดีกว่าใครเเน่นอน