รักนะครับรุ่นพี่

คนอกหัก

ห้าทุ่มที่เดอะมูนผับ

แสงไฟสลัวสีม่วงแดงที่เคยเต้นระบำไปกับจังหวะดนตรีเร้าใจ ตอนนี้หรี่ลงจนแทบมองเห็นเงาของตัวเอง ไออุ่นนั่งอยู่คนเดียวที่บาร์ เธอยกแก้วค็อกเทลสีฟ้าอมเขียวขึ้นจรดริมฝีปากเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ รสชาติหวานปนขมของมันไม่ได้ช่วยให้ความขมปร่าในใจเจือจางลงเลย

​"อีกแก้วค่ะ"

เธอสั่งเสียงแผ่ว พนักงานบาร์มองหน้าเธออย่างลังเล แต่ก็ยอมชงให้ ไออุ่นจ้องมองฟองอากาศที่ผุดขึ้นจากก้นแก้ว เหมือนความหวังที่กำลังจะแตกสลาย เธอเพิ่งรู้ข่าววันนี้ ผู้ชายที่เธอแอบมองมาตลอด เขากำลังจะแต่งงาน

เธอนั่งเงียบอยู่คนเดียว ท่าทางหมดอาลัยตายอยาก ผมยาวสลวยของเธอระบ่าลงมาบดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง

​เวลาล่วงเลยไปจนแขกคนสุดท้ายทยอยกลับ เหลือเพียงไออุ่นที่ยังคงนั่งก้มหน้า เธอฟุบหลับไปกับโต๊ะบาร์ แก้วค็อกเทลเปล่าตั้งอยู่ข้างๆ พนักงานในร้านเริ่มเก็บกวาดเก้าอี้ พลิกคว่ำแก้ว และเช็ดโต๊ะ

พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาหาไออุ่นอย่างระมัดระวัง

​"คุณลูกค้าครับร้านปิดแล้วนะครับ"

เขาแตะบ่าเธอเบาๆ ราวกับจะปลุกให้ตื่น

อือ.. อย่ามายุ่งกับฉัน"

ไออุ่นครางออกมาเล็กน้อย แต่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น เธอหลับลึกไปแล้วจริงๆ

​พนักงานถอนหายใจ เขาลองปลุกอีกครั้งแต่ก็ไร้ผล

"เฮ้อ.. ต้องรายงานคุณไทม์ซะแล้ว"

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปยังโซนด้านในของผับ

คุณไทม์ครับ มีผู้หญิงเมาหลับอยู่ที่บาร์ ผมปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นครับ "

อืม. เดี๋ยวฉันลงไปดูเอง "

​ไทม์เดินออกมาจากห้องทำงานด้วยท่าทางนิ่งขรึม เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาปลดกระดุมเม็ดบนออกดูแบดบอยนิด ๆ เขาหยุดยืนมองร่างบางที่ฟุบหลับอยู่พักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

​"คุณครับ ตื่นได้แล้ว ร้านปิดแล้วครับ"

ไทม์กระซิบข้างหูพลางสะกิดไหล่ไออุ่นเบา ๆ

​ไออุ่นปรือตาขึ้นมองด้วยความมึนเมา พอเห็นว่าเป็นใคร เธอก็ขยับตัวเข้าหาทันที มือเรียวคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น

"ไม่ไป... ใครปลุกก็ไม่ไป เเต่คุณอือ.. หล่อจังไปส่งฉันได้ไหมอะ ขับรถไม่ไหว ง่วง"

เธอพูดเสียงอ้อแอ้แต่หนักแน่น ดวงตาคู่สวยฉ่ำวาวไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องมองเขาอย่างอ้อนวอน

​ไทม์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมใจอ่อน

"โอเคครับ ผมจะไปส่ง คุณลุกขึ้นไหวไหม?"

​"เดินไม่ไหวขาไม่มีแรงแล้ว"

ไออุ่นส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะชูแขนขึ้นเหมือนเด็กอ้อน

"ขี่คอหน่อย พาไปส่งที่รถหน่อยนะคะ"

​ไทม์หลุดขำออกมาน้อย ๆ กับความแผลงฤทธิ์ของรุ่นพี่สาวคนนี้ที่ดูเหมือว่าจะเเก่กว่าเขาไม่กี่ปี

เขาหันหลังให้แล้วย่อตัวลง

"ขึ้นมาสิครับ "

​เมื่อมาถึงรถหรูของไทม์ เขาค่อย ๆ วางไออุ่นลงบนเบาะข้างคนขับอย่างเบามือ ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสความนุ่มและแอร์เย็นฉ่ำ ไออุ่นก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งโดยไม่ลืมตาขึ้นมาตอบคำถามเลยสักนิด

​"คุณ คุณ ... บ้านคุณอยู่ที่ไหน?"

ไทม์ถามพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อรัดเข็มขัดนิรภัยให้ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นค็อกเทลจากตัวเธอทำให้เขาเผลอจ้องใบหน้าสวยนั้นอยู่นาน

​"อือ... อย่ากวนะจะนอน..."

