รักนะครับรุ่นพี่

คนพิเศษ

หน้าบริษัทบัญชีช่วงเวลาห้าโมงเย็น พนักงานเริ่มทยอยเดินออกจากตึก แต่จุดที่ดึงดูดสายตาที่สุดคงไม่พ้นรถสปอร์ตสีดำคันหรูที่จอดเด่นหราอยู่ริมฟุตบาท และร่างสูงของ ไทม์ ในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุม ยืนกอดอกพิงรถรออยู่อย่างไม่แคร์สายตาใครเขาเพิ่งทักมาบอกฌะอว่าจะมารับ ไออุ่นปฎิเสธเเล้วเเต่เธอไทม์ไม่ยอม

"นั่นใครน่ะอุ่น? คนนี้เหรอหมาเด็กของเเก? หล่อลากไส้มาก!"

นินิว สะกิดยิก ๆ จนไออุ่นแทบอยากจะมุดดินหนี

"ใช่... คนนี้เเหละนิวกลับไปก่อนเลยนะอุ่นกลับกับน้องเขาอะ"

ไออุ่นรีบไล่เพื่อนก่อนจะเดินก้มหน้าก้มตาไปหาเด็กหนุ่มที่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่

"มารับตามสัญญาครับ"

ไทม์พูดพลางเปิดประตูรถให้

"ฉันบอกตอนไหนว่าจะให้มารับ ไทม์... กลับไปเถอะ ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อนนะ"

ไออุ่นพยายามปั้นหน้านิ่งใส่ ทั้งที่หัวใจเต้นโครมคราม

ไทม์ไม่พูดเปล่า เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ ประจำตัวเขาฟุ้งกระจาย

"เหนื่อยก็ต้องไปพักที่ห้องผมไงครับ เดี๋ยวผม 'นวด' ให้เอง นวดทั้งตัวเลยนะ"

"ไทม์! อย่ามาพูดทะลึ่งหน้าบริษัทพี่นะ"

ไออุ่นหน้าแดงก่ำ

"ไปเถอะครับ นะครับพี่อุ่น วันนี้ผมเรียนหนักมาก อยากได้กำลังใจจัง"

ไทม์เปลี่ยนโหมดมาเป็นเด็กขี้อ้อน เขาใช้สายตาปริบ ๆ จ้องมองเธอเหมือนลูกแมว ที่ซ่อนเข็มเสือไว้ข้างในจนไออุ่นที่ใจแข็งมาตลอดถึงกับอ่อนระทวย

สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ให้กับลูกอ้อนและ 'ความโหยหา' ลึก ๆ ในใจ ยอมก้าวขึ้นรถไปกับเขาแต่โดยดี

ทันทีที่ประตูห้องคอนโดหรูชั้นสามสิบปิดลง ไทม์ไม่เสียเวลาเดินไปเปิดไฟด้วยซ้ำ เขาคว้าเอวบางของไออุ่นเข้ามากอดจากด้านหลัง ซุกไซ้จมูกโด่งไปตามซอกคอหอมกรุ่นที่เขา จอง ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน

"อื้อไทม์ปล่อยนะพี่ตัวเหม็นนะ ขออาบน้ำก่อน

"

ไออุ่นประท้วงเสียงสั่นหอบ ขณะที่มือหนาเริ่มปลดซิบเดรสทำงานของเธอออกอย่างชำนาญ

"ฟอด.. หอมครับ หอมไปทั้งตัวเลย

พลิกตัวเธอให้หันมาสบตา ก่อนจะอุ้มร่างบางไปวางบนเตียงกว้าง

ความโหยหาที่มีต่อกันมันรุนแรงกว่าที่คิด ไออุ่นปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ไทป์เซ็กซ์ ของไทม์มันคือสิ่งที่เธอขาดไม่ได้ไปเสียแล้ว ความดุดันที่แฝงไปด้วยความใส่ใจ ทุกจังหวะที่เขาเคลื่อนไหวบนร่างกายเธอมันช่างเข้าล็อคและพอดีไปเสียหมด

