รักนะครับรุ่นพี่

หมาเด็กของไออุ่น

ไออุ่นรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง รสสัมผัสของไทม์ในห้องทำงานเงียบเชียบนี้มันรุนแรงและเต็มไปด้วยอารมณ์หึงหวงที่พุ่งพล่าน เขาไม่ได้นุ่มนวลเหมือนเมื่อเช้า แต่กลับดุดันและเร่าร้อนจนเธอแทบจะหลอมละลายไปกับแผ่นหลังที่พิงผนังเย็นเยียบ

ไทม์ถอนจูบออกเพียงชั่วครู่ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกของไออุ่น มือหนาข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น ส่วนอีกข้างเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสสีดำตัวสั้น

"สายตาแบบนี้ แปลว่าพี่กำลังเปรียบเทียบผมกับมันอยู่ใช่ไหม?"

ไทม์กระซิบเสียงต่ำพร่า

"งั้นผมจะทำให้คุณรู้ว่า เด็กอย่างผม มีดีกว่าที่ผู้ชายคนนั้นจะให้คุณได้"

ไทม์ไม่รอช้า เขาอุ้มร่างบางขึ้นวางบนโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ท่ามกลางเอกสารที่กระจัดกระจาย ไออุ่นอุทานออกมาด้วยความตกใจแต่ก็วาดแขนโอบรอบคอเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ไทม์รุกรานซอกคอขาวกรุ่นด้วยจูบที่ร้อนระอุสลับกับการขบเม้มจนเกิดรอยใหม่ทับรอยเดิมที่ยังไม่ทันจาง

"อื้อ... ไทม์... อย่า... นี่มันห้องทำงานนะ"

ไออุ่นประท้วงเสียงแผ่ว แต่ร่างกายกลับแอ่นรับสัมผัสจากมือหนาที่เลื่อนขึ้นมากอบกุมความนุ่มนวลภายใต้เนื้อผ้าเดรส

"ห้องทำงานผมนี่แหละครับ ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก"

เขาผละออกมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสไตล์คนออกกำลังกายหนัก

"คืนนี้พี่ต้องเรียกแค่ชื่อผมจำไว้ครับพี่ไออุ่น"

บทเพลงรักบทใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนบนโต๊ะทำงานตัวนั้น ไทม์ปรนเปรอเธอด้วยความช่ำชองและหนักหน่วง ทุกสัมผัสที่เขามอบให้มันเหมือนกับการตอกย้ำความเป็นเจ้าของ ไออุ่นที่เคยคิดถึงแต่ความเจ็บปวดจากพี่ภีม บัดนี้ในสมองกลับมีเพียงใบหน้าและกลิ่นกายของเด็กหนุ่มตรงหน้าเท่านั้น เธอครางเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามที่เขาบัญชา

ความเงียบหลังพายุอารมณ์

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนความรุ่มร้อนเริ่มมอดลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่อิงแอบกันอยู่บนโซฟาตัวกว้างในมุมมืดของห้อง ไทม์ใช้เสื้อเชิ้ตของเขาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าของไออุ่นไว้ พร้อมกับดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมอก

"หายเศร้าหรือยัง?"

ไทม์ถามพลางลูบผมเธอเบาๆ ท่าทางดุดันเมื่อครู่หายไปเหลือเพียงความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความจริงจัง

ไออุ่นซบหน้าลงกับอกแกร่ง

"นายมันร้ายอะไทม์"

"ผมร้ายตรงไหน ผมอยากได้พี่ก็แค่ร้ายตอนทำเรื่องบนเตียงเท่านั้นเเหละ"

ไทม์เชยคางเธอขึ้นมาสบตา

"พี่เลิกคิดเรื่องผู้ชายคนนั้นซะ ถ้าผมรู้ว่าพี่แอบไปร้องไห้เพราะมันอีก ผมจะทำโทษพี่ให้หนักกว่าคืนนี้อีกร้อยเท่า"

ไออุ่นไม่ได้ตอบอะไร แต่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของรุ่นน้องคนนี้กลับทำให้ความหนาวเหน็บในใจที่สะสมมานานเริ่มละลายลงทีละน้อย แม้เธอจะยังไม่แน่ใจในความสัมพันธ์นี้ แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า รสชาติ ของไทม์ มันทำให้เธอลืมโลกทั้งใบได้จริง

เช้าวันต่อมา... แสงแดดสดใสที่ดูเหมือนจะขัดกับความว้าวุ่นในใจของไทม์สิ้นดี

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดัง

เสียงเครื่องยนต์จากรถสปอร์ตสีดำคู่ใจของไทม์ดับลงที่หน้าตึกวิศวะเครื่องกล ร่างสูงก้าวลงจากรถในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกว่าปกติเล็กน้อย แต่ยังคงความเท่ในแบบฉบับเจ้าของผับหนุ่มเอาไว้ ทันทีที่เขาเดินเข้าไปใต้ตึก เสียงแซวจากเพื่อนสนิทสองคนก็ดังขึ้นทันที

"โอ้โห... วันนี้คุณชายไทม์มาเช้านะครับ ปกติเห็นมาคาบบ่ายตลอด"

นอส เพื่อนจอมกะล่อนประจำกลุ่มเอ่ยทักพลางตบไหล่เพื่อนรัก

"มาเช้าไม่พอ หน้าตาดูอิ่มอกอิ่มใจแปลกๆ ว่ะ

เหมือนคนได้น้ำดีมาหล่อเลี้ยงยังไงอย่างงั้น"

กิต หนุ่มแว่นมาดนิ่งแต่ฝีปากไม่ธรรมดาเสริมขึ้น พร้อมกับหรี่ตามองรอยเล็บจางๆ ที่พ้นขอบคอเสื้อเชิ้ตของไทม์ออกมา

ไทม์กระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ได้ปฏิเสธ

"พวกมึงก็พูดไปเรื่อยช่วงนี้มีเรื่องให้ต้อง ดูแลเป็นพิเศษน่ะ"

"ดูแลหรือทำอะไรวะ?"

นอสหัวเราะร่วน

"เออ แล้วโปรเจกต์ส่งอาจารย์วีระอาทิตย์หน้า มึงทำไปถึงไหนแล้ว อย่ามัวแต่เฝ้าผับจนลืมส่งงานล่ะ เดี๋ยวได้เรียนแปดปีเหมือนไอ้รุ่นพี่ปีโน้นนะ"

"ทำเสร็จแล้ว เดี๋ยวบ่ายนี้กูเข้าไปเช็กที่ช็อปอีกที"

ไทม์ตอบพลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พิมพ์ข้อความบางอย่างสั้นๆ แล้วส่งออกไป สายตาที่เคยดุดันยามอยู่ผับ บัดนี้กลับดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดจนเพื่อนทั้งสองคนถึงกับมองหน้ากันอย่างรู้ทัน

ในขณะที่ฝั่งวิศวะกำลังครื้นเครงอยู่กับเพื่อนๆ

ไออุ่นทำงานอยู่กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดของตัวเลข แต่สำหรับไออุ่น ความเครียดไม่ได้มาจากงานแต่มันมาจากคนที่เพิ่งส่งข้อความมาหาเธอต่างหาก

‘ตั้งใจทำงานนะครับ อย่าแอบคิดถึงผมล่ะ😘 – T’

"เด็กบ้า "

ไออุ่นรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจน นินิว เพื่อนสนิทที่นั่งโต๊ะข้างๆ ต้องชะโงกหน้ามามอง

"เป็นอะไรยัยอุ่น? หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกเลยนะ หรือว่าตัวเลขบัญชีมันทำพิษ ?"

นินิวแซวพลางจิบกาแฟ

"ปะ เปล่า แอร์มันคงเสียมั้ง นิว"

ไออุ่นพยายามตีเนียน แต่รอยแดงที่คอที่แม้จะกลบด้วยคอนซีลเลอร์หนาเตอะก็เริ่มจางออกเพราะเหงื่อ

"แอร์เสียหรือมีคนมาทำให้ ร้อนกันแน่จ๊ะเพื่อนสาว?

นินิวลดเสียงลงแล้วกระซิบ

"ฉันเห็นนะ รอยที่คอน่ เมื่อคืนไม่ได้กลับไปร้องไห้เรื่องพี่ภีมใช่ไหม บอกมาซะดีๆ เเกบอกว่าใครเป็นเจ้าของรอยนี้"

"นินิว เบาๆ สิ"

ไออุ่นรีบตะปบปากเพื่อน

"มัน ..เอ่อ มันอุบัติเหตุน่ะ"

"อุบัติเหตุหกล้ม kวยเข้ากีกี้น่ะสิไม่ว่า"

นินิวหัวเราะคิกคัก

"แต่ก็ดีแล้วนะอุ่น พี่ภีมเขากำลังจะแต่งงาน เธอควรจะมูฟออนได้แล้ว ถ้าคนใหม่เขาทำให้เธอหน้าแดงได้ขนาดนี้ ฉันก็เชียร์นะว่าแต่ เขาเป็นใครอ่ะ? รวยไหม? หล่อเปล่า?"

ไออุ่นถอนหายใจยาว ภาพใบหน้าเจ้าเล่ห์ของไทม์ในชุดนักศึกษา ที่เขาเคยบอกเธอลอยเข้ามาในหัว "เขาก็เป็นแค่เด็กน่ะนิว เด็กวิศวะที่เอาแต่ใจที่สุดในโลกเลย

" หืม.. เเกมีหมาเด็กหรอยัยอุ่น "

"อื้ม. น้องเขาเหมือนจะจีบฉัน เราคุยๆกันอยู่ ไว้ค่อยเเนะนำให้รู้จักนะ "