เธอพึมพำแล้วหันหน้าหนีเข้าหาพนักพิง

​ไทม์พยายามปลุกอยู่สองสามครั้งแต่ก็ไร้ผล เขาไม่มีเบอร์ติดต่อเพื่อนเธอ และไม่รู้ว่ากระเป๋าเธออยู่ไหน

"ช่วยไม่ได้นะ ไปคอนโดผมก่อนแล้วกัน"

​รถสปอร์ตสีดำพุ่งทะยานไปบนถนนยามค่ำคืน จุดหมายไม่ใช่บ้านของเธอ แต่เป็นคอนโดส่วนตัวสุดหรูของเจ้าของผับหนุ่มที่ไม่มีใครเคยได้ย่างกรายเข้าไปง่ายๆ

เขาพาเธอมาที่ชั้นสามสิบ ซึ่งเป้นห้องพักส่วนตัวของเขา ก่อนจะวางคนที่หลับอยุ่ลงบนเตียง

"นอนนี่ก่อนละกันนะ หวังว่าตื่นมาคงไม่โวยวายนะ "

ไม์พาตัวเองมาอบน้ำชำระร่างกาย เพื่อนเตรียมเข้านอน พรุ่งนี้เขามีเรียนเช้า ใช่.. เขายังเรียนอยู่ เเต่มีธุระกิจเป้นเจ้าของผับ เธอไปนั่งเมาจนหลับนี่หละ ..

เสียงน้ำจากฝักบัวหยุดลงทิ้งไว้เพียงความเงียบ ไออุ่นเริ่มรู้สึกตัวเพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่ปะทะผิวกาย

ไออุ่นปรือตาขึ้นช้าๆ ความทรงจำสุดท้ายคือการขี่คอใครบางคนออกมาจากผับ แต่เพดานห้องที่เห็นอยู่นี้ไม่ใช่ห้องของเธอ

เธอยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางสะบัดหัวไล่ความมึนงง สายตาพร่าเบลอค่อยๆ โฟกัสไปที่ร่างสูงหนาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ไทม์ ในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูพันกายหมิ่นเหม่ผืนเดียว หยดน้ำยังเกาะพราวอยู่บนแผงอกกำยำและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวย เขาเดินไปมาเพื่อหยิบเสื้อผ้าในห้องอย่างไม่ระวังตัว

ไตื่นเเล้วเหรอ ? ให้ผมไปส่งไหมหรือว่าคุณจะค้างที่นี่ก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวผมไปนอนโซฟาเอง "

เขาบอกเธอพลางเดินไปหาเสื้อผ้าเเต่งตัวให้เรียบร้อย

ไออุ่นที่ความเมายังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือดบวกกับความเจ็บช้ำจากเรื่องอกหัก ทำให้ความยับยั้งชั่งใจของเธอลดต่ำลง เธอไม่ได้กลัว แต่กลับรู้สึกหลงใหลในภาพตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก

ร่างบางลุกจากเตียงด้วยท่าทางโซเซเล็กน้อยแต่สายตายังจ้องมองแผ่นหลังกว้างนั้นไม่วางตา เธอเดินเข้าไปใกล้จนแผ่นอกของเธอเกือบจะชิดกับหลังของเขา

"จะรีบใส่เสื้อผ้าไปไหนคะในเมื่อพาฉันมาถึงนี่แล้ว"

เสียงหวานกระซิบพร่าอยู่ข้างหู ไทม์ชะงักกึก เขาหันกลับมามองรุ่นพี่สาวด้วยสายตาคาดไม่ถึง

ไออุ่นไม่หยุดแค่นั้น มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามมัดกล้ามบนหน้าอกของชายหนุ่มช้าๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอเขา

"หรือว่าคุณเจ้าของผับสุดหล่อจะใจปลาซิว ไม่กล้าทำอะไรคนเมา?"

ไทม์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา เขารวบเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายทุกส่วนแนบชิดกันสนิท

"ผมว่าคุณไปนอนนะครับ อย่ามาเล่นกับไฟ"

ไทม์กระซิบเสียงต่ำพร่า

"อยากลองเล่นกับไฟอะ อยากรู้ว่ามันจะร้อนขนาดไหนกันเชียว "

ใฝ่ามือเล็กลูปไล้ไปตามอกเเกร่งของหนุ่มเจ้าของผับ รุ่นน้อง ก่อนจะส่งสายตายั่วยวนให้.

ไทมืได้เเต่กัดฟันเเน่นเพราะเธอรุกเขาเหลือเกิน คิดถูกไหมเนี่ยที่พาเธอมาด้วย .

"ถ้าพรุ่งนี้เช้าคุณตื่นมาแล้วจำอะไรไม่ได้ อย่ามาโทษผมทีหลังแล้วกัน"

"ก็ลองดูสิคะ... ว่าใครกันแน่ที่จะลืมไม่ลง"

คำท้าทายนั้นคือฟางเส้นสุดท้าย ไทม์ก้มลงปิดปากบางด้วยจูบที่ร้อนแรงและเอาแต่ใจ อารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นมาทั้งคืนระเบิดออกทันที เขาอุ้มเธอขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้จุดหมายไม่ใช่การวางเอนนอนเฉยๆ เมื่อเขาคร่อมร่างของเธอไว้เเล้วดึงเสื้อผ้าน้อยชิ้นบนร่างกายออกจนหมด

พรึ่บ.. !!