ไทม์จัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองและเธอออกจนเปลือยเปล่า แสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกหน้าต่างสะท้อนให้เห็นผิวเนียนละเอียดของไออุ่นที่ขึ้นสีระเรื่อ

"พี่สวยมาก... สวยจนผมแทบคลั่ง"

ไทม์กระซิบพร่าก่อนจะมอบรสสัมผัสที่ร้อนแรงกว่าครั้งไหน ๆ เขาปรนเปรอเธอด้วยลิ้นร้อนและนิ้วเรียวยาวจนไออุ่นบิดเร้าไปมาด้วยความซ่านสยิว เสียงครางกระเส่าดังระงมไปทั่วห้องนอนที่เย็นเฉียบด้วยแอร์แต่ร้อนรุ่มด้วยไฟรัก

ไทม์ไม่ได้รีบร้อน เขาละเลียดชิมทุกส่วนบนร่างกายของรุ่นพี่สาวราวกับเป็นของหวานเลิศรส ทุกครั้งที่เขาสอดประสานร่างกายเข้าหาเธอ ไออุ่นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนจุดสูงสุดของความสุข จังหวะที่หนักหน่วงและเอาแต่ใจของไทม์ทำให้เธอลืมชื่อ พี่ภีมไปจนหมดสิ้น ในหัวมีเพียงภาพใบหน้าของเด็กวิศวะคนนี้ที่กำลังมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความต้องการ

"เรียกชื่อผม... พี่ไออุ่น... ครางชื่อผัวพี่สิ "

ไทม์สั่งเสียงพร่าขณะที่เร่งจังหวะเข้าหาเสียงดัง พับ พั่บ พั่บ ลั่นห้อง

"ไทม์... อ่า... ไทม์... แรงอีก..."

ไออุ่นจิกเล็บลงบนหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน

ในที่สุดพายุอารมณ์ลูกเเรกก็ซัดสาดจนถึงฝั่ง ทั้งคู่หอบหายใจรวยรินในอ้อมกอดของกันและกัน ไทม์จูบซับเหงื่อที่หน้าผากของไออุ่นอย่างอ่อนโยน

"เห็นไหมครับ... บอกแล้วว่าอยู่กับผม มีความสุข กว่าอยู่กับใครตั้งเยอะ"

ไทม์ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะก่อนจะเริ่มบรรเลงบทรักอรกรอบเเละพาเธอไปต่อที่ห้องน้ำอีกรอบ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ความอึดอัดใจในคราแรกถูกแทนที่ด้วยความคุ้นชินอย่างประหลาด แสงแดดรำไรส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาทาบทับร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

ไออุ่นลืมตาขึ้นมาพบกับแผงอกกว้างของไทม์ เธอเผลอใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามมัดกล้ามลีนสวยนั้นเบาๆ จนคนตัวโตขยับตัวแล้วรวบเอวเธอเข้าไปกอดแน่นขึ้น

"ตื่นเช้าจังครับ... หรือว่าเมื่อคืนผม จัดหนักจนนอนไม่ได้"

ไทม์พึมพำเสียงแหบพร่าทั้งที่ยังหลับตา

"บ้าน่า.. พอแล้วไทม์ ฉันเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้วเนี่ย"

ไออุ่นตีอกเขาเบาๆ แต่กลับซุกหน้าลงกับไหล่หนา

"ไทม์ขอบใจนะที่อยู่เป็นเพื่อน ถึงแม้ว่าเราจะ... เริ่มต้นกันแปลกๆ และสถานะมันจะไม่ชัดเจนก็เถอะ"

ไทม์ลืมตาขึ้นสบตาเธอ สายตาของเขาดูจริงจังขึ้น "สำหรับผม FWB มันก็แค่ชื่อเรียกครับพี่อุ่นแต่ที่ผมทำอยู่ตอนนี้ ผมทำเพราะ อยากทำ กับพี่แค่คนเดียว โอเคไหม?"

คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นทำให้หัวใจของไออุ่นพองโต เธอพยักหน้าน้อยๆ เป็นการรับรู้ว่าสถานะแบบ ไม่ผูกมัดแต่ลึกซึ้ง นี้มันกำลังเยียวยาเธอได้ดีกว่าที่คิด

รถสปอร์ตสีดำทะยานออกจากคอนโดหรูมุ่งหน้าไปยังที่พักของไออุ่นเพื่อให้เธอได้เปลี่ยนชุดไปทำงาน ไทม์จอดรถหน้าทางเข้าแล้วโน้มตัวมาหาไออุ่นที่กำลังจะลงรถ

"เย็นนี้ผมมีติวโปรเจกต์กับไอ้นอสไอ้กิต อาจจะเข้าไปหาช้านะครับ"

ไทม์บอกพลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียน

"ไม่เป็นไร นายไปเรียนเถอะ ฉันก็มีงานค้างเยอะ"

"ขอ 'มัดจำ' ไว้ก่อนไปเรียนหน่อยสิ"

ไทม์ไม่รอคำอนุญาต เขากดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากบางจนไออุ่นเคลิ้มไปวูบหนึ่ง

"ตั้งใจทำงานนะครับ 'พี่สาว' ของผม"

ที่ใต้ตึกคณะวิศวะฯ นอส กับ กิต นั่งรอไทม์อยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน พร้อมกับกองชีทและอะไหล่เครื่องยนต์ที่วางระเกะระกะ ทันทีที่ไทม์เดินหน้าบานเข้าไป เพื่อนทั้งสองก็เริ่มปฏิบัติการทันที

"แหม่...กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงฟุ้งมาแต่ไกลเลยนะมึง"

นอสแซวพลางทำท่าดมฟุดฟิด

"ตกลง กับพี่นั้นนี่ยังไงวะ เห็นมึงไปรับไปส่งทุกวัน"

"ก็คนพิเศษของกูไง"

ไทม์ตอบสั้นๆ พลางเปิดแล็ปท็อป

"เลิกถามเรื่องกูแล้วดูแบบร่างเกียร์ตัวนี้ก่อน อาจารย์บอกว่าค่า Torque มันยังไม่ได้"

"โถ่... พ่อวิศวกรคลั่งรัก พอมีเมียแล้วขยันเรียนเลยนะมึง"

กิตหัวเราะขำ "แต่ระวังเหอะ แฟนแก่กว่าแบบนี้เขาจะคุมมึงอยู่หมัด"

"ใครคุมใคร เดี๋ยวก็รู้"

ไทม์ยกยิ้มอย่างมั่นใจในเกมรักของตัวเอง

ในขณะเดียวกัน ที่บริษัทของไออุ่น เธอกำลังรัวคีย์บอร์ดจัดการตัวเลขอย่างขะมักเขม้น โดยมี นินิว คอยชะโงกหน้ามามองเป็นระยะ

"อุ่น... สรุปเด็กคนนั้นเหรอเเฟนเเก? เมื่อเช้าเห็นมาส่งด้วยนะ รถสปอร์ตคันเดิมเลย"

นินิวถามด้วยความอยากรู้

"ก็คนนี้เเหละ รุ่นน้องที่ฉันบอก"

ไออุ่นตอบปัดๆ แต่ในใจกลับนึกถึงจูบมัดจำเมื่อเช้า

"ไม่มีอะไรแต่หน้าบานเท่าจานเชิงเนี่ยนะ? แถมพี่ภีมโทรมาเมื่อกี้เธอก็ไม่รับสายด้วย มูฟออนไวเวอร์"

ไออุ่นชะงักมองโทรศัพท์ที่มีสายพลาดจากภีม 3 สาย เธอถอนหายใจยาว... ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยมีมันจางลงไปมากจริงๆ อาจเพราะตอนนี้พื้นที่ในสมองของเธอมันถูกเด็กวิศวะเอาแต่ใจคนนั้นยึดครองไปเกือบหมดแล้